Café

De Misses deed het zo maar eventjes: een televisie winnen. Dat ging zo. Op de morgen van Allerheiligen aan het ontbijt trok ze haar laptop even dichterbij om vervolgens op te springen en te roepen “We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!!” De avond voordien gaf Café Corsari voor 60 jaar televisie elke minuut van de uitzending een televisie weg aan de eerste die het juiste antwoord op een vraag via hun website wist binnen te schieten. Nodeloos te zeggen dat de website het na twee vragen al voor bekeken hield. Maar de Misses hield dapper vol en wist er dus eentje te winnen.

Nu ben ik eerder terughoudend als het over winnen en gratis-voor-niets gaat, maar na wat heen en weer mailen mogen we dus morgen naar Antwerpen afzakken om daar deel uit te maken van het publiek van de live uitzending. Naderhand mogen we ons gewonnen toestel in ontvangst nemen. Ik weet niet wat ik spannender vind: een televisie opname bijwonen (nog nooit gedaan, hey!), of effectief met een voor-niets televisie in de kofferbak terug huiswaarts mogen rijden.

Gezellige bedoening was dat gisteren! Met dank aan Joost en Anne! Veel volk. Eigenlijk was het een beetje de clash van twee communities: bloggers en couchsurfers. Dat laatste is blijkbaar een fenomeen: men logeert op reis bij anderen die je via het internet ontmoet en je kan scores geven over je logement. Bij wie vind je een zachte zetel en bij wie een baal stro? Zoiets.

Van de bloggers heb ik natuurlijk ook gesproken met: Maarten Schenk, Artanis en Nettoor. En verder waren er ook Anamcara en Ann Laenen! Van die laatste ontdekte ik dat we blijkbaar gedurende een jaar praktische buren waren zonder dat we het van mekaar wisten. Trrr…

De Via Via blijkt dan weer een gezellig café te zijn dat behoort tot een netwerk van cafés voor wereldreizigers. Ik vond het er anders best wel goed toeven. Dat moeten we dus nog eens over doen.

Sommige momenten zijn uniek. Neem nu de sluiting van een café. Er zijn véél cafés, bars en tavernes en Vlaanderen die al snel de deuren moeten sluiten na een paar jaar. Maar een écht volkscafé zoals café Rond Punt dat sluit, da’s een once-in-a-lifetime event. Gisterenavond sloten de ouders van kameraad WebsterMC definitief de tap. Het vat is af en het café sluit. Maar er mocht nog één keer gefeest worden: een ganse dag drank gratis en á volonté en ’s avonds een stampvol café met habitués, kennissen en familie die nog een laatste keer wilden genieten van de koele pils die zoveel vertegenwoordigers en zakenmannen jarenlang staande heeft gehouden.

Ik was er natuurlijk ook. Samen met mijn schat. En uiteraard heb ik daar een pak foto’s genomen. Ik heb nog geen tijd gehad om ze te verwerken en op mijn Flickr te gooien. Iets voor morgen dus…