Authenticiteit

Ik vermijd boeken en blogposts in de categorie self-improvement. Mijn sceptische kantje houdt niet van al te eenvoudige zen-platitudes over het leven, list-icles die je via tien bullet points omtoveren in een nieuwe mens of goeroe’s die bezweren hoe je je werkelijke potentieel kan aanboren.

Voor Mark Manson maak ik een uitzondering. Met The Subtle Art of Not Giving a F*ck benadert hij het leven vanuit een heel andere hoek. Ons leven duurt maar zo lang, dus de kunst bestaat er in om de belangrijke van de minder belangrijke zaken te onderscheiden. En de enige manier om dat te doen is om de harde waarheid te erkennen: dat we verantwoordelijkheid moeten durven opnemen voor de keuzes die we maken in plaats van excuses te zoeken die buiten onszelf liggen. Immers, we maken ons nogal snel druk over onbenulligheden terwijl we de diepe persoonlijke vraagstukken vakkundig uit de weg gaan omdat ze ons bang maken, dwingen om risico te nemen of ons confronteren met kanten van ons die we liever niet willen zien. Waar Manson zich in onderscheidt is dat hij die keuzes niet verbindt aan de maakbaarheid van de realiteit. Dat laatste is wat hem betreft een illusie. Elke keuze leidt naar een andere keuze, bevat wel potentieel maar is zeker geen belofte. De kunst bestaat er in om te leven volgens onze eigen authentieke zelf en niet zoals anderen ons zien.

Manson is een prille dertiger die met zijn boek de gemiddelde Millennial – en bij uitbreiding de gehele mensheid – een trap onder de kont wil geven. En dat doet hij met verve. Zijn schrijfstijl is hard en zeer rechttoe rechtaan maar de inhoud is altijd empathisch. Het mooie is dat ik mij vaak ongemakkelijk voelde, juist omdat hij naar mijn gevoel boenk erop zit en de juiste dingen schrijft. Hij laat bijvoorbeeld geen spaander heel van dynamiek waarmee we onszelf dagelijks saboteren. Of hij beschrijft feilloos hoe we nogal makkelijk de schuld van ellende bij anderen leggen in plaats van in eigen boezem te kijken.

Wanneer je wat tussen de lijnen leest, dan merk je wel dat hij geen nieuwe dingen vertelt. Het zijn stuk voor stuk universele wijsheden waar hij naar terug grijpt. Sommige dingen had je moeder je even goed kunnen vertellen, andere elementen vind je dan weer terug in de Oosterse tradities. Manson haalt het allemaal door de gehaktmolen en schrijft zijn eigen interpretatie in zijn eigen woorden. Sommige lezers stoot hij daarmee voor het hoofd.

Het is een boek dat zeker aan het denken zet. Het heeft alvast mij aan het denken gezet. En daarom kan ik het alleen maar aanraden. Een ander mens zal je er misschien niet meteen van worden, maar het kan je wel enorm helpen om beter te begrijpen hoe je zelf en anderen in mekaar steken.

Bestel The Subtle Art of Not Giving a F*ck hier.

Jobat doet dit weekend van bloggen: in deze editie wordt er redelijk wat aandacht gevestigd op het fenomeen bloggen. De nadruk ligt hier vooral op het corporate bloggen. Of hoe je via je blog je zaak in het voetlicht kan plaatsen.

Bedrijfsbloggen is een vrij intensieve bezigheid. Je moet immers elke dag opnieuw jezelf weten te verkopen want de competitie gaat hard en een blog starten kost niets. De moeilijk is de bedrijfsblog te vullen van inhoud want content is immers king. Niet gemakkelijk want, zoals Bart het stelt, zijn bloggers zeer gevoelig voor authenticiteit. Wat fake is wordt direct verguisd en het collectieve geheugen van de blogosfeer kan je best vergelijken met dat van een olifant: het vergeet niet gemakkelijk.

Een andere reden lm bloggers aan te nemen is dat ze de early adaptors zijn, de pioniers zeg maar die zich nieuwe technologie gemakkelijk eigen maken en daar een scherp oordeel vellen. Nagelnieuwe producten worden door hen gemaakt of gekraakt. Niets is echter zo waardevol als de feedback van een blogger om een product verder te verbeteren vooraleer het op de markt te gooien. Meer dan ooit geldt dat de consument het beste weet wat hij/zij wil.

Bedrijfsbloggen is dus een discipline apart aan het worden waar men tegenwoordig al gespecialiseerde consultants voor nodig heeft. Volgens de mediawatchers van jobat zijn de bloggers zelf daar het meest geschikt voor: een blog met flink wat street cred kan immers je toegangsticket betekenen voor een mooie baan op de e-afdeling van een dot-something-bedrijf(je). Headhunters en rekruteringsbureau’s gaan dan ook tegenwoordig actief op zoek naar bloggers en in de column van Lieven Van Nieuwenhuyze werd dan ook vanmorgen verwezen naar Joke als voorbeeld par excellence.

We leven duidelijk in interessante tijden.