“Ha! Ik had het al de ganse tijd vermoed“. Vooral die
remonte na zijn fameuze dip op de Galibier La Toussière leek mij
iéts te mooi om zuiver op de graat te zijn.
En ik heb Landis überhaupt nooit helemaal gemogen. Ik kan hem wel begrijpen:
je zit op je laatste benen, nog één etappe en een tijdrit en je hebt de gele
trui veroverd. En dan krijg je zo’n dip na zo’n fantastische ronde
te hebben gereden. Dan ga je toch al eens nadenken om iets te nemen. Het zou
immers stom zijn om door een slechte dag de trui te verliezen.
Jammer.
Edit: Go Paul!