Eendjes in afrika

Matthias trok vandaag naar het Koninklijk museum voor Midden Afrika. Niet om daar trommels, beeldjes en opgezette gazellen te bewonderen, maar om daar te worden ingewijd in één van hun digitaliseringsprojecten. Twintig minuten vertraging tussen Antwerpen en Leuven, magneetbanden, wassen rollen, een audiostudio, een Moambe schotel en een RAID server (Marque Netfinity voor de ingewijden) waren mijn deel.

En dan vond ik nog tijd om de eendjes in één van de vijvers die tot de tuin voor het complex behoren, te fotograferen…

11 replies

  • Ben je de vrt aan het volgen met heruitzendingen gelijk fc de kampioenen?

  • ^^ Verrek daarjuist stod deze post er tweemaal op.

  • Zitten ze in een “koninklijke” instelling dan zowaar reeds in een digitaliseringsfase? De Kon. Bib (Albertina) lijkt me eerder nog in het interbellum te zijn.

  • Matthias

    13 december 2005 at 11:03 pm

    ow! Ook in de albertina zijn ze druk aan het plannen rond digitaliseren. Check de laatste “Science connection” als je er eentje te pakken kan krijgen! Staat een artikel in over de Fonotheek die ze in de Albertina hebben.

  • quote: Ook in de albertina zijn ze druk *aan het plannen* rond digitaliseren.

    vooral die “aan het plannen” baart me zorgen, in gedachten houdende dat nog niet eens hun ganse fichenbak elektronisch doorzoekbaar is…

    Soit, stadsinstellingen (SAB, SAA, …) lijken me toch iets flexibeler.

  • hm. dat gaat hier over de albertina. ‘k voel me toch een beetje aangesproken. onze fichenbak wordt op dit eigenste moment volledig ingescand. met uiteraard alle problemen vandien. maar als je surft naar onze catalogi dan zie je dat bijna alles nu on-line doorsnuffeld kan worden. verder hebben we nog veel digitaliseringsplannen.
    al zijn we idd rijkelijk laat. maar beter laat dan…

  • “Digitaliseren”. Is dat geen mooier woord voor fotokes trekken? Niet dat ik uw werk wil bekritiseren, maar een vriend van me doet archivistiek en zei dat het vooral dat soort werk was.

  • @babsie: het is niet enkel de fichenbak die de Albertina tot een vooroorlogse, logge dinosaurus maakt.

    Om maar een paar dingen op te sommen:
    – hoeveel stukken zijn er niet gewoonweg ‘verdwenen’? Zelfs nu nog slagen ‘ze’ (= Handschriften en kostbare werken) er in stukken van de ene op de andere dag kwijt te spelen (om het stuk dan 2 weken later terug te vinden…).
    – het systeem van genummerde bankjes met bijhorende flikkerlichtjes was 50 jaar geleden misschien state-of-the-art, maar nu toch totaal niet meer? Hoeveel moeite moet je niet doen om (nadat je boeken aangevraagd hebt) eens even buiten de bib te raken en nadien toch nog je stukken kunnen raadplegen?
    – hoeveel moeite / tijd / frustratie vergt het om afdrukken (van microfilms etc) te laten maken? Begin dit jaar verzekerde men me dat het max. 2 weken ging duren. 2 MAAND later zat ik nog te wachten, “omdat de computer kapot was”…
    – ” maar als je surft naar onze catalogi dan zie je dat bijna alles nu on-line doorsnuffeld kan worden”: ik heb even de proef op de som genomen met een aantal werken (17e eeuwse drukken) waarvan ik ze in Brussel al in m’n handen gehad heb: van de 5 titels zit er welgeteld reeds 1 in de on-line catalogus.
    – het ergst van allemaal vind ik echter dat men het er (zo goed als) vertikt om nederlands te praten (wederom vooral in Hs en Kostbare werken blinken ze hierin uit). Het is toch nog steeds een nationale, hoofdstedelijke instelling? Dat de vestiaire-madammekes geen nederlands kennen, daar stoor ik me niet aan. Maar dat de wetenschappelijke medewerkers afkomen met “jamaar, ik niet goed spreek de vlaams”, sorry…

    Het bovenstaande zijn *mijn* persoonlijke frustreer-momenten, en die zijn niet op 1 bezoekje gebaseerd.

    Soit, hopelijk gaat er ooit eens iets aan veranderen, maar om eerlijk te zijn: ik vrees er voor

  • @dieter: oké. ik had het enkel over de “gedrukte werken”. het catalogiseren van handschriften is een heel ander verhaal.
    en kostbare werken…
    en frans spreken…
    en flikkerlichtjes…
    en…
    *klemt kaken op elkaar*
    breek me de bek niet open.

  • zelfs bij de gedrukte werken ben ik al een aantal keer afgescheept met de melding “verdwenen”.

    Positief aan de leeszaal is dat er toch minimum 1 is die Nederlands spreekt: een Nederlander nota bene 😀

  • @dieter: yep. en hij spreekt niet alleen Nederlands, hij is ook nog vriendelijk en hij kent z’n job. één van m’n tofste collega’s.

Commentaar is gesloten