Smartphone

Toen ik mijn One Plus 9 Pro vorige maandag voor herstelling bij Quick Solutions binnen bracht, dacht ik die snel terug in mijn handen te hebben. Het werd echter vrijdagavond. Volgens de winkelverantwoordelijke in de Vlaanderenstraat moest er een cruciaal onderdeel worden besteld. Alleen duurde de levering van dat onderdeel via BPost veel langer dan gedacht. Veel excuses van hun kant, en wat geduld van mijn kant later kwam het allemaal toch in orde. Met een nieuwe batterij is mijn smartphone klaar voor een tweede leven.

Tegelijk kreeg ik ook een aantal dagen verplichte digitale detox voor de kiezen. Enkele observaties:

• De eerste uren voelde ik mij wat ontheemd en onrustig, maar daarna herinnerde ik me aan hoe het vroeger was.
• Mijn hoofd was opmerkelijk lichter zonder social media, doomscrollen,… Brain Rot is real.
• Mijn leesfrequentie lag een stuk hoger. Op de trein kwam mijn Kindle quasi elke keer uit mijn rugzak.
• De paar telefoontjes die ik moest plegen: een nummer op een hoek papier skribbelen en dan een vaste lijn zoeken.
• Ik miste wel wat persoonlijke berichtjes.
• Ik neem graag een snelle foto. Er waren een paar moment waarop ik dat miste.

Stof om over na te denken…

Ik heb mijn One Plus 9 Pro net drie jaar geleden gekocht. Het ding heeft al die tijd uitstekend dienst gedaan. Ik ben dan ook merktrouw aan One Plus. Helaas begint de batterij te mankeren. Opladen duurt langer dan ik zou willen, en de batterijduur is merkbaar korter dan vroeger.

Met de Camino in het vooruitzicht, wil ik een smartphone in topconditie mee kunnen nemen. En dus komt het er op aan om de batterij te laten vervangen.

Gisteren ben ik in Gent binnen gelopen bij Quicksolutions in de Vlaanderenstraat. Na een korte registratie ter plaatse, betaalde ik 69 EUR voor een analyse van het toestel. Verdict een klein uurtje later: niet alleen de batterij moet worden vervangen, maar men ontdekte ook dat de connectoren met de batterijmodule niet goed zijn en opnieuw moeten worden gesoldeerd. Totale kostenplaatje: 250 EUR. Een pak meer dan de 99 EUR voor enkel het vervangen van de batterij.

Da’s nog altijd goedkoper dan een nieuw toestel aanschaffen. De hardware kan voor mij ook gerust nog wel een tijd mee. Als ik nog eens een 2 à 3 jaar uit mijn One Plus 9 Pro kan halen, dan ben ik een zeer tevreden man.

Morgenavond of donderdag zou ik mijn toestel mogen ophalen. Zeer benieuwd naar het resultaat.

Ik heb een nieuwe smartphone. Na vier jaar was mijn OnePlus 5T zo goed als afgeleefd. Het ding werkt nog, maar kreeg geen updates, de batterij begon zijn pluimen te laten en de hardware begon het moeilijk te krijgen met moderne apps. Aan het begin van het nieuwe jaar heb ik in solden een OnePlus 9 Pro op de kop getikt.

Het verdict na een kleine maand: geweldig toestel! Fantastisch scherm, scherpe camera, vlotte interactie,… Bovendien gebruik ik mijn smartphone om ’s avonds in de zetel te loungen met Netflix of YouTube. De beeldkwaliteit die een sprong vooruit maakt is een ware verademing.

Toppertje!

Mijn One Plus One (OPO) is bijna twee jaar oud. Tot op vandaag is het de beste smartphone die ik al heb gehad. Heel tevreden van. De OPO kwam origineel met het OxygenOS besturingssysteem. Dat is de versie van Android die door One Plus wordt ontwikkeld. Zoals dat gaat met smartphones, is regelmatig updaten een noodzakelijk kwaad. Gelukkig is dat proces doorgaans redelijk pijnloos. One Plus stuurt zelf af en toe een OTA (Over The Air) update uit en je moet slechts op een ‘update’ knop tikken om die te installeren.

Alleen. Die updates lopen vaak achter op het nieuwste wat Android te bieden heeft. De laatste versie van OxygenOS voor de OPO is gebaseerd op Android “Lollipop” 5. Ondertussen lanceerde Google halverwege vorig jaar Android “Nougat” 7. Leveranciers van smartphones passen de versie van Android altijd aan voor hun toestellenreeks en lopen daardoor altijd wat achter.

Voor de gewone gebruiker zal het worst wezen. Maar ik speel graag met de “bleeding edge” versie van software.

Sinds jaar en dag is het installeren van een nieuwe versie van Android een eitje. Vorig jaar had ik OxygenOS ingewisseld voor CyanogenMod. Die versie bezorgde mij Android “Marshmallow” 6.0.1. Aangezien ik nogal wat apps op mijn GSM installeer, ging het ding gaandeweg trager en trager werken. Maar wat me het meest irriteerde was het regelmatig wegvallen van de data verbinding. Ik moest meermaals per dag mijn smartphone herstarten om verbinding te hebben. Verre van praktisch dus.

Eind vorig jaar vertrok de originele maker van CyanogenMod en ging het project op de schop. Maar in de coulissen werd er getimmerd aan een opvolger: LineageOS. Het heeft even geduurd, maar ondertussen is er ook voor de OPO een nieuwe versie uit.

Dat vraagt dus om mijn smartphone opnieuw te installeren. Ter referentie maak ik in een volgende blogpost wat nota van het proces. In eerste instantie doe ik dat voor mezelf, maar misschien heeft een ander er ook wat ander. Al was het maar omdat ik door flink wat losse tutorials en artikels heb moeten ploegen om de juiste procedure uit te vogelen.

Hoe het nieuwe besturingssysteem me bevalt? Dik in orde! Mijn smartphone loopt weer zo vlot zoals ik hem eerst kreeg. De eerste indrukken zijn alvast positief, en ik sluit me er graag bij aan. Wat me vooral opvalt is dat ik terug een volle 24 uur zonder lader kan. Dat was voorheen wel even anders.

Ik heb er wel mijn smartphone volledig voor moeten wissen, maar dat was het de moeite meer dan waard. Nu nog wat tunen en we kunnen weer verder.

Casey Neistat lanceerde een klein jaar geleden Beme, zijn tech start-up. Beme is een kruising tussen Periscope en Snapchat.  Je kan er korte video’s mee maken, maar er zijn drie grote beperkingen: er zijn geen filters om je video mee op te smukken, je kan niet volgen op het scherm van je smartphone terwijl je filmt en het eindresultaat zie je zelf pas nadat je je video met je volgers heb gedeeld.

Begin deze week lanceerde Beme en Neistat hun versie 1.0 mét een Android variant. Gelijk heb ik die geïnstalleerd.  Ik heb nog maar twee filmpjes gemaakt, maar het concept spreekt wel enorm aan.  Je verstopt jezelf niet achter je scherm en er is geen post bewerking waar je je zorgen over kan/hoeft te maken.  Filmen en on line gooien. Meer is er niet aan.

Zoals dat gaat met nieuwe sociale platformen zit Beme nu zo’n beetje de honeymoon fase waarin vooral de early adopters de hele speeltuin voor zich hebben. Het is me ook niet echt duidelijk wat het business model rond Beme is: er is vooralsnog geen ruimte voor reclame voorzien en ik zie ook nog niet meteen merken op de kar springen. Benieuwd dus hoe dit verder gaat evolueren.

In ieder geval is ’s mans enthousiasme aanstekelijk om de komende dagen even te experimenteren.

Good going, Neistat!

Een dikke twee jaar oud is hij, mijn GSM. Ik denk niet dat ik ooit een beter toestel heb gehad. Mijn Hero is mijn eerste smartphone. Met Android op. Tegenwoordig Foursquare, Facebook en Twitter ik er mobiel duchtig op los

Zoals dat gaat, kreeg het toestel na een tijd geen updates meer wegens verouderd. Ik loop dus sinds een jaar met een gehackte telefoon rond om toch maar Android 2.3 te kunnen gebruiken. Maar slijtage hou je niet tegen, en sinds een maand of drie vertoont mijn telefoon echt kuren. Om te beginnen is hij niet zomaar traag, maar trrrraaaagggg. Als in: start een applicatie op en ga u een koffie schenken traag. Verder reageert het scherm steeds minder goed. Het toestel herstart soms spontaan. Een SMS sturen is een drama met een slecht reagerend toetsenbord en nieuwe berichtjes komen geluideloos toe ook al staat het volume op 10.

En dus moet ik met spijt in het hart toegeven: mijn Hero is industriële archeologie geworden en hoort uit zijn lijden te worden verlost.

Ik ga dus een nieuwe GSM moeten kopen. Niet dat ik nog eens ik-weet-niet-hoeveel-geld aan een slimme ‘foon wil geven. Twee jaar later ben ik nog altijd van mening dat een iPhone belachelijk veel geld kost. En de Samsung Galaxy Nexus, de rechtstreekse concurrent, kost eveneens waanzinnig veel. Maar een Android toestel wordt het sowieso. Ik denk prijsklasse 200 euro. De waarheid is immers dat een moderne smartphone goed twee jaar mee gaat. Het ding mag dan op zich al niet kapot gaan, je moet de software wel regelmatig een update geven. Het zijn ondertussen immers kleine computers. En die software, tjah, die durft na een tijdje wel erg veeleisend te worden. En dan moet je kiezen. Voor een bescheiden gadgetfreak wordt het dan wel lastig om compromissen te sluiten. Tenzij over de prijs.

Mogelijke deelnemers:

De San Fransisco ofte ZTE Blade die bij Mobistar als zoete broodjes over de toog gaan. Kameraad A. heeft er eentje sinds de zomer. Geweldig toestelletje, heel content van. Maar ondertussen schijnt er al weer een opvolger in aankomst te zijn.

Dan is er de Samsung Galaxy Gio. We kochten die vorige maand voor huisbaas J. zijn dertigste. Hij is er eveneens heel content mee. Een heel degelijk toestel voor een eerlijke prijs.

Maar mijn voorkeur gaat uit naar de Huawei IDEOS X5. Die is een stuk krachtiger dan de Gio. CoolBlue verkocht die tot vorige week. Maar toen ik hem vandaag wilde bestellen bleek hij “Niet meer leverbaar” te zijn. Bummer! Ik heb een vriendelijk mailtje gestuurd om te vragen of er nog toestelletjes binnen komen. Benieuwd wat het antwoord zal zijn.

Hm. Qua prijs/kwaliteit ligt het allemaal wel heel dicht bij elkaar. Als de X5 niet lange verkrijgbaar is, anders wordt het de Gio. Yep, nieuw speelgoed krijgen/kopen zo rond de feestdagen, da’s altijd leutig.

Wel, het moest er eens van komen. Maar na een dikke 2,5 jaar dienst besloot mijn Nokia 5310 stom te worden. De luidspreker heeft het begeven waardoor ik enkel nog maar over de trilfunctie beschik om te weten of ik al dan niet word gebeld. Die speaker gebruikte ik bovendien nogal veel om op mijn bureau hands free te kunnen bellen.

Na de perikelen in juli met de kapotte Symbian software en de verloren telefoonboek heb ik het wat gehad. 2,5 jaar staat in de mobiele wereld gelijk met een aantal eons. Qua innovatie was mijn toestel een dinosaurus geworden. Het was dus dringend tijd om een nieuw toestel te overwegen.

Als een digital nomad wilde ik eigenlijk graag de overstap naar een smartphone wagen.  Met mijn Nokia durfde ik immers al eens te twitteren, te knoeien met een externe GPS tracker en Google Maps,… maar dat was eigenlijk vooral aanmodderen. Hetzelfde maar dan comfortabel… en met meer mogelijkheden. Dat zag ik wel zitten.

Welk toestel is het nu geworden? Wel, ik heb gisteren mijn stoute schoenen aangetrokken en in de pas geopende Saturn in Brugge een HTC Hero gekocht. Jawel, de rechtstreekse concurrent van de iPhone. Ik wilde geen iPhone wegens overdreven duur, een gesloten systeem, relatief beperkte beschikbaarheid, gedoe met Apple’s garantie, etc. Ik had wat review gelezen maar dankzij een aantal mensen het toestel ook up, close en personal mogen ervaren. Voldoende om te beseffen dat dit wel eens een winner was. En dik 100 euro goedkoper dan een gemiddelde iPhone!

Ondertussen heb ik mijn toestel een goede 24 uur in bezit en ben ik er bijzonder tevreden over. Het is wel wat wennen. Mijn iPod Touch is een single tasking toestel: je kan maar een ding tegelijk doen en niet zomaar vanalles in de achtergrond laten draaien. De HTC kan dat wel.  De interface reageert lekker snel en het virtuele toetsenbord met tekstherkenning vind ik stukken handiger en sneller tikken dan dat van mijn iPod. Ik betrap mezelf erop dat sms’en opeens een stuk plezieriger is geworden. De lay-out is opgedeeld in verschillende schermen, net zoals de iPod, maar de HTC schuift niet alleen links en rechts, maar ook naar boven en naar onder en de schermen staan bol van allerlei icoontjes, stacks, tabbladen, etc.. Als je bekijkt wat het toestel allemaal niet aan boord heeft, zit de interface toch zeer intuïtief in mekaar, maar lijkt me dat mijn iPod uitblinkt in eenvoud en consequent gedrag.

Ik heb voor de lol even Layar geïnstalleerd en dat leek voortreffelijk te werken met de Local Cinema feature. Via augmented reality zag ik op mijn kamer waar er overal cinema’s te vinden waren. Ik hoop dat er nog meer layars voor Vlaanderen/België worden gemaakt. Norio leverde alvast een mooi werk best met zijn fietsroutepunten!

Wat mij wel wat moeite kostte was de transfert van al mijn GSM nummers uit mijn oude telefoon. Die stonden op een MicroSD kaartje en die werden niet zomaar uitgelezen door mijn HTC. Uiteindelijk moest ik deze stappen ondernemen om het zaakje over te zetten:

1. SIM en MicroSD terug in mijn Nokia steken
2. Nokia PC suite installeren
3. GSM Nummers via PC suite importeren in Microsoft Windows Contacten
4. Contacten als een CSV bestand exporteren uit MS Windows Contacten
5. CSV bestand importeren in Google Contacts (waar al een aantal contacten zaten)
6. SIM en MicroSD terug in de Hero steken
7. Via WiFi mijn Hero verbinden met het internet
8. Hero configureren om te synchroniseren met Google Contacts
9. Wachten tot alle contacten opgehaald waren van Google Contacts

Ik veronderstel dat er makkelijkere oplossingen bestaan, maar die vond ik niet meteen terug. De toegevoegde waarde is wel dat de belangrijkste contacten nu veilig en wel op Google Contacts staan en ik die bij ongelukken altijd terug kan ophalen.

Afin, ik moet het toestel uiteraard nog leren kennen, maar ik ben er alvast heel erg blij mee.