Huisbaas

Uiteindelijk heeft het 1.5 uur geduurd vooraleer huisbaas J. en ik ons mochten aanbieden bij een loket in het Districtshuis om onze identiteitskaart te laten vernieuwen. En ook nu weer was de ervaring er één van georganiseerde chaos, lang wachten en zowat de ganse wereld in één wachtzaal(tje). Gedeelde smart en al. Maar… over drie weken liggen onze kaarten klaar. Ik help hopen dat we niet nog eens door alle hoepels mogen springen om onze handtekening te zetten en ze mee te krijgen.

Kameraad Webster tast in het duister. Of beter: hij heeft problemen met de elektriciteit. Om de één of andere reden slaat het zaakje volledig uit in zijn appartement op de meest onmogelijke momenten. Bijvoorbeeld wanneer ik druk bezig ben treffelijk te wokken. Niet ideaal!

De huisbaas van Webster is Turks. Eén of andere neef of nonkel van de man heeft de elektriciteit aangelegd. Zo gaat dat in die middens. Wel, ik kan u zeggen: de service is anders meer dan uitstekend. Om 20u ’s avonds was het voor die mens (plus een aantal neven) géén probleem om tot tweemaal toe te passeren, stopcontacten uit te meten met de multimeter en op zoek te gaan naar het probleem. Bovendien met een vriendelijk klappeke en zo erbij! Zonder resultaat weliswaar, maar dat weerhield hem er niet van om zonder complexen morgenavond vanaf 19u de zoektocht verder te zetten.

Nu ja, het feit dat Webster als sigarettenman een aantal pakjes Dunhill te geef deed zal er ook wel voor iets tussen zitten. Heel wat anders dan de Vlaamse elektricien die op een dergelijk uur verstek zou geven en de zaak nog een tweetal weken zou laten aanslepen vooraleer doodgemoedereerd het nodige te doen en een gepeperde factuur na te laten. Men mag dan wel bang zijn van de spreekwoordelijke Poolse Loodgieter, over de service kan je als klant duidelijk niet klagen als puntje bij paaltje komt!