Sinds jaar en dag betrekken we hier ten huize Proximus voor
telefonie, internet en TV. Aangezien we geen deftige kabelaansluiting op het
appartement hebben, is Telenet geen optie.
Nu laat onze decoder sinds een aantal maanden zijn pluimen. Programma’s
worden niet opgenomen, conflicten waar er geen zijn aangegeven, trage
interface,… Heel wat ergernis. Nu wil het toeval dat iedereen vanmiddag
thuis was en we wat tijd hadden om eens richting Proximus winkel te trekken. Zo
gezegd, zo gedaan. Decoder losgekoppeld, kabels en ‘kaske’ verzameld
en de boel in een boodschappentas meegenomen.
Het is een avontuur geworden. Eentje waar we niet helemaal blij van worden.
We hadden verwacht dat we gewoon onze oude decoder met bijhorende draden en
afstandsbediening ter plaatse konden inruilen voor een nieuw toestel. Maar dat
feest gaat niet door. Sinds november vorig jaar zijn de inruilpunten afgeschaft.
Volgens de winkel moesten we bellen naar de technische dienst en daar om een
nieuw toestel vragen. We dropen dus met onze boodschappentas vol elektronica
terug af naar huis.
Ik ontzie het me altijd om te bellen naar de Proximus helpdesk. Dat heeft niets
met hun medewerkers te maken, en alles met de jungle van onduidelijke
voicemenu’s die een mens moet doorwandelen om de juiste persoon aan de
lijn te krijgen. Deze keer kostte het mij ‘slechts’ 10 minuten. Ik
ging gelijk voor vervanging van onze straatoude BBOX-2 modem en
decoder.
De modem, daar haalde ik bakzeil. Blijkbaar vervangt Proximus geen toestellen
die nog in goede staat zijn. Ook al gaat het om oude hardware. Ergens begrijp ik
wel dat het moeilijk is om iedereen van een nieuwe modem te voorzien, anderzijds
snap ik niet dat je toestel eerst volledig de geest moet geven want dat kan
nog lang duren als je er enigszins zorg voor draagt.
De decoder, die wordt toegestuurd naar een Kiala postpunt. We moeten die dus
zelf afhalen. En de oude gaat in een doos per retour naar Proximus. Volgens
de helpdesk ga ik dinsdag 2 sms’en krijgen om te melden of de decoder in
aantocht is. Blijkbaar ligt de samenwerking met Kiala moeilijk want ik werd
gewaarschuwd: krijg ik géén sms’en, dan is er iets misgelopen onderweg. In
dat geval moet ik opnieuw bellen naar de helpdesk en moet er een technicus langs
komen met een toestel.
Ik weet niet wat u denkt, maar dat schept allemaal weinig vertrouwen én het is
bijzonder omslachtig. We hebben dus vandaag nog geen nieuwe decoder én het is
niet duidelijk wanneer er eentje in de nabije toekomst in ons midden zal komen.
Als toemaatje was er de afstandbediening. De helpdeskdame vermeldde terloops dat
we die zéker niet mochten inwisselen. Wat? Que? Blijkt dus dat bij het
inwisselen bij Kiala enkel de decoder de post op gaat. Doe je de
afstandsbediening er bij, dan kan je niéts met je nieuwe decoder. Urgl?! In de
winkel was daar géén melding van gemaakt. Daar ging het van: doe alles –
dus draden én afstandsbediening – maar de post op.
Nu wil het toeval dat ons ‘kaske’ sowieso dringend aan vervanging
toe was. Zegt de helpdeskdame doodleuk: ‘Ha ja, je kan die énkel inruilen
in de winkel!’ Wat? Que? Huh? Maar we komen net van de
winkel! De winkel waar ze ons vertelden dat we de héle santeboetiek moesten
inwisselen per postpakket! Duizend excuses, meneer-mevrouw, maar neen, dat gaat
dus niet. Die afstandbediening, dat moet via de winkel.
Ik trok dus met veel tegenzin mijn vest aan om snel naar een andere Proximus
winkel, iets dichter in de buurt, te trekken en daar het kaske in te wisselen.
Blijkt dus dat dat ook niét zomaar gratis kan. Klap op de vuurpijl! Het kost
dus 20 Euro om een vervanging te krijgen. De verkopers kunnen
daar weinig aan doen. Meer zelfs, ze waren zelf niet op de hoogte van die
fijne details.
Afin. Het is niet allemaal zo negatief. We hebben onze factuur eens grondig
onderzocht en gelijk gevraagd om de volledige boel om te schakelen naar het
nieuwe – wie bedenkt die namen ook – Tuttimus. Zo eens per
jaar informeren of uw abonnement nog voordelig is, ik kan dat iedereen aanraden.
Het scheelt ons alvast toch weer een 15 Euro per maand.