Orgaandonatie

Mm. Een mening. Doorgaans zit ik vol meningen. Maar vandaag even niet. Niet echt. Gisterenavond lag ik, nog niet op de hoogte van de gebeurtenissen in Zwitersland, in bed te peinzen over het onderwerp van vandaag. Om de één of andere reden was ik aan het nadenken over orgaandonatie.

Orgaandonatie, daar valt heel wat voor te vertellen, maar het is ook interessant om even anders over na te denken.

Zie je, er zijn heel wat culturen en wereldbeschouwingen die er van uitgaan dat je lichaam zo intact mogelijk ten grave hoort te worden gedragen. Al was het maar dat je in het hiernamaals met lijf en leden onder de ogen van je Schepper komt.

Dode lichamen zijn taboe. In veel culturen wordt er zo ver mogelijk vandaan gebleven en zijn het slechts een aparte groep in de maatschappij die de doden begraven of terwijl het aan de naasten is om ze – spiritueel – te begeleiden naar de Overkant. In onze westerse wereld gaan onze nekhaartjes vandaag nog recht staan als iemand vertelt dat hij of zij autopsiedokter of doodgraver is.

Kortom, het idee dat je een stuk van iemand anders in je lijf krijgt, roept bij veel mensen een afwijzende reactie op. Het omgekeerde geldt ook, zou jij zomaar je hart voor donatie opgeven na je dood? Je bent er natuurlijk zelf niet meer, maar het idee dat je lichaam incompleet is, daar hebben velen het moeilijk mee.

En toch.

Als je dan vandaag leest dat er in één klap zoveel jonge mensen het leven laten of er voor moeten vechten, dan is het niet slecht om even bij orgaandonatie stil te staan. In België is iedereen een stilzwijgende donorkandidaat. Dat betekent dat, tenzij je verwanten in de eerste graad verzet aan tekenen, je na je dood sowieso in aanmerking komt als donor. Een goeie zaak? Wel, het probleem is dat er nog altijd te weinig orgaandonors zijn ondanks die regeling en op het moment suprême staat het je nabestaanden vrij om een keuze te maken waar je wel eens een andere mening over zou hebben.

Het mooie is dat je je als orgaandonor kan laten erkennen bij je gemeente. Of juist niet. Bij de burgerlijke stand laat je expliciet noteren of je al dan niet orgaandonor bent. Ongeacht wat je naasten na je dood mogen wensen of willen. Het staat je bovendien volledig vrij om je besluit te herroepen.

Zelf heb ik me niet expliciet opgegeven als orgaandonor. En eigenlijk vind ik dat ik dat wel hoor te doen. Ik heb tot nu toe gepoogd mijn lichaam in ere te houden. Enfin, het ene stuk al wat meer dan het andere. Maar door de band genomen zou het zonde zijn moest er mij morgen iets overkomen waarna mijn, nog relatief nieuwe, onderdelen niet meer worden gerecycleerd.

Dus, ik overweeg vandaag sterk om, eenmaal verhuisd, een extra papier te laten invullen bij mijn domiciliëring.

Met Wijvenweek in het achterhoofd lijkt me, in het licht van de gebeurtenissen, misschien wel een uitgelezen moment om hierover even na te denken. Wat denken jullie?

11 replies

  • Dat ik dan meteen met je meega, want dat wil ik al jaren doen.

  • Ik heb dit al jaren geleden gedaan. Gewoon doen!

  • Bij mij staat het ook al een kleine eeuwigheid op mijn to-do lijst. Het staat zelfs als puntje op mijn Life List. Zo een extra papiertje, kan een wereld van verschil betekenen voor iemand anders.

  • Mijn familie zal nooit verzet aantekenen en ze weten heel goed hoe ik erover denk. Zonder niertransplantatie was mijn vader al jaren geleden gestorven. Dan moet je er niet meer over nadenken. Ik sta zonder twijfel achter je plan. 🙂

  • Ik wist al dat we stilzwijgend donor waren maar niet dat de nabestaanden hier zomaar tegenin konden gaan. Allez ik heb er nooit bij stilgestaan maar inderdaad, als het niet kon worden herroepen dan zou er geen donorprobleem zijn.
    Om kort te gaan: ik heb het toegevoegd als puntje 104 op mijn to do lijst. Wat maakt het mij nog uit wat ze na mijn dood met mijn lijf doen? Als ik er iemands leven mee kan redden is dat toch mooi!
    Enneuh ik wil verbrand worden dus dan maakt mij dat al helemaal niet meer uit.

  • Ik zou eigenlijk ook wel willen kunnen specificeren welke organen ik al dan niet wil doneren. Bv mijn hart mogen ze niet hebben, maar met mijn lever kunnen ze doen wat ze willen.

  • Ik ben al jaren geregistreerd, hoor. Ik snap eerlijk gezegd helemaal niet wat iemand erop tegen kan hebben om na zijn dood een ander mens te redden (of toch iemands leven gevoelig te verlengen). Wat ik wel snap, is de reactie van rouwende familieleden die hun geliefde liever niet in stukjes zijn gekapt worden. Vandaar dat die registratie zo enorm belangrijk is.

  • Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat je die registratie in dit digitale tijdperk nog steeds niet online kunt doen (bvb. met je e-ID). Indien dit zo beschikbaar zou zijn, ik doe het vanavond nog.

  • Hm, net als LJ wist ik niet dat de familie zich alsnog kan verzetten tegen orgaandonatie. Daarenboven wist ik evenmin dat je daarvoor een formulier bij de gemeente kan indienen. Merci voor de tip dus. Daar maak ik als de bliksem een topprioriteit van. Persoonlijk ben ik altijd al een fervente voorstander geweest van orgaandonatie, of nog meer van een donatie voor de wetenschap – maar dat laatste lijkt me eerder een testamentaire aangelegenheid. Nog iets waar ik toch eens werk van moet maken ;-).

  • Hier ook al enkele jaren geregistreerd.

Commentaar is gesloten