Planning

De Camino de Santiago spreekt me al vele jaren aan. In 2022 wandelde ik de laatste 110 kilometer tussen Sarria in Santiago, en in 2023 kruiste ik vanaf Porto gedurende 11 dagen doorheen Portugal en Galicië. Dit jaar koos ik er bewust voor om de wandelschoenen te laten rusten. Nu kriebelt het genoeg om ze in 2025 terug aan te trekken, en dus ben ik volop aan het plannen.

Hoe begin je aan een Camino? Een pelgrimage is immers een stevige meerdaagse wandelreis over een lange afstand waarbij je uit je rugzak leeft.

De eerste drie vragen die ik mezelf stel: Hoeveel tijd wil en kan ik nemen? Welk stuk wil ik stappen? En is het doel om in Santiago aan te komen?

De eerste vraag is vrij eenvoudig. De beste periode om dit te doen zijn de twee weken na de paasvakantie. Ik heb dus een venster van 19 april tot en met 4 mei. Ik moet twee reisdagen heen en terug rekenen tussen thuis en de Camino. Dus dat geeft me maximaal 14 wandeldagen.

De tweede en derde vragen zijn iets moeilijker. Er zijn tal van pelgrimsroutes die naar Santiago leiden. Lang overwoog ik de Camino Primitivo uit Oviedo, maar het is wel de zwaarste route. Ze loopt immers doorheen de bergen. Nu hoef ik niet per se in Santiago aan te komen. Dat deed ik immers al twee keer eerder. Dat gaf me ruimte om over alternatieven na te denken.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de Camino de Frances. Die route loopt een kleine 800 kilometer vanaf de Franse zijde van de Pyreneëen tot in Santiago. Het idee is om de route op te delen in 3 reizen. In 2025 neem ik de route tussen Saint-Jean-Pied-de-Port en Burgos. Goed voor een kleine 280 kilometer. Later kan ik dan van Burgos naar Léon wandelen en dan van daar uit naar Santiago.

Is dat wel haalbare kaart?

Gelukkig hoef ik geen diepgaande studies uit te voeren met kompas en kaart. Over de Camino Frances bestaat er veel literatuur. Tal van reisgidsen beschrijven de etappes, populaire stopplaatsen, highlights en zo meer. Ik leg de puzzel op basis van Stingy Nomads en Gronze.com. In een Google Spreadsheet leg ik de verschillende etappes naast elkaar, en bepaal ik hoe de etappes er uit zouden kunnen zien.

De Camino is een oude pelgrimsroute die in de laatste jaren enorm populair is geworden. Er is dus ook flink geïnvesteerd in infrastructuur en accomodaties voor pelgrims. Op de stopplaatsen in de spreadsheet vind je dan ook slaapplaatsen, restaurants, winkels,…

Onderweg hou ik niet noodzakelijk vast aan die planning. Afhankelijk van de omstandigheden kan ik kiezen om verder te stappen, of sneller te stoppen. Als het echt moet kan ik ook altijd een etappe overslaan door een bus of taxi te nemen om zo een rustdag in te lassen.

En hoe nu verder?

In de komende dagen en weken leg ik lijstjes aan met de contactgegevens van herbergen, hostels, pensions,… waar ik zou willen overnachten. Hoewel het bon ton is op de Camino om slechts enkele dagen op voorhand, of zelfs de dag zelf, te bepalen waar je terecht komt, heb ik graag op voorhand al een goed idee waar ik wil slapen. In sommige plaatsen, zoals Saint-Jean, Roncevalles en Zubiri, reserveer ik ruim op voorhand al een bed, omdat de capaciteit op die plaatsen eerder beperkt is.

Ook de heen- en terugreis is iets om in de komende weken te vast te leggen. Ik zou in een dag per trein kunnen reizen naar Saint Jean, en op het einde van de reis per vliegtuig vanuit Madrid terug naar huis te keren.

In de komende weken en maanden ga ik me ook fysiek voorbereiden. Door te wandelen, en door de fitness te bezoeken. Je hoeft niet sportief aangelegd te zijn om de Camino aan te vatten, maar een goede voorbereiding maakt de wandeling een stuk lichter en aangenamer.

Ondertussen vergaap ik mij aan de vlogs van Efrén Gonzalez op YouTube.

Maandagmorgen werd ik terug gewekt tot de harde realiteit van de Werkmens. Gedaan met lang uitslapen. Terug op tijd er uit en mee op de cadans van het openbaar vervoer, de Google Calendar en de timesheets. Het doet pijn om de vrijheid terug te moeten inleveren, en toch ben ik ook wel blij terug aan de slag te kunnen. Er ligt genoeg op de plank om het jaar goed mee in te zetten.

Tegelijk vind ik zo’n vakantie enorm noodzakelijk. Tussen de laatste aaneengesloten 2 weken vrij zijn en deze zaten 4 maanden. De volgende langere time off zal pas voor de zomervakantie zijn. Niet geheel toevallig publiceerden de mensen van 37 Signals vandaag Healthy Benefits for the Long Haul. Lees maar even wat ze allemaal naast het loonzakje krijgen qua vakantietijd. Bovendien wordt elke werknemer om de 3 jaar een maand op sabbatical gestuurd. Ongezien. En zeker ongehoord in de Verenigde Staten.  Het hoger management heeft dan ook duidelijk begrepen waar de klepel hangt.

Instead we focus on benefits that get people out of the office as much as possible. 37signals is in it for the long term, and we designed our benefits system to reflect that. One of the absolute keys to going the distance, and not burning out in the process, is going at a sustainable pace.

In België mogen we niet klagen over vakantie. Door de band genomen zijn er genoeg modaliteiten: voor elk wat wils. En als ik de koppen mag geloven is een burn-out of een depressie dé hedendaagse gesel van het werkvolk.

Hoe kan dat?

Werkgevers beweren dat werknemers teveel hooi op hun vork nemen. Werknemers klagen van stress op het werk en alles wat daarbij hoort. Eerlijk gezegd geloof ik dat alleman en niemand gelijk heeft. Dat er niet één aha-oorzaak is. De wereld bestaat gewoon uit heel veel we-moeten-x-of-y.  Het is maar hoe we ermee omgaan. We zijn geen supermensen die alles tegelijk kunnen. We worden al eens geconfronteerd met tegenslagen. En het idee dat we het leven kunnen plannen, dat heb ik ook al lang laten varen. Neemt niet weg dat we slim kunnen omgaan met onze tijd. Austin Kleon schreef voor het nieuwe jaar een fantastisch artikel getiteld Something small, every day. En daarin schrijft hij:

Don’t say you don’t have enough time. We’re all busy, but we all get 24 hours a day. People often ask me, “How do you find the time for the work?” And I answer, “I look for it.” You find time the same place you find spare change: in the nooks and crannies. You find it in the cracks between the big stuff—your commute, your lunch break, the few hours after your kids go to bed. You might have to miss an episode of your favorite TV show, you might have to miss an hour of sleep, but you can find the time to work if you look for it.

Wat hij eigenlijk wil zeggen: wees gewoon slim met de tijd die je toebedeeld krijgt. Er zal ongetwijfeld, tot ieders frustratie, tijd verloren gaan, maar als je goed zoekt, vind je elke dag wel een gaatje waarin je jezelf kan ontplooien.

Neemt niet weg dat vakantie noodzakelijk is. Omdat we juist dan even de tijd hebben om afstand te nemen van alle “moetens” in ons leven zodat we nadien met een frisse blik kunnen terug keren.

Jawel, een heus weekmenu.

Het begon met een paar frustraties op het einde van vorig schooljaar. We dachten niet erg hard na over onze warme maaltijd. Vaker dan niet was het in de supermarkt nog beslissen wat er ’s avonds op tafel zou komen. Op zo’n moment is er geen tijd, geen zin en geen inspiratie om de variatie in het menu te houden. Op tafel verscheen te vaak de typische, eenzijdige weekavondkost: patatjes met vleesjes zoals chipolata’s, hamburgers, kaasburgers,… en boontjes of worteltjes, spaghetti bolognaise of iets met brocolli. We werden er niet gelukkiger van en echt gezond vonden we het ook niet.

Sinds de Grote Vakantie plannen we tijdens het weekend wat we in de komende week zullen eten. En die kleine verandering heeft heel wat prettige gevolgen gehad.

Ere wie eer toekomt: het plan kwam van mijn madame. Zij boog zich gedurende een aantal dagen over onze kookboekbibliotheek en maakte een selectie van recepten. Het criterium: gevarieerd, gezond en haalbaar op een weekavond.

In het weekend maken we wat tijd om de weekmenu in te plannen. In beginnen kozen we wat van alles maar ondertussen zit er een pasta avond, een veggie avond en een vis avond tussen. Of een combinatie van die drie. We kijken ook wel een beetje naar onze eigen agenda. Het heeft weinig zin om te koken als we wat later thuis komen.

Sinds de invoering van het weekmenu eten we een stuk gevarieerder en gezonder. Er staat een pak minder vlees op het menu. Deze week selecteerden we zelfs onbewust alleen maar veggie gerechten zelfs. We kwamen daar achter toen we in de warenhuis voor de slagerij en charcuterie stonden en tot de conclusie kwamen dat we daar niets nodig hadden.

We verrassen onszelf ook vaker met nieuwe gerechten en smaken die we anders nooit zouden proberen. We proberen nieuwe ingrediënten en kruiden. En heel wat recepten lijken moeilijker dan ze eigenlijk zijn. Het meeste vind je gewoon terug in de supermarkt.

Onze keukenvensterbank heeft een ware metamorfose ondergaan: ze staat vol met oregano, rozemarijn, koriander, bieslook en wat nog. We hebben geleerd dat als je ze echt elke dag voldoende water geeft, ze bijzonder welig tieren.

Een bezoekje aan de supermarkt gaat stukken vlotter en bevat heel wat minder stress als je perfect weet wat je nodig hebt. Onze basisboodschappenlijstjes zijn sneller opgesteld. We moeten ook maar eens in de week op foerage.

We koken een grotere portie dan we nodig hebben en de rest gaat de koelkast/diepvries in. We nemen al eens een restjes mee naar het werk en vaak eten we in het weekend gewoon diepvries in plaats van een snelle hap of een pizza.

We voelen het ook in onze portefeuille. We gooien minder eten weg, we kopen minder vlees en bereide gerechten. Soep of basissaus maken van groenten op hun retour is het makkelijkste wat je kan doen. En na een paar keer doen kost het je nauwelijks tijd.

Door het nieuwe menu voelen we ons allebei een stuk beter en het maakt onze dag ook een stuk rijker. We zijn bewuster met onze maaltijd bezig en we schatten ons avondmaal meer naar waarde dan vroeger.

Hoe moeilijk is het nu om zelf zoiets op poten te zetten?

Momenteel hebben we een vrij regelmatig leven en weten we allebei wanneer we ongeveer thuis zullen zijn op weekavonden. We hebben een gemeenschappelijke agenda zodat we kunnen aftoetsen of een weekmenu haalbaar is. Het lukt natuurlijk niet elke week, maar we slaan een week ook niet zonder meer over. En soms wordt een weekmenu ook maar op de valreep opgesteld.

Ons kruidenrek, de kast met basisingrediënten en ons kookallaam vervolledigden we ook niet van de ene op de andere dag. Dat is iets wat groeit mettertijd. In het begin vraagt het wat extra investering. Neem nu een vijzel: niet iets wat je elke dag zou nodig hebben. Maar vorige week heb ik ze toch twee keer goed kunnen gebruiken.

Ik kan het iedereen het idee van een weekmenu aanraden. Het kost een klein beetje discipline, maar je haalt er wel zoveel meer uit.