Alpen

Toscane is altijd schoon. Vorig jaar was het fantastisch en dus zijn twee dagen auto heen en twee dagen auto terug, geen grote hinderpaal. Zeker niet als je voorzien bent van de luisterverhalen van het Geluidshuis, muziek, een paar zakken koeken en voldoende drank en een draagbare DVD speler om het publiek op de achterbank goed geluimd te houden.

We hadden met het vliegtuig op Firenze kunnen vliegen. Dan ben je er in twee uur of zo. Maar met de wagen doorkruis je het mooie Franse landschap, de imposante Alpen en Zwitserland en zak je via Milaan en Emilia Romagna af richting Toscane. Zoals zovelen verblijven we een nachtje in Mulhouse, op een half uurtje van Basel. Dat maakt het verhapstukken van de afstand toch wel aangenamer. Maar elke kilometer brengt ontegenzeggelijk de zon dichter bij en zodra je de San Gottardo door bent, is er geen ontkennen meer aan: dit is Zuid-Europa.

Het is bijna weer zover. Nog een kleine tien dagen en we vertrekken weer naar Franse alpen om daar op de lange latten te gaan staan. Na vorig jaar heb ik de smaak zo te pakken dat er weinig twijfel was om dit jaar terug te keren. Dus ben ik vandaag maar begonnen met het maken van mijn trekrugzak.

Naast het obligate ondergoed moet ik dit jaar heel wat minder moeite doen om skispecifieke attributen zoals een skipak, handschoenen,… aan te schaffen. Nu hangen ze gewoon in mijn kast. Handig! Alleen de stevige wollen sokken zijn een probleem, die ga ik van mijn broer moeten pikken of zo. En dan is er nog de kwestie om alles in de rugzak te krijgen, maar dat zien we dan morgen wel weer.