Archieven

En wat deed je in 2005? Boeken in kasten lezen en daar dan over bloggen. Of zoiets. i. haalt nog eens een gouwe ouwe van stal: het neem-een-foto-van-uzelve-in-een-kast-en-gooi-het-online-stokje. De archieven van mijn blogje halen maart 2005 net niet, maar ik heb er wel degelijk toen aan meegedaan.

Anyhoes. Zo deden we dat toen:

’t Is dat ik nu net geen camera in de buurt heb, dan zou ik dezelfde foto nog eens maken. Maar dan 3 jaar later.

… for something completly different: De National Archives hebben de integrale ‘Public Information films’ (1945 – 2006) verzameling on line gegooid. Bekijk vooral Charley, de Ginger Cat, die reeds in 1973 op zéér educatieve wijze kinderen waarschuwde op ronduit onbegrijpelijke wijze voor al wat gevaarlijk is in huis, tuin en daarbuiten.

klikkie

Quote Tijd

“Digitaliseren”. Is dat geen mooier woord voor fotokes trekken? Niet dat ik uw werk wil bekritiseren, maar een vriend van me doet archivistiek en zei dat het vooral dat soort werk was.

Yargh! Digitaliseren is toch iétsje meer dan dat. Ja, je moet je spullen scannen, of in een audiovisuele studio kruipen. En ja, het is slorpt pakken kostbare tijd op. Maar dat is maar een deeltje ervan. ’t Is helemaal geen doel op zich. Want zo zien de meesten het blijkbaar – soms met een zeker dédain – toch. Digitaliseren moet je kunnen verantwoorden. Bijvoorbeeld om je collectie toegankelijk te maken. Geen mens die begot een – ietwat belegen – magneetband goed zal kunnen raadplegen. Of je moet al een beetje liefhebber zijn of zelf van zekere leeftijd zijn. En dan zwijg ik nog over sonophile of cylinders! Neen, dan is het makkelijker om het zaakje te digitaliseren en digitaal aan te bieden op het web. Via een audiovisuele website. Of een virtueel museum. Valoriseren noemen ze dat.

Audiovisueel materiaal hoeft immers niet noodzakelijk het kneusje binnen de historische wetenschap te vormen! Kijk maar naar dit project of mijn artikel in Brood en Rozen (2005/3) en dan zwijg ik nog over mijn eigen werk en al die andere projecten.

Er is meer dan enkel maar papier en perkament in een archief. En wat heeft het – bewijskracht en andere jurdische verplichtingen even buiten beschouwing gelaten – voor zin om die te bewaren als niemand ze kan of wil raadplegen, laat staan van hun bestaan afweet?