Sneeuw

It never gets old. Als er sneeuw in de lucht hangt, en de media beginnen te waarschuwen voor allerlei apocalyptische toestanden op de weg, dan maakt een kinderlijk ongeduld zich meester van mij. De anticipatie van door de sneeuw te kunnen banjeren, sledes, sneeuwmannen en sneeuwballen, de verandering in het geluid en het licht,…

Als volwassene heb ik het na tien minuten zo’n beetje gehad eenmaal er een dikke laag ligt. Koud, glad, nat. Bah. Vanavond verloor ik meteen een klein uur in Gent Sint-Pieters aan technische pannes. Dus was ik daarnet welhaast kinderlijk blij wanneer mijn verkleumde botten de huiselijke warmte en gezelligheid mochten voelen.