Filmpjes

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ondertussen een goeie nachtrust gehad. Vandaag gaat het terug stukken beter.

Dat was de tweede keer in nauwelijks een maand tijd, dat ik in de lappenmand verzeilde. Als ik het weerbericht zo lees, blijft het de komende week nog koud, nat en killig. Ik zal blij zijn wanneer het eindelijk terug keert. De lichamelijke weerstand snakt naar wat zon om terug op de plooi te komen.

Normaal probeer ik te wachten met het posten van filmpjes tot het weekend. Kwestie van de YouTube verslaving wat te beheersen en dat het hier geen tubelog wordt. Maar dit clipje ga ik jullie niet onthouden: Elbow – Grounds for divorce. The very definition of bad ass.

Ze kwamen deze week trouwens binnen in de afrekening met het stroperige A day like this. Waarvan het clipje er ook wel best mag zijn overigens.

WebsterMC mag dan wel vinden dat ik soms véél en véél te veel YouTube filmpjes post. Maar volgens mij zijn het er nog niet genoeg. Beeldmateriaal voor nog honderden, wat zeg ik, duizenden postjes mee te vullen. Hoewel dat natuurlijk ook niet de bedoeling is.

De Red Hot Chili Peppers dan maar. Hun Californication was een fase waar mijn broer doorging. Die heeft de plaat grijs gedraaid en zo heb ik ze leren kennen. Toen waren ze niet helemaal mijn smaak. Ik vond het vooral veel pottengerammel. Nu ja, in die was mijn besef van enige – goeie – contemporaine muziek eerder ondermaats te noemen.

Ondertussen zijn we weer bijna tien jaar verder. Smaken passen zich aan en mijn oor heeft zich getraind. De RHCP staan ondertussen allang niet meer in mijn zwart boekje. Integendeel. By The Way in 2001 vond ik een fantastische plaat met pareltjes zoals By The Way, Can’t Stop (geniale videoclip overigens!) en The Zephyr Song. En ondertussen schudden ze in 2006 hun Stadium Arcadium uit de mouwen. Dit dubbelalbum vind ik het beste tot nu toe. De originele sound is er nog altijd, maar ze is wel fel gepolijst en verbreed met nieuwe elementen.

Uit dat album komt de hit Tell Me Baby met een fel gesmaakte clip. Mensen komen nietsvermoedend op auditie om in een band te geraken, vertellen hun verhaal en terwijl ze hun ding doen komen opeens ook de Peppers hen vergezellen. Geestige situaties en al!

Blijkbaar is er ook een mooie ‘making of’ van gemaakt geweest die vooral beschouwend is. En die wilde ik jullie nu nét niet onthouden…

Part I

Part II

Part III

En natuurlijk de videoclip zelve…

Zo. Ik heb op skireis een kleine 160 foto’s en een tiental filmpjes gemaakt. De filmpjes ga ik hier niet plaatsen, uit de foto’s heb ik er een kleine 18 geselecteerd. En omdat beelden meer zeggen dan woorden…

Overigens moet ik zeggen dat ik niet verwacht had zo’n goeie foto’s uit mijn Powershot A60 te persen. Oefening baart kunst en al…