Digitale Detox

Toen ik mijn One Plus 9 Pro vorige maandag voor herstelling bij Quick Solutions binnen bracht, dacht ik die snel terug in mijn handen te hebben. Het werd echter vrijdagavond. Volgens de winkelverantwoordelijke in de Vlaanderenstraat moest er een cruciaal onderdeel worden besteld. Alleen duurde de levering van dat onderdeel via BPost veel langer dan gedacht. Veel excuses van hun kant, en wat geduld van mijn kant later kwam het allemaal toch in orde. Met een nieuwe batterij is mijn smartphone klaar voor een tweede leven.

Tegelijk kreeg ik ook een aantal dagen verplichte digitale detox voor de kiezen. Enkele observaties:

• De eerste uren voelde ik mij wat ontheemd en onrustig, maar daarna herinnerde ik me aan hoe het vroeger was.
• Mijn hoofd was opmerkelijk lichter zonder social media, doomscrollen,… Brain Rot is real.
• Mijn leesfrequentie lag een stuk hoger. Op de trein kwam mijn Kindle quasi elke keer uit mijn rugzak.
• De paar telefoontjes die ik moest plegen: een nummer op een hoek papier skribbelen en dan een vaste lijn zoeken.
• Ik miste wel wat persoonlijke berichtjes.
• Ik neem graag een snelle foto. Er waren een paar moment waarop ik dat miste.

Stof om over na te denken…

Vorig jaar schreef ik over mijn haat/liefde verhouding met sociale media. Facebook op kop. Ik schreef toen dat ik soms op de pauze knop duw wanneer het over consumptie gaat. Een digitale detox als het ware. Want het verleden leert me dat de inkijk in het leven van anderen, mij niet altijd gelukkig maakt. Integendeel. En de wetenschap bevestigt dat. In het laatste jaar heb ik ook het gevoel dat het mij ook gewoon minder boeit. Dat heeft meer te maken met hoe de Facebook algoritmes mijn Wall manipuleren, dan wat mensen posten.

Ik had het er nog deze week met een collega over. Ook hij had exact hetzelfde gevoel. De klad zit er in. Iets wat mensen zoals Ev Williams al een tijdje door hebben. Waar privacy voor de collega een breekpunt zou kunnen worden in de nabije toekomst, geloof ik dat er eerder dat er iets meer fundamenteel zal spelen: een groeiend besef dat sociale media – de likes, de mentions, de commentaren – mensen domweg niet gelukkig maken. Dit zijn technologieën die nauwelijks een decennium bestaan. We beginnen langzaam door te hebben wat de impact is op onze psyche op de lange baan.

De Facebook app staat al enkele jaren niet meer op mijn smartphone. Best. Decision. Ever. Nu ben ik sinds een aantal weken een stap verder gegaan. Op mijn laptop heb ik de Facebook News Feed Eradicator plugin geïnstalleerd. Wanneer ik nu naar Facebook surf, krijg ik dit te zien:

Een beetje drastisch? Misschien. Maar het helpt me wel om mijn focus doorheen mijn dag meer in het hier en nu en bij mezelf en de mensen rondom mij te houden. Ergens is het ook weer een terugkeer naar hoe het vroeger was. In plaats van een bord boordevol content voorgeschoteld te krijgen, kies ik terug zelf waar ik mee wil worden geconfronteerd. En die autonomie is me best wel goud waard.

Het betekent nu ook weer niet dat ik helemaal niets zie. Het gaat er vooral om de passieve consumptie van sociale media te beperken. Ik kan ’s avonds door mijn feed gaan via mijn iPad of via mijn andere laptop. Ik krijg ook nog alle notificaties van evenementen en groepen te zien. En dat is eigenlijk meer dan voldoende merk ik.