Blogosfeer

Ok. Een beetje laat, maar toch: woensdag was er persconferentie van de mannen achter Paola in Het Paleis. Daar werd omstandig uit de doeken gedaan wie, wat en waarom Paola. We kregen ook de kans om Sylke Becu die Paola speelt te ontmoeten. En natuurlijk was er ook een kans om iedereen volledig uit te vragen.

Wie de laatste weken onder een steen leefde: Paola is een virtueel theaterstuk. Wat dat mag betekenen? Conventioneel toneel is gebonden aan plaats (theaterhuis) en tijd (vrijdagavond,…) en dat legt zo nogal zijn beperkingen op: je moet ter plaatse zijn, beperkt tot de scène, beperkte interactie,… Het Paleis, vooruitstrevend als ze zijn, merkte na een aantal bezoekersenquêtes dat 12% van de geïnteresseerden hun activiteiten on line volgde. Niettegenstaande deze mensen nooit fysiek evenementen bijwoonden. En dat intrigeerde. Stefan Kölgen en An Laenen vonden in Stefan Perceval en Barbara Wijckmans fantastische partners om Het Paleis ook on line naar de bezoekers te brengen. Dat resulteerde in het experiment Paola: een virtueel theaterstuk dat zich on line afspeelt.

Dankzij interdisciplinaire samenwerking en tegen een achtergrond van de laatste moderne technologie en digitale concepten (sociale netwerken, web 2.0, snelle berichtgeving, interactie,…) speelt Paola zich af. Paola is een 15 jarig meisje wiens vader naar Limburg wil verhuizen. En dat ziet zij niet echt zitten. Om haar ongenoegen tegenover de wereld te kunnen uiten (en ook wel om te vertellen waar ze zich mee bezig houdt) besloot Paola on line te gaan. Flickr, YouTube, Skynetblogs en Twitter werden de kanalen waarlangs Paola haar verhaal deed. De komst van Paola begin mei gebeurde onaangekondigd.

Ze deed meteen stof opwaaien in de kritische Vlaamse blogosfeer die altijd wel op vinkenslag zit voor hypes en stunts. Wie was die Paola? Al die flickr, youtube en andere accounts van haar doken net iets té georkestreerd op. Al snel gingen een aantal bloggers op onderzoek uit. Eerst werd gedacht aan een marketingstunt, maar sneller dan verwacht werd ontdekt waar het om ging.

Paola wist zich dankzij de uitstekende acteerprestaties van Sylke Becu, de teksten van Stefan Perceval en door snel op de bal spelen onder de auspiciën van KanDL een plaats te verwerven in de blogosfeer. Paolaejeenrottedag werd een begrip en tal van backlogs die alle achtergrondinformatie verzamelden doken op. De filmpjes van deze Vlaamse LonelyGirl15 kregen navolging en tal van anderen droegen bij met eigen filmpjes: herman246, imke246, fabiola246,… Ook mainstream media pikten het fenomeen op en er werd uitgebreid bericht in de pers.

Kortom, Paola mogen we beschouwen als een geslaagd experiment waaruit heel wat lering valt te trekken. Door handig gebruik te maken van technologie waarin een on line publiek zich thuis voelt kunnen artiesten fantastische dingen doen. Een toegankelijke verhaallijn met tal van haken laat interactie toe: door in te spelen op de commentaren en de reacties van het on line publiek ontstond er een mooie wisselwerking waarbij het publiek zelf deel uit ging maken van het stuk. Tenslotte blijkt het internetpubliek zich niet voor één gat te laten vangen. Het zijn geëngageerde mensen die zeer kritisch staan tegenover hypes en alle mogelijkheden benutten om zelf op onderzoek uit te gaan. Anonimiteit heeft on line nog maar weinig betekenis en wie niet weg is, is gezien. Ongetwijfeld valt hier nog veel over te schrijven.

En Paola zelf? Wel, het stuk loopt nog tot 6 juni. Dan is er een live finale op straat waarop iedereen is uitgenodigd. Verder is er ook een backstage website over Paola waar iedereen aan kan deelnemen. Tenslotte hebben de makers genoeg materiaal (filmpjes, teksten,…) verzameld om verder mee te gaan. Krijgt Paola een vervolg? Ik denk dat we de evaluatie zullen moeten afwachten. Maar wat mij betreft mag er over een half jaar zeker nog eens zo’n initiatief komen.

Ik kreeg vanochtend volgend mailtje. En wat commentaar.

Beste Blogger,

Een goeiedag terug!

In Vlaanderen en Nederland beweegt er de laatste tijd het één en het ander in het onderwijs. Een aantal radicale onderwijsvernieuwers richten scholen op die mede bestuurd worden door de studenten, waar geen curriculum vastligt en waar kinderen niet worden opgedeeld in leeftijdsgroepen. Activiteiten en lessen worden er enkel opgestart op initiatief van de kinderen. Vanzelfsprekend roept zo’n aanpak heel wat vragen op.

Hoe? Wat? Heb ik iets gemist? Waarschijnlijk wel aangezien ik nog geen koters heb. Moet ik mij nu zorgen maken voor de toekomst?

Met mijn ‘Sudbury Blog’ hoop ik alvast een paar van die vragen te kunnen beantwoorden. Ik vertrek volgende week op stage naar een Amerikaanse Sudbury school waar 65 studenten deze vorm van onderwijs volgen. Ik hou een internet-dagboek over bij als stageverslag.

O! Het gaat over het Sudbury model. Ik geloof dat daar inderdaad één of twee schooltjes van bestaan ergens in het Oost-Vlaamse. Meen ik mij te herinneren uit een artikeltje in de Standaard van enkele maanden terug. Leuk dat je een blogje over je stage wil beginnen. Join the club zou ik zo zeggen! Maar wat maakt jouw blog zo speciaal? Wat wil je ermee bereiken? Buiten dan het sudbury model wat verder uitdragen, vermoed ik… (voel je hem komen??)

Bedoeling van deze website is een bijdrage te leveren tot de dialoog rond radicale onderwijsvernieuwing in Vlaanderen en Nederland. Berichtgeving over dit initiatief op uw weblog, positief of negatief, wordt van harte geapprecieerd.

Nagel op de kop! Je wil mijn mening en je hoopt dat we allen er een potsje aan wijden en – uiteindelijk – de boodschap ook bij anderen terecht komt. Ha! Wel, beste Tuur, ’t is niet dat ik geneigd ben om een kunstmatige discussie over Sudbury scholen op te starten en die te promoten. Ik vind het interessanter om te horen wat anderen met dergelijke vragen doen. Het is immers zo dat ben jij de eerste die vraagt of mijn blogje als platform voor jouw boodschap mag dienen. Dat je de blogosfeer in zijn geheel daarvoor wil gebruiken, is geen nieuw fenomeen: onlangs nog stuurde een frisdrankfabrikant – vrijblijvend – blikjes van een nieuw product rond naar verschillende A-list bloggers in de hoop dat die zouden inpikken en een positieve boodschap uitdragen. Anderen proberen met ‘kunstmatig’ blog aan viral marketing te doen in de hoop de boodschap zo te infiltreren. Jij probeert als particulier immers iets gelijkaardig te doen. En waarom ook niet? Je weet immers maar nooit! Ik vind je vraag dan ook niet zo vrijblijvend als ze lijkt. Kan je op zo’n manier überhaupt een discussie voeren? Je probeert ons immers hoe dan ook voor je zaak te winnen!

Enfin, als referentie wil ik het linkje naar je blogje eerder in deze context publiceren.

de Sudbury blog vind je terug op http://tuurdemeester.blogspot.com. met vriendelijke groet, Tuur Demeester

’t is Hraah Hedaan!