Podium

Soms had ik gewild dat ik gitaar kon spelen. Ik zou dan een elektrische nemen. En ik zou op een podium willen staan. In een donkere, warme zaal die zindert van spanning en verwachting. Met kleurrijke spots die mij en mijn bandmaten in het licht laten baden.

Ik zou dan kijken naar de bassist en een blik van verstandhouding uitwisselen. Even laten begaan. En dan in opperste concentratie, als een wilde furie de klanken uit de snaren trekken.

Ik zou de ene riff na de andere door de versterkers de zaal willen injagen. Ik zou baden in het zweet en zweven op de drumsolo. Ik zou het publiek willen geven waarvoor het gekomen is en meer.

En als de laatste noot is gevallen, dan zou ik mij leeg en voldaan tegelijk voelen. Ik zou zonder omkijken de backstage instappen. En tussen razende roadies die al bezig zijn met de opbouw voor de volgende act, zou ik het koele water van een fles die op me stond te wachten, over mijn gezicht en lijf gieten. Om zo de laatste echo’s weg te wassen.

Als een echte gitaarheld…

Gisteren zijn we naar Gent afgezakt voor een bezoekje aan vriendin L. Van de gelegenheid hebben we geprofiteerd om even op de kerstmarkt rond te lopen en te genieten van een warme choco of een glühwein. Op het Sint-Baafsplein stond er een podium waar bands doorlopend zichzelf ten beste gaven om de sfeer er een beetje in te krijgen. Deze mensen zijn, als ik het goed heb, de ‘happy dance’ band. Nu ja, de zware elvisimitatorstem van de zanger was vond ik vooral grappig. En het dichtste wat bij de happy dance kwam, was Hava Nagila. En een mens moet nu ook eens tussendoor zijn neus kunnen snuiten…