Digitale Fotografie

Niks zo leuk als foto’s nemen. Vroeger deden we dat analoog. Vandaag doen we dat helemaal digitaal. Dat bedrijven als Kodak overkop gaan omdat ze de omslag naar digitaal niet tijdig hebben gemaakt, vertelt hoe snel het allemaal kan gaan.

Toen fotografie digitaal werd, bleven we er wel met een analoge bril naar kijken. Je maakte je foto met je fototoestel, en je ordende ze mooi in mapjes op je pc. Al snel kwamen er digitale fotoalbum diensten zoals Picasa en Flickr. In plaats van je foto’s via mail of ftp te delen, kon je ze nu via het web op een makkelijke manier on line zetten, ordenen en taggen. Flickr was daar in een geweldige dienst. Maar natuurlijk moest je nog altijd je foto’s opladen vanaf je camera, bewerken en on line zetten.

En toen waren daar de smartphones. Met camera. Eerst aarzelend. Met pixelige beeldjes die gaandeweg beter werden. En toen werd mobiel surfen populair. Ook eerst langzaamaan maar ook dat heeft het web de laatste pak-em-beet twee jaar stormender hand overgenomen. Met natuurlijk als voorlopig orgelpunt het instagr.am.

Natuurlijk ben ik met de stroom gevolgd. Ik kocht mij eind 2009 een HTC Hero en sindsdien neem ik dagelijks wel ergens een foto van met mijn slimme ‘foon. En het mooie is dat ik die meteen kan opladen naar Facebook, Twitter en what-not. Zonder nog veel te prullen op mijn laptop en ze manueel te delen met de wereld.

Dus waarom zou dat ook niet kunnen voor mijn blogje?

’t Is dat het Flickr ding rechts boven aan nauwelijks nog aandacht krijgt. Ik ga dus eens kijken om daar op zijn minst een Instagr.am ding te plaatsen zodat er hier weer wat meer beweegt.

Het mooie aan instagr.am is dat je niet beperkt bent tot het uploaden van enkele fotootjes. Er bestaan apps zoals HoneyGram waarmee je nog andere toffe dinges kunt uitsteken. Zoals collages maken. Ik zou dus wekelijks een collage kunnen maken en dat dan hier publiceren. En waarom dat dan niet ineens automagisch doen?

Ideeën, ideeën…

Ik ben waarschijnlijk één van die laatste mensen die nog met een oud paspoort rondloopt. Niet langer meer want ik heb eind vorig jaar mijn oproepingsbrief ontvangen om hem in te ruilen voor een elektronische pas of EID. Vandaag was het dan eindelijk zover: via de fotograaf – lang leve digitale fotografie en instant druktechnieken – ging het richting gemeentehuis. Veel meer dan een krabbel, betalen en het afgeven van de foto’s was er niet aan. Alleen jammer dat mijn oud paspoort nog niet zo héél erg oud is. Het blijft immers nog maar eens in de buidel tasten.

Hoewel ik achter vooruitgang sta, ben ik toch wat sceptisch over het elektronisch paspoort. De idee is dat met een lezer en je pincode je persoonsgegevens automatisch worden uitgelezen en verwerkt. Dat is interessant wanneer je bijvoorbeeld je je belastingsaangifte digitaal wil indienen of langs het ondernemersloket loopt. Maar hoe betrouwbaar is zo’n systeem? Welke gegevens worden er nu precies uitgelezen? Wordt identiteitsdiefstal en fraude niet heel erg gemakkelijk? En wat met Big Brother? De verplichting om je met je EID te identificeren maakt het heel erg makkelijk om gewoontes en mensen te volgen. Bijvoorbeeld welke boeken je ontleent uit de bibliotheek (wat al lang geen fictie is!) tot zelfs de DVD’s die je huurt in de videotheek.

Met de praktische voordelen komen er ook een pak nieuwe problemen. Ach, misschien loop ik wel hard van stapel. Zolang men maar niet Minority Report gewijs overal retinascanners installeert…