Presentaties

Hm. Eergisteren tot 19u present op het werk voor onderhoudswerken, daarna richting Brugge voor extra logistiek. Gisterenavond vertoefde ik in Gent in het gezelschap van deze drie lieve mensen (tip: als je lasagne wil eten in Gent, laat dan pizzeria San Marino op het Zuid langszij liggen!). Dank je dat ik mocht crashen op de zetel! Vanmorgen 25 minuten staan vernikkelen in de decembermorgenkoude op een duister perron te Gent Sint Pieters, wachtend op een trein die veel te laat was.

Straks arriveert kameraad B. hier voor een weekendje Antwerpen met zijn wederhelft. En maandag geef ik om 9 uur al weer present voor werkgroepvergaderingen op het Kiel.

Drukjes dus…

Ach, presentaties geven. Niets zo slecht voor de zenuwen. Je vindt jezelf dan opeens voor een groep starende mensen en hoe goed je de materie onder de knie hebt, toch merk je dat je over je woorden struikelt. Het liefst van al zou je dan in een klein hoekje willen kruipen.

Ondertussen heb ik er al wat ervaring mee. Spreken in het openbaar voor een vol auditorium bijvoorbeeld. Of voor een groep van 20 buitenlandse, gerenommeerde experts die al jarenlang met de materie bezig zijn. Niet eenvoudig! Ik heb éénmaal een blackout gehad voor een volle zaal. Het enige wat ik toen kon doen was even zwijgen, hard nadenken en vooral niet paniekeren.

Tegenwoordig heb ik er wel wat meer vertrouwen in. Het ergste is de eerste minuut, daarna gaat het vlotjes en voor ik het zelf besef zit ik door mijn tijd en heb ik nog zoveel te zeggen. Dan vind ik het bijna spijtig dat het al gedaan is. En eigenlijk bekruipt mij dan het gevoel dat ik het best wel leuk vind om vooraan mijn ding te doen.

Nu ja, begin november moet ik zo proberen een volle dag te vullen voor 25 man. Gelukkig moet ik niet de volle 8 uur ex cathedra geven, ik ga ze ook zelf wat aan het werk zetten en aan het woord laten. Enfin ja, ’t zal weer een geheel eigen ervaring worden.