Birdman

Gepost op

Gisteren gingen we naar Birdman (or the Unexpected Virtue of Ignorance) in de Studio Skoop. Deze prent van Alejandro González Iñárritu sleepte onlangs nog de Oscar voor beste film in de wacht. Is ze ook echt zo goed?

De film opent met een single shot 10-minuten durende take doorheen de coulissen van Broadways’ St James Theatre. De kijker wordt meegevoerd in een meesterlijk in beeld gebracht ballet van personages, locaties en emoties op het ingehouden percussiewerk van Antonio Sanchez. Daarmee is de toon gezet voor een film met de lichtvoetige gravitas van een boksmatch in de brousse.

Centraal staat Riggan Thomson, een gesjeesde blockbuster acteur die na twintig jaar na zijn rol als actieheld Birdman achter zich wil laten en een nieuwe adem zoekt op de theaterplanken in een werk van Raymond Carver. Riggan heeft zowat alles geïnvesteerd in deze productie, maar helaas wil het allemaal niet zo vlotten. Birdman blijft hem achtervolgen. Soms zien we de veren van de actieheld in de hoek van het beeld terwijl hij met giftige woorden de waanzin in Riggans’ brein injecteert. Ondertussen doorprikt de realiteit Riggans’ droomwereld keer op keer. De previews zijn desastreus en zijn omgeving zet zich steeds meer tegen hem af.

Iñárritu brengt de Riggans’ val prachtig in beeld. De dialogen tussen Riggan Thomson en de gladde stand-in Mike Shiner (Edward Norton) laten je op het puntje van je stoel zitten. De actrices in Riggans’ gezelschap (Naomi Watts en Andrea Riseborough) brengen hem met hun magistraal gespeelde onzekerheid alleen maar verder naar de afgrond. Je kan niet anders dan afkeer voelen voor de op gewin gefocuste producer Jake (Zach Galifianakis) en de volledig zelf ingenomen critica Tabitha (Lindsay Duncan) Finaal is er Riggans’ afgekickte dochter (Emma Stone) die enigszins de stem van de rede lijkt te vormen, maar op geen enkel moment tot hem lijkt door te dringen.

Michael Keaton speelt de rol van zijn leven. Terugblikkend op ‘s mans carrière had hij even goed zichzelf kunnen vertolken. Uiteindelijk liet ook hij de Beetlejuice/Batman franchise voor wat het was, twee decennia geleden. Wat dat betreft is dit geen beter statement over de artistieke uitdagingen die een acteur doorheen zijn carrière steeds opnieuw aan gaat.

Must see? Must see!

Onder het mes

Gepost op

Volgende maand onderga ik een exploratieve kijkoperatie aan mijn rechterschouder. De chirurg gaat het scheurtje in het gewrichtskapsel herstellen en littekenweefsel weg halen. De ingreep duurt op zich ongeveer een uur waarna ik een nacht in het ziekenhuis moet door brengen. Aangezien het mijn allereerste keer onder het mes is, is het een beetje een big deal.

Nu heb ik wel een goed idee hoe zo’n operatiekwartier er van binnen uit ziet en hoe het er daar allemaal aan toe gaat. Maar het vooruitzicht om zelf als lijdend voorwerp op de tafel te liggen, da’s toch andere koek.

Ik mag rekenen op een aantal weken intensieve revalidatie om mijn arm opnieuw te leren gebruiken. Ik ben rechtshandig dus dat betekent dat ik in de eerste weken zeer beperkt zal zijn. Daarna zou het beter moeten gaan. Al zullen dagdagelijkse bezigheden zoals fietsen of een doos tillen niet voor meteen zijn.

Actief terug sport beoefenen is iets voor de lange termijn. Terug klimmen? Daar denk ik momenteel zelfs niet eens aan. Alles zal afhangen van wat de chirurg precies moet doen en hoe het herstel verloopt.

De beslissing om te opereren is al een hele tijd geleden gevallen. De agenda voor april is blanco om volledig te kunnen concentreren op herstellen.

In ieder geval is de hoop dat er een eind komt aan drie jaar sukkelen met een pijnlijke arm.

Digitale databeheerder

Gepost op

Ik sluit vandaag een hoofdstuk af en ik begin morgen een nieuw. Ik ruil mijn petje als Drupal developer bij XIO voor dat van digitale databeheerder voor de Vlaamse Kunstcollectie.

De Vlaamse Kunstcollectie is een samenwerkingsverband tussen de Vlaamse kunsthistorische musea. In mijn nieuwe rol ben ik betrokken bij het reilen en zeilen van de digitale collecties. Er is een roadmap met aantal zeer interessante, innovatieve projecten rond registratie, bewaring, ontsluiting, uitwisseling en hergebruik voor de komende jaren uit getekend. Het is de bedoeling dat ik die projecten mee help realiseren.

In de voorbije jaren heb ik met fantastische mensen aan uitdagende projecten mogen werken. Ik leerde niet alleen bij op technisch vlak. Ik leerde ook anders communiceren, compromissen sluiten, prioriteiten leggen, plannen, kansen zien, met anderen omgaan en zoveel meer. Super bedankt voor alles, XIO!

En nu, met vol enthousiasme, begin ik aan de volgende uitdaging. En avant!

Onze eigen lolcat

Gepost op

En zo trok zaterdag een nieuwe bewoner ons appartement.

We zijn allebei kattenmensen, maar we hebben de boot lang af gehouden. In huisdier zit het woord huis en we hielden de jongste altijd voor dat een appartement geen huis is. Expectation management and all that. Maar we wisten allebei wel dat we eerder vroeg dan laat toch wel een beest in huis zouden halen.

Haar baasjes konden niet langer voor haar zorgen wegens allergische toestanden. In december lanceerden ze een eerste oproep. We hielden ons beschikbaar maar de zaak ging toen niet door. Uiteindelijk bleek deze week dat er toch actie moest worden ondernomen. En zo stapte Mabelle, de Britse korthaar, gisterenmorgen uit haar kooitje in onze living.

Ondertussen zijn we goed een dag verder en wordt hier duchtig verkend. Overal op springen, alles besnuffelen, geurtjes verspreiden,… We dachten dat ze zich nauwelijks zou vertonen, maar ze loopt hier ondertussen rond alsof de boel al helemaal van haar is. Het voetbankje dat bij mijn Pöang hoort, werd al opgeëist als favo ligplaatsje, elk geluid op straat is reden om aan het raam te staren en ze volgt ons overal zonder ons uit het oog te verliezen.

Benieuwd hoe ze het de komende weken zal doen.

Gent? Gent!

Gepost op

Eerder deze week besloten we dat het nog eens tijd was voor wat quality time met het gezin. En dus reserveerden we onze zondag voor een dagje Gent. Ook al is het een vertrouwde stop, het blijft altijd aangenaam om er de toerist uit te hangen.

Eerste stop was de Soup Lounge wegens nog geen echte lunch te hebben gehad. Ik kan u zeggen: in de winter is dit een fantastische plek om voor weinig geld een serieuze kom gezond van de dag achterover te slaan.

Daarna ging het richting Huis van Alijn. Het museum van volkskunde is helemaal met zijn tijd. Interactieve toestanden, inspelen op de Retro-rage,… terwijl er de permanente collecties rond het dagelijkse leven van de vorige eeuw niet uit het oog werden verloren. Bonus is de speurtocht rond Hendrikje het Spook waar ‘t jonk helemaal in mee werd gezogen. Geloof me vrij: Niet elke dag zit je op je knieën met de zaklamp van uw GSM de randen van een (fake!) doodskist af te speuren naar hints.

Tussenstop dan maar in Huize Temmerman voor een zakje spekkebollen uit de glazen stolpen.  En dan op straat snoep sneukelen uit een papieren zakje gelijk vroeger.

Dan doken we het Designmuseum binnen. Lightopia is een tentoonstelling over de impact van elektrisch licht, vroeger en nu, op ons leven. Een flink deel van de ruimten is gereserveerd voor elektrische installaties en designer lampen.  We hadden niet zo heel erg veel tijd, dus zo veel is er niet van blijven plakken, maar ik vond het alvast een geslaagde expo.  Ook hier is er een speurtocht met playmobil peetjes waar ‘t jonk helemaal in op ging.

Afsluiten deden we in Il Cortille voor de betere pasta / pizza. De Pizza Pancetta is zeker en vast een aanrader. En de Spaghetti Pomodoro van ‘t jonk zag/rook ook zeer appetijtelijk.

Geslaagde uitstap? Ayup!

 

 

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Jens Franssen

Gepost op

Journalist Jens Franssen over journalistiek. Wat hij zegt in die 20 minuten en 50 seconden gaat over de kern van de zaak.

In deze tijden van information overload is het nieuws meer en meer wat je er zelf van maakt. Verkijk je dus niet op de angst voor een veranderende wereld waarin business modellen onder druk staan en onafgebroken, rusteloze jacht op soundbites. De waan dagelijks doorprikken met context, feiten en achtergrond. Daar gaat het over.

Meer dan ooit is er nood aan kritische blikken met geslepen pennen.

Gepost in Media | Reageren uitgeschakeld

The Fault in our Stars

Gepost op
The_Fault_in_Our_Stars

Dit is het eerste werk dat ik gekocht en volledig gelezen heb op een e-reader. De promo van Amazon stak er voor iets tussen. En ik was ook wel benieuwd naar what the fuzz is all about zonder daarvoor de film te gezien te hebben.

Dit is een verhaal over jonge kankerpatientjes. Nu gaat het niet zozeer over hun ziek zijn, maar wel over het tienerleven met alle hoogte- en laagtepunten die er bij komen. Waar Green in slaagde is om  hoe elk van de personages met ziek zijn omgaat, te vervatten in frisse humor zonder te vervallen in sarcasme of cynisme.

Verder ga ik er geen doekjes om winden. De premise is flinterdun: Centraal staat Hazel Grace die vecht tegen longkanker. Tegen haar zin gaat ze naar een zelfhulp groep met lotgenoten. Daar ontmoet ze Augustus voor wie ze een crush zonder gelijke krijgt. De rest is pathetiek van de hoogste plank.

Dit boek kan ik nog het beste vergelijken met een soort eigentijdse Romeo en Julia, dus ik wist ook wel waar ik aan begon. Was het niet voor de vlotte schrijfstijl, dat er een aardig tempo in zit en enkele spanningsbogen die goed onderhouden worden, ik had het na een paar hoofdstukken waarschijnlijk voor bekeken behouden. Uiteindelijk kan ik The Fault in our Stars vooral aanraden als je van het genre houdt. Ondanks de luchtige stijl haal je pas echt het meeste uit het verhaal als je je open stelt voor de personages. En dat kan wel eens betekenen dat je je doos Kleenex dicht bij je in de buurt wil hebben. In het andere geval bekwaam je je vooral in het rollen van de ogen.

Gepost in Media | Reageren uitgeschakeld

14/15

Gepost op

We hebben de overgang vlotjes gemaakt dus tijd voor het obligate persoonlijke-jaaroverzicht-blogpostje.

De highlights van 2014:

  • Verkocht ik mijn appartement
  • Behaalde ik mijn definitieve rijbewijs
  • Organiseerden we andermaal 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
  • Bezocht ik nog eens Amsterdam
  • Mag ik afstrepen van de Bucket list: Toscane met Sienna en Firenze
  • Kocht ik een e-reader en haalden we Netflix in huis.
  • Las ik heel wat boeken. Geen grote hoeveelheden, wel een fijne selectie.

2014 was een jaar waarin ik ook een aantal fijne zij projectjes deed.

2014 was een jaar waarin ik leerde dat uw gezondheid en conditie uw grootste rijkdom zijn. De persoonlijke calvarietocht met de schouder daar gelaten, wens ik iedereen na het afgelopen jaar meer dan ooit een gezond – of toch een met beterschap gevuld – nieuw jaar toe. Verzorg uzelf!

2014 was bij momenten ook een jaar van stille woede of verontwaardiging.  Eerlijk gezegd waren er dagen dat ik echt geen zin had in de confrontatie met de lawine van onheils- en andere tijdingen op sociale en traditionele media. Een oude Chinese vloek zegt “Moge je in interessante tijden leven.” Juist.

Of ik voornemens en doelstellingen heb voor 2015? Buiten de klassiekers zoals meer bloggen, lezen of voor inbox zero gaan: niets bijzonders. Er liggen wel een aantal grote uitdagingen op mij te wachten.  Niet in het minst hoop ik mijn lijf enigszins terug op orde te krijgen. Andere uitdagingen komen later nog aan bod. Het belooft in ieder geval een spannend jaar te worden.

Dit was december

Gepost op

1.

Vakantie!! En dat nog tot na nieuwjaar! Hoezee.  Tot nu toe spenderen we de tijd tussen vrienden en familie. Kerstavond was de traditionele fondue met het lootjesspel bij de schoonfamilie. We doen dan van quiz en gekke dansjes rond een kerstboom met een stapel cadeaus. Kerstmis brengen we met zijn allen door bij mijn ouders.

Vakantie, dat is natuurlijk ook laat opstaan, te tam zijn om kleren aan te doen en de rest van de dag in de zetel met iPads en laptops doorbrengen.

2.

Netflix is hier in huis gehaald! De laatste weken staan in het teken van House of Cards, Downton Abbey en Marco Polo. Die laatste heb ik op een weekend ge-binge-watched.  In tegenstelling tot de kritieken, vond ik het best wel een fijne, onderhoudende serie.

We hebben meteen ook een Chromecast erbij genomen. Met je iPad de TV aansturen is zo’n gemak.  En het beperkt zich niet alleen tot Netflix maar ook YouTube. In de laatste maand kijk ik nauwelijks nog naar mainstream TV. Ware het niet voor anderen in huis, ik zou overwegen het TV abonnement gewoon op te zeggen of tot een minimum te beperken.

3.

Ik beschik sinds kort over een Kindle Paperwhite. Ik heb even overwogen om voor een Kobo te gaan, maar aangezien ik heel wat Engelstalige literatuur lees, werd het de e-reader van Amazon.  We hebben bovendien maar zoveel plaats in huis om een bibliotheek te zetten. De meeste van mijn boeken zijn opgeslagen in plastic dozen die in onze garage gestapeld staan.

In de kerstvakantie wordt het dus mijn lijstje vullen voor de komende maanden en bekijken wat sites zoals Goodreads en /r/books allemaal te bieden hebben.

4.

Ik kreeg ook minder goed nieuws te horen.

In mei kreeg ik te horen dat er een scheurtje in een schouderpees had. Niets waar toen meteen iets aan gedaan zou worden. Tenzij het ongemak bleef. Ik mocht zelfs sporten. Dus, na een zomervakantie vol rust zocht ik de fitnesszaal op voor wat voorzichtige krachttraining en de kinesist voor de nodige begeleiding. Helaas belandde ik na een paar weken terug in een sukkelstraatje. Deze maand ging het andermaal richting specialist.

Er zou dan toch een SLAP scheur zitten in mijn rechterschouder. De dokter omschreef het als: “Je soupape is kapot.” En ja, dat is zo pijnlijk als het klinkt. Het komt er op neer dat zoiets doorgaans niet vanzelf geneest. Na de kerstvakantie volgt er nog een onderzoek met CT scan en dan is het bepalen hoe 2015 er voor mij verder uit zal zien.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Electronica doos 2020

Gepost op

Misschien lijkt het niet zo, maar ik ben altijd al een knutselaar geweest. Als klein manneke was ik verslingerd aan de Lego. En uren kon ik prutsen met papier, karton, schaar en plakband. In tegenstelling tot wat mijn schoolrapporten vertelden, was ik in mijn tienerjaren ook wel gefascineerd door elektronica.

Op een gegeven moment had ik toen zo’n fantastische Kosmos Electronic Explorer X2000 experimenteerdoos cadeau gekregen. Er zat een bord in waarop je weerstandjes, transistors en draadjes kon prikken. Uit een instructieboekje bouwde je dan eenvoudige circuits na. Afin, de leukste uitdaging was een complete AM radio. Deze Duitse meneer toont zo’n beetje wat dat inhield:

Dat was ergens in de jaren ’90.

Ondertussen zijn we bijna twee decennia verder. En veel verder dan die doos ben ik niet geraakt. Les excuses sont faites pour s’en servir en al. Ondertussen is de prijs van elektronische componenten quasi in elkaar gestort en heeft de Interwebs ervoor gezorgd dat de meeste problemen wel Google-gewijs op te lossen vallen.

In 2005 verscheen er een geweldig elektronisch platform: Arduino. Made at the University of Ivrea, Italy. Het is een microprocessor op een klein kaartje dat je heel makkelijk zelf kan programmeren zonder allerlei grote wiskunde te moeten kennen. In de eerste plaats is het een leerinstrument, maar ondertussen wordt het voor tienduizend-en-één dingen gebruikt. Tegenwoordig kan je die makkelijk bestellen als centraal onderdeel van een starterkit.

Meer weten? Tjek dan deze TED talk.

Ik had zo’n Arduino bordje natuurlijk al lang in het oog, maar het heeft toch nog tot een week of twee terug geduurd vooraleer ik een doos durfde te bestellen. Ondertussen heb ik een deel van het weekend gespendeerd aan tinkering. En ik maakte dingen zoals:

Kerstverlichting.

Een draaiend Playmobil paardje.

Bijzonder eenvoudige dingen feitelijk. Maar de kit bevat genoeg speelgoed om mij de eerstkomende weken aan het werk te houden.

Enthousiasme te over, jaja!

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Dishwashing bonanza

Gepost op

In het huishoudelijke departement zijn we (alsnog) niet voorzien van een vaatwasmachine. Plaatsgebrek en de afwezigheid van een goed geplaatst stopcontact zijn de grote spelbrekers. En dus betekent dat na het avondeten handwerk.

De afwastaak is mij te beurt gevallen. Terwijl ‘t jonk door de molen van de avondrituelen wordt gehaald, sta ik alleen te plenzen in een zeepsopje. Dan gaat bij mij de koptelefoon met Spotify open.

Ik heb ondertussen een afspeellijst bij elkaar om mezelf wat te motiveren tijdens het schrobben van vettige pannen en het krabben van bakvormen. Ik wil die graag met mijn afwassende lotgenoten delen. Bij deze: mijn Dishwashing Bonanza.

Veel afwasplezier!

Gepost in Life, Media | Reageren uitgeschakeld

Hoe ik werk

Gepost op

Lilith deelde hoe ze werkt en hoe ze haar werk organiseert. En heel wat mensen zijn haar daarin gevolgd. Allemaal heel interessante verhalen want allemaal heel uiteenlopend en op sommige punten ook hele erg herkenbaar.  Dus, bij deze even een rondleiding in mijn eigen “keuken”.

Huidige job: Web developer in loondienst.

Huidige mobiele toestellen: iPad 2, Xiaomi MI2s.

Huidige computer: MacBook Pro, een persoonlijk toestel en eentje van het werk.

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Ik bouw websites. Of beter: ik werk onder de motorkap van websites. De pagina’s, teksten, menu’tjes, links, afbeeldingen,… die jullie zien worden doorgaans gegenereerd op basis van informatie die bewaard wordt in allerlei databases. Als je, bijvoorbeeld, op een knop duwt om te betalen in een webwinkel, dan zorgt mijn code ervoor dat je bestelling verwerkt kan worden door de winkelbeheerders.

Dat betekent dus dat ik ook heel wat toepassingen en systemen nodig heb om code te schrijven en te testen. Het heel verhaal is nogal technisch, maar hier zijn de meest visuele programma’s waar ik dagelijks mee werk.

PHPStorm is onontbeerlijk. Zie het als een extreem geavanceerde text editor of kladblok. Ik ga om met softwarebibliotheken met duizenden lijnen code: PHPStorm laat me toe om snel terug te vinden wat ik nodig heb om websites te bouwen.

De code die ik schrijf moet ik kunnen delen met mijn collega’s. En uiteindelijk moet ze ook nog op servers terecht komen. Sourcetree to the rescue! Code van mijn persoonlijke projecten deel ik dan weer via Github of bewaar ik op Bitbucket.

Herinner je nog de oude DOS tijden? Het zwarte scherm waarbij je commando’s moest intypen om iets gedaan te krijgen? Guess what: programmeurs werken daar vandaag nog altijd mee om met servers te kunnen communiceren. Bij mij staan er altijd wel een paar iTerm vensters open.

In de laatste jaren ben ik een groot fan geworden voor Google Apps en Google Drive voor alles wat e-mail, contacten, tekstverwerking, spreadsheets, etc. betreft. Off line vind ik Libreoffice het beste alternatief voor MS Office. Belangrijke documenten bewaar ik veilig op Dropbox.

Ik gebruik Pocket om overdag artikels te archiveren zodat ik ze op de trein in alle rust kan doornemen.

Hoe ziet je bureau eruit?

Op mijn bureau op het werk staat er een monitor, een laptopstand en een klavier. Ik hou er een pragmatische clean desk op na: er ligt hooguit een dun stapeltje papier met nota’s, en een beker met wat schrijfgerei.

Thuis is het anders. We hebben een bureau op onze slaapkamer, maar daar zit ik niet vaak aan. Eigenlijk is die bezaaid met stapels papier en rommel. Eens om de zoveel maanden ruim ik die stapels wel op. Meestal zit ik met laptop en iPad ofwel aan de keukentafel. Ofwel in mijn Poäng draaizetel. Het hangt een beetje af van het uur van de dag en de drukte in huis.

Wat is je beste tijdsbesparende shortcut/lifehack?

Grote taken opdelen in hapklare brokken en die in lijstjes steken. Ideeën noteer ik in Evernote zodat ik mijn tijd daar een beetje op kan inrichten. Harde ondervinding heeft mij geleerd dat dingen parkeren en prioriteiten vastleggen goed werkt om focus en rust te hebben én ook effectief iets afgewerkt te krijgen.

Nog een tip: De Facebook apps heb ik bewust van mijn telefoon gekeild. Bovendien waarschuwt mijn mobiel me enkel bij een nieuwe mail, sms, oproep of agenda afspraak. Goed voor de zen.

Wat is je favoriete to do list manager?

Wunderlist all the way!

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?

Mijn Urbanears Plattan hoofdtelefoon.  Ik draag die meestal als ik onderweg ben.

In welke alledaagse bezigheid ben jij beter dan de rest? Wat is je geheim?

Goeie vraag.

Waar luister je naar terwijl je werkt?

Spotify staat quasi altijd open. Tijdens het werk luister ik meestal naar speellijsten met ambient of focus  achtergrondmuziek. Ik zit in een landschapsbureau waar het nogal rumoerig kan worden. Muziek helpt me om dat even buiten te sluiten.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?

The Lean Startup van Eric Ries.

Ben je eerder een introvert of een extrovert?

Ik ben een introvert.

Hoe ziet je slaaproutine eruit?

Ik ben zo hard een avondmens. Ik kruip vaak pas rond middernacht onder de wol. Ik sta in de week op rond een uur of zeven. Het is geen verrassing dat ik in het weekend al eens uit slaap. Ik moet er wel op letten dat ik voldoende slaap haal. Zeker in drukke weken met veel afspraken en tijdens en na de werkuren. Dus dat betekent soms echt wel een uurtje vroeger er in.

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg?

Leer los laten.

Ik ben een ongelofelijke perfectionist als het erop aan komt. Ik leg de lat voor mezelf  soms enorm hoog.  Maar vaak komt het er op aan om mezelf te kennen, even afstand te nemen en het bredere plaatje te bekijken. En gelukkig leer je ook met het ouder worden meer en meer de essentie van de details te onderscheiden.

Ik zou nog graag wel eens een cursus mindfulness volgen. De absolute basisprincipes heb ik al eens mee gekregen. Op stressvolle momenten probeer ik daar op terug te vallen.

Is er iets dat je hieraan wilt toevoegen dat ook interessant kan zijn voor je lezers

Als je efficiënter wil werken, gooi dan je routines niet ineens 180 graden om. De kans is groot dat je te veel hooi op je vork neemt. Introduceer kleine veranderingen in je eigen ritme. Op korte termijn krijg je voldoening en dat motiveert je om vol te houden op lange termijn.

Fitness

Gepost op

Sinds begin september trekken we hier ten huize meermaals naar de fitness.  De ene om van crosstraining te doen in het kader van een terugkeer naar de klimzaal, de ander om gewoon wat extra beweging te hebben.  Nooit gedacht dat ik ooit nog op stoere fitness toestellen zou zitten.  Mij leek het iets van een andere wereld.  Aangezien ik tegenwoordig tussen collega’s zit die niet aan kijken tegen een kilootje meer op de barbell, lag de lat om mezelf ook aan een regelmatige work-out te wagen, een stuk lager.

We hebben ondertussen allebei een abonnement in de zaal hier om de hoek. Lekker dichtbij motiveert nog zoveel meer om even de gym te hitten.  Gedurende een klein uur-en-half doe ik een tiental oefeningen om het bovenlijf aan te sterken.  Ja, er wordt daarbij wat af gezweet. En soms is het met wat bekkengetrek als er de zwaartekracht weer eens wordt getrotseerd. Maar leuk en uitdagend is het zeker.

Denk nu vooral niet dat ik allerlei schema’s volg, calorieën tel en gebalanceerde proteïneshakes drink. Ik heb niet de ambitie om opeens de kleerkast van een gorilla aan te kweken. Wel is het de bedoeling dat mijn lijf en leden geprikkeld te houden. Uiteindelijk zit ik – gelijk zovelen – gemakkelijk het grootste deel van de dag gewoon achter een (computer)scherm. Mens sana in corpore sano en al. Tegenwoordig fiets ik zelfs dagelijks heen/terug naar het station van Brugge, wat mij nog eens een kleine extra 14 kilometers op de pedalen oplevert. Qua cardio is dat ook al een fijn begin.

Aanrader? Aanrader!

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Ice Bucket Challenge

Gepost op

So I was nominated for the ALS Ice Bucket Challenge.

In this age, it’s important to keep an altruistic stance towards others. From what I have gathered, the Challenge sparked an increase in donations well over $ 100 million world wide towards the goal of funding ALS research. With that, we can call the Challenge an explicit success in activating a large group in contributing towards a specific goal.

However, I can’t be blind towards some of the criticisms that have been raised against the Challenge. Despite it’s success, the Challenge is not necessarily the most effective display of altruism.

Over these past few weeks, I’ve seen countless videos of close and distant friends, strangers, even the odd co-worker. In a lot of those films, the original message is omitted or often just implied. Pouring ice water over yourself and calling out to others is only part of the Challenge. In fact, the ice water should just be the trigger that prompts you to take action towards the goal. Explicitly stating why you would do this and calling upon others to make a donation is equally as important. Without it, the act loses a lot of it’s value and even runs the risk of appearing more or less self congratulatory.

ALS really affects patients and their loved ones. It’s a horrible disease which wreaks havoc in young people’s lives. However, ALS research is only one of many important endeavours towards making our lives better for ourselves and our children. Therefore, I feel that by participating in this challenge, we shouldn’t limit ourselves to a single goal. If anything, we should take the opportunity to grasp the attention of the many and raise collective awareness not only for ALS research, but also for the countless of – even more pressuring – causes out there.

Having said that, I still want to appeal to the original message of the Challenge and actively contribute towards a cause.

Personally, I feel very strongly about human rights and in particular: freedom of speech, privacy and free access to knowledge. While modern technology has made it appear that these rights are becoming an integral part of our DNA, the truth is that even today, fierce battles are still waged over these rights. We should not assume that these are rights are commonplace, let alone should be taken for granted in our western world.

The reality is that we have increasingly become dependent on modern technology to connect with others, share information, publish our thoughts and our concerns. Never before has it been so easy to make one’s voice heard and gather such large audiences.  Large for-profit organisations who’ve been in control of these channels, feel increasingly threatened by this evolution. As commercial interests come under pressure, they are waging a complicated yet subtle war against those rights on battlegrounds known as, but not exclusively, SOPA, Net Neutrality and data retention. Those who did not have a voice in the past, such as independent artists, authors, civil journalists and others, are now in danger of losing that voice again.

That’s why I’ve decided to make a donation to these two non-profit organisations: Electronic Frontier Foundation, which defends our rights in a digital world, and Amnesty International, which fights for human rights in our ‘real’ world.

As proof, I’ve added screenshots of both donations below.

I am not inclined to nominate anyone at this point, but whoever reads this blogpost, please feel free to choose a cause that you feel strong about – ALS research, cancer research, human rights activism, a local organisation,… – and make a donation. Or write a blogpost. Or volunteer. Or reach out in anyway possible that might foster that cause.

Thank you!

Screen Shot 2014-09-13 at 16.19.43

 

Screen Shot 2014-09-13 at 16.21.46

 

Antwerp city trip

Gepost op

Er was een lang weekend, we hadden een Flair bon op overschot en het kind is op reis met haar vader. De goden moesten ons dus wel goed gezind zijn en dus besloten we om van last minute city trip te doen. Even dachten we aan Leuven omdat we daar op zondagavond nog een familiebezoekje hadden gepland, maar Marktrock deed ons al vlug kiezen voor een alternatieve bestemming: Antwerpen.

Ja, ik weet het. Ik heb er jaren gewoond, dus waarom er terug keren, maar een metropool als Antwerpen verandert zo snel dat er altijd wel nieuwe dingen te ontdekken zijn.

We hebben het ons niet beklaagd.

De Flair bon stuurde ons naar het Radisson Blu hotel op het Astridplein. Recht tegenover het Centraal Station. Het moet gezegd: fantastisch hotel.  Mooie standaard kamers, superbedden, twee maal een fantastische buffetbrunch om de dag mee te beginnen en een heel wellness ding dat vaste prik was na een dagje stappen. Bovendien zit je knal boven metrostation Astrid en ben je op 1-2-3 in het centrum.

Het was vooral een weekend waar we ons culinair wat hebben laten gaan. Niet dat we ons gewaagd hebben aan allerlei gastronomische hoogstandjes, maar we zijn toch op een paar leuke plekken in de stad beland.

Ellis Gourmet Burger

Ellis is de ‘betere’ hamburgerketen en bestaat nog maar enkele jaren. Maar hun vestigingen schieten zo’n beetje als paddestoelen uit de grond.  We hadden nog geen voet uit het hotel gezet of we zaten al aan een tafeltje op De Keyserlei. Voor een schappelijk bedrag krijg je een mooie, verzorgde gourmet hamburger met frietjes. Ik ging voor een classic maar je kan er ook meer exotischere varianten bestellen. Aanrader!

El Torero

Kleine honger? Dan zijn de tapas van El Torero op de  Oude Koornmarkt een aanrader. Van fingerfood genieten en mensjes kijken is de max.  De kaart is helemaal niet zo duur en biedt een ruim assortiment aan Spaanse specialiteiten.

Wagamama

Aziatische keuken. Fusion toestanden. En er is er maar eentje van deze Britse naam in België.  Een lekkere rijstschotel en een stevige kom ramen met stukjes eend, varken, koriander, groentjes, etc. Meer moet dat niet zijn. Opnieuw op De Keyserlei.

Er was natuurlijk niet alleen food. We hebben ook wat van shopping gedaan. In de Fnac kocht ik de volgende twee delen van Terry Pratchett’s Discworld saga waar ik al een eeuwigheid af-en-aan door worstel: Guards! Guards! en Eric. En in de Habitat vonden we eindelijk een luchter naar ons goesting voor het peertje in onze living.

En verder was het vooral verwonderen over hoe mooi sommige hoeken van de stad zijn geworden.  De Keyerslei vind ik werkelijk een verademing. Je loopt er niet meer op elkaars tenen, voelt er niet meer zo benepen aan. Het is een mooie brede boulevard geworden waar je zelfs wat van m’as-tu-vu kunt doen. Fijn om te zien!

Tenslotte zijn we ook nog eens verzeild in de Zoo. In het voorjaar hebben we een abonnement genomen en dat kwam nu mooi van pas om eens vlug onder ons tweetjes bij de gorilla’s en de leeuwen langs te lopen.

Geslaagd weekend? Geslaagd weekend! Merci Flair voor de fijne bon!

Gelezen

Gepost op

Er was vakantie, iets meer dan twee weken tijd, en een reis naar Italië. Als er ooit gelegenheid zou zijn om een boekenachterstand enigszins goed te maken, dan was dat dan. Ik hou niet echt een lijstje bij van wat ik allemaal nog zou willen lezen, dus heb ik volgende de titels meer op goed geluk dan wat anders gekozen.

Oorlog en Terpentijn

oorlogterpentijn

Ik heb lang getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen. De recensies in de pers en de commentaren hadden er wel eens voor kunnen zorgen dat dit lelijk zou tegenvallen. Maar niks is minder waar. Ik heb dit boek op goed drie dagen tijd uitgelezen.

Urbain Martien, de grootvader van Hertmans, blijft al in de eerste bladzijden in de kleren hangen. Dit is niet louter een literair verslag over de gruwelen aan het front, maar het levensverhaal van een kleine tragische figuur die nog eens de dubbele pech had te leven op de verkeerde plaat en tijd. Urbain wil in de voetsporen van zijn vader restaurateur/schilder treden, maar blijkt op jeugdige leeftijd niet over voldoende talent te beschikken. Een armoedige jeugd in het 19de eeuwse Gent is zijn deel. Als adolescent stapelen de frustraties zich op, maar gevangen in de tijdsgeest kropt hij die gewoon op. Alsof dat niet genoeg is, ontsnapt ook hij niet aan de Wereldbrand en de gevolgen van de Spaanse Griep.  De rest van zijn leven wordt gedomineerd door vastklampen aan een verminkt verleden.

Niettegenstaande Urbain reeds 35 jaar geleden overleden is, wist Hertmans het verhaal van zijn grootvader terug in elkaar te puzzelen dankzij diens dagboeken, getuigenissen en overlevering. Dit is geen fictie en dat maakt het stukken persoonlijker.

Hoewel dit géén lichtvoetige lectuur is, zorgt Hertmans’ dichterlijke stijl wel een zeer vlotte en intense leeservaring. Een aanrader!

De Cirkel

theciricle

Ik zag de oranje rug uitsteken in het boekenrek bij de Fnac. En toen herinnerde ik mij vaag een recensie uit de Metro. Deze thriller van Dave Eggers schetst een dystopische nabije toekomst waar de startup cultuur en sociale media helemaal ontsporen.

De Cirkel is de multi-national na Facebook, Google, Twitter, etc. Het is een moloch die de touwtjes van het Internet strak in handen heeft en de wereldbevolking een gelikte on line ervaring geeft. Enige voorwaarde is dat je betaalt met je persoonlijke gegevens.  Mae wordt door haar vriendin Annie binnen geloodst op de afdeling Customer Experience. Eerst moet ze vragen van klanten van De Cirkel beantwoorden. Niettegenstaande druk voor deze yuppie meteen zeer hoog is, lijkt ze zich goed uit de slag te trekken. Maar steeds verder wordt ze in een leeuwenkuil getrokken. Beetje bij beetje breekt De Cirkel verder in, in het persoonlijke leven en de geest van Mae en bij uitbreiding de ganse wereldbevolking. Hoe ver kunnen ze gaan vooraleer men zich afkeert van het bedrijf? Keert men zich überhaupt ooit af eenmaal blijkt dat iedereen leeft bij de gratie van De Cirkel? Is er zelfs nog mogelijkheid om te ontsnappen aan het alziende oog van De Cirkel?

Het onderwerp en de vraagstukken, daar heb ik als developer dagelijks mee te maken. Ik heb Facebook, Twitter en andere technologieën van zeer dichtbij heel snel, heel groot zien worden. En ook ik heb daar soms gemengde gevoelens bij. Geloof me vrij dat ik bij momenten mij nogal ongemakkelijk voelde toen ik deze roman las. En als dat Eggers’ bedoeling was, dan is hij daar met verve in geslaagd.

De Boekendief

bookthief

Pietje de Dood is zowel een gevoelige ziel als een begenadigd verteller. En dat was meteen de eerste verrassing die dit boek bracht.

Liesel Meminger verliest haar broertje en moeder aan het begin van het verhaal en komt terecht bij het pleeggezin Hubermann. Vanaf dan beleven we het dagelijkse leven van Nazi Duitsland door de ogen van een jonge tiener, vertelt door de Dood. We zien boekverbrandingen, we zien een ondergedoken Jood, we zien vaders en broers die naar het front trekken en beschadigd terugkeren, we zien hoe buurten en steden plat worden gebombardeerd. En we zien wat dat allemaal doet met buren, vrienden, melkboeren, schoolnonnen,… En Liesel is de rode draad die af en toe een boek pikt en even weg vlucht in gestolen verhalen terwijl ze betekenis probeert te geven aan wat er rondom haar gebeurt.

Dit is dan weer géén Stefan Hertmans. Qua schrijfstijl is dit helemaal young adult, maar de verhaallijn is dat duidelijk niet. Het is een heel toegankelijk boek, en tegelijk ook niet. Je kan niet zomaar afstand nemen van wat Liesel en haar omgeving overkomt. Ook al brengen ze de Nazi groet en is iedereen een haar verwijderd om elkaar te verklikken, je leeft ook wel vrij snel mee met deze mensen die gevangen zitten in hun tijd en niet anders kunnen dan meedrijven op de brede stroom van een oorlog.

De hollywood film is naar het schijnt niet echt een succesvolle adaptie , maar op papier vind ik dit best wel een warm verhaal.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Onthoud het allemaal maar eens, meneer

Gepost op

Ik wilde een fotoalbum van onze reis naar Toscane op het web smijten. Ik dacht: “Hey, ‘t is lang geleden dat ik nog eens ingelogd heb op mijn Flickr account.” Als in: sinds ergens in 2012.  Dus, even met wachtwoord en gebruikersnaam inloggen.

Ik heb mijn account aangemaakt in 2005. Toen Flickr nog van Flickr was. Sinds een ruim aantal jaren zwaait Yahoo! daar de plak. En gemakshalve hebben ze de accounts van Flickr geïntegreerd in hun Yahoo! ID systeem. Die overgang werd toen allemaal redelijk semi-automatisch geregeld.

Dus. Ik moet inloggen met mijn Yahoo! ID… maar wat was het wachtwoord al weer? Een mens probeert dan enkele klassiekers en voor je het weet is de boel geblokkeerd.  Dus moet je jezelf authenticeren met allerlei codes en/of security vragen. En daar loopt het in de mist.

Kijkt maar:

failedlogin

Eum. Dat mailadres zegt mij helemaal niks.

9 jaar geleden moet ik een korte tijd een aantal accounts geregistreerd hebben met een hotmail mailbox die ik mij vaag herinner.  Natuurlijk weet ik niet welke mailbox dat precies was en kan ik de code die gevraagd wordt, niet zonder meer ophalen.

Microsoft heeft in de afgelopen jaren ook wel een paar keren stevig schoonmaak gehouden in de slapende mailboxen. De kans is dus bijzonder klein dat de bewuste mailbox nog bestaat. Erger nog: ondertussen heeft iemand het mailadres in kwestie misschien wel geregistreerd!

Opnieuw: ik herinner het mij vaag. Heel zeker weet ik het niet. Het rare is dat ik nog in 2013 notificaties van Flickr heb ontvangen op een andere mailbox die ik tot vandaag wel nog gebruik.

Afin, Momenteel is er dus een Flickr account met mijn foto’s waar ik niet op kan inloggen en is de kans bijzonder klein dat Yahoo! mij zal willen geloven dat ik bij die account hoor.

De lessen die ik hieruit trek:

Als je je bij een dienst registreert, doe dat met een mailbox die geregistreerd is bij een duurzame dienst.

Als je mailbox dan toch dreigt te verdwijnen: overloop dan toch even je accounts bij belangrijke diensten zodat je niet in de problemen komt.

Gepost in Internet | Reageren uitgeschakeld

Project NES

Gepost op

In den beginne waren spelconsoles geen onderdeel van het meubilair. Dus ook geen onderdeel van onze jeugd. En ze zouden het ook nooit echt worden. Op mijn twaalfde kocht ik mezelf een Gameboy. Geweldig ding. Hele vakanties en mijn duimen heb ik versleten. En daarna werd er verder ge-game-d op de PC. Eerst die van vader, later die van mezelf.

Maar dus, een spelconsole. En dingen die terug komen.

Inceptie

Op mijn vorige job had een collega een heuse arcade bak in een hoek gezet. Compleet met joysticks en grote kleurrijke knoppen. Onder het houten framework stak er een oude PC waarop MAME, emulator software, overuren draaide.

Iets later haalde ik een Raspberry Pi in huis en bouwde ik er een mediacenter mee. Dat project is ondertussen zo’n beetje een work in progress geworden. Maar die RPi deed de verbeelding wel prikkelen. Wat kan je allemaal nog met zo’n credit-card-sized computer uitspoken?

En toen was er die andere collega die enkele weken geleden aankondigde dat hij met een Raspberry Pi zijn eigen arcade kast ging bouwen. Nu begon het toch echt wel te kriebelen om zelf iets in elkaar te knutselen.

Cue Reddit waar ik via de Raspberry Pi subreddit uitkwam op dit fotoalbum: een NES conversion. En na wat googlen vond ik een iets uitgebreider verslag over een gelijkaardige conversie. Bingo! Na een paar dagen denkwerk had ik besloten ervoor te gaan. Waarom ook niet? Ik heb momenteel wat tijd en het lijkt me leutige uitdaging om de ervaring van weleer terug tot leven te roepen.

Oldschool cool!

Oldschool is cool!

Voorbereiding

Vorige week werd er dus begroot, gepland en onderdelen besteld.

De kern van de zaak is om een oude NES behuizing te recupereren, er een Raspberry Pi in te steken en de aansluitingen proper te verwerken zodat het lijkt alsof je met het toestel van weleer speelt. Je kan daar zo gek in gaan als je wil maar ik besloot een aantal toegevingen te doen. Kwestie van het allemaal haalbaar te houden.

Het lijstje van de nodige hardware met bijhorende prijzen (verzending incluis), ziet er aldus uit:

USB NES Controllers – Ebay – 2 stuks – 26,97 EUR

Ofte de bakjes. Dit is de essentie van de ervaring. Ik ging niet zo ver als op zoek te gaan naar de originele controllers. Voor het gemak koos ik USB controllers die een stuk makkelijker aan te sluiten zijn. Dat het goedkope Chinese namaak is neem ik er voor lief bij.

NES Console – Ebay – 1 stuk – 30.50 EUR

Ik ben enkel geïnteresseerd in de behuizing dus een kapot toestel voldoet ruimschoots. Ik strip de elektronica en de nog werkende onderdelen kan ik nog altijd later te koop aanbieden.

Raspberry Pi model B (512Mb) – DealExtreme – 1 stuk – 36.15 EUR

The business end. The beating heart of the thing.

Transcend 16Gb SD card – DealExtreme – 1 stuk – 10.41 EUR

Een geheugenkaartje. Heb je nodig om je besturingsysteem op te installeren.

DSTE 1080P HDMI kabel – DealExtreme – 1 stuk – 3.20 EUR

HDMI aansluiting.

CY U3 – 103 Combo Dual USB 3.0 – DealExtreme – 1 stuk – 5.12 EUR

USB aansluitingen.

Mausberry Shutdown switch – Mausberry Circuits – 1 stuk – 13.62 EUR

De RPi heeft geen eigen aan/uit knop. De enige manier om je toestel uit te schakelen is door de stroom eraf te halen. Niet ideaal want in het slechtste geval maak je je geheugenkaart zo corrupt. Je moet dus zelf alles voorzien. De NES Console heeft een mooie grote aan/uit knop én een reset knop. Dit printplaatje gaat ervoor zorgen dat die knoppen de RPi kunnen aansturen.

Daarnaast recupereer ik ook nog een aantal andere onderdelen die hier te liggen slingeren:

Netwerkverbinding hoop ik te laten werken met een el cheapo WiFi dongle. Dat spaart me een gat in de console uit voor een UTP kabel.

De Raspberry heeft slechts 2 USB & een MicroUSB aansluitingen. Ik heb nog een goedkope, self powered USB hub die ik in de behuizing verwerk om iets ruimer te zitten.

Alles samen kijk ik dus tegen een 122.77 EUR voor die project. Helemaal niet slecht! De onderdelen komen wel uit de meest uiteenlopende hoeken van de wereld, dus het is vooral kwestie van nu geduld te hebben. De console en de controllers zijn ondertussen gearriveerd.

Het plan is om waar nodig de bestaande openingen in de kast bij te dremelen/schuren zodat de nieuwe aansluitingen mooi passen. Afwerking is vrij belangrijk in dit project.

En de software? Het idee is om RetroPie te installeren: die distributie van Linux bevat alles wat je nodig hebt om de oude spelletjes te emuleren.

Interlude

Tussentijds kan ik het natuurlijk niet laten om de USB controllers al eens uit te testen. OpenEMU voor OSX is een geweldige one-click-install app. Je krijgt er 8 homebrew gratis spelletjes bij. De controllers worden automatisch gedetecteerd. Het kon niet makkelijker.

Gisterennacht rond 2 uur waren kameraad T. en ik nog volop verwikkeld in epische duels.

Wordt vervolgd!

Under the skin

Gepost op

under_the_skin_xlg De collega’s hadden gepland om naar de laatste episode uit de X-Men saga te trekken vorige vrijdag, maar bleek dat de film niet werd vertoond. Op een drafje kozen we dan voor Under The Skin met Scarlett Johansson in de Sphinx. Waarschijnlijk is dit een van de meest bevreemdende films die ik in lange tijden heb gezien. De tagline luidt alvast veelbelovend:

A mysterious seductress preys upon the population of Scotland.

Scarlett speelt een soort alien die een menselijke vorm heeft aangenomen: ze is uitgestuurd in Schotland om daar mannen te verleiden naar het buitenaards ruimtetuig. Terwijl ze rondtoert in haar witte bestelwagen komt ze in contact met de Schotten in al hun facetten. Gaandeweg komt ze in een identiteitscrisis terecht: ze wil ook mens worden tussen de mensen.

Dit is niet de meest makkelijke film voor een losse vrijdagavond. De dialoog is beperkt tot het strikte minimum, de muziek en de beelden zorgen voor een zeer beklemmende sfeer. Verwacht alvast geen fantastisch hoog tempo in de verhaallijn: je moet af en toe je fantasie laten werken om de gaten in te vullen.

Je krijgt op een 2 uur tijd een heleboel indrukken van Schotland in al zijn rauwheid te zien door de ogen van een buitenaards wezen: van overweldigende natuurbeelden tot de mistroostige, grijze urbane verkavelingen. Van gewone mensen op restaurant, op straat, op de bus tot de chav’s die het hoofdpersonage ontmoet. Er zit bovendien heel wat verborgen camerawerk in: de mannen die Scarlett oppikt met haar anonieme bestelwagen zijn geen acteurs. Pas na opname werd ze verteld dat ze meespeelden in een film. Under The Skin en Brian Glazer zijn dan ook bijzonder schatplichtig aan het werk van Stanley Kubrick.

Dit is ook een heel andere film dan de blockbuster rollen die we van Johansson gewend zijn. De film wordt voor het grootste gedeelte ook gedragen door haar acteerprestatie. Zonder veel woorden weet ze afstand te creëeren tussen zichzelf en alle grote en kleine drama’s die zich rondom haar afspelen. We zien een heel andere kant van haar: ze haalt alles uit de kast om op een geloofwaardige wijze als alien in de huid van een mens te kruipen.

Een aanrader als je dezer dagen zin hebt in een andere film.

Wij & Ik

Gepost op

wij-en-ik

Ik lees doorgaans angelsaksische auteurs zoals Terry Pratchett, David Mitchell en consoorten. Werk uit ons eigen taalgebied laat ik eerder links liggen. Het werk van de eigen Gevestigde Waarden spreekt mij ook niet zo aan. Da’s vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Enkele weken geleden liet ik mij verleiden om Wij & Ik van Saskia De Coster mee naar huis te brengen. Ik heb die beslissing niet betreurd. Wij en Ik volgt het wel en wee van de oer-Vlaamse familie Vandersanden die woont in een villa verkaveling tegen de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. We volgen vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah doorheen woelige tijden. Niettegenstaande ze het verre van slecht hebben, zijn het drie tragische personages die zoekend door het leven waren, met elkaar en hun omgeving botsen, vinden en weer loslaten. Het is een familie die door de bagage uit haar – onuitgesproken – verleden uit elkaar lijkt te drijven, maar door nieuwe uitdagingen steeds terug lijkt samen te klitten.

Saskia De Coster’s vlotte, vertellende stijl in combinatie met een stevige snuif ironie en relativering zuigt je mee in het verhaal. Omdat elk hoofdstuk vanuit het standpunt van een ander personage wordt gebracht, gaat het nooit vervelen. (G.R.R. Martin bedient zich trouwens van dezelfde aanpak om Game of Thrones te verhalen) Doorheen het boek wordt de spanning opgebouwd door elk personage te laten evolueren met de rem op. Zal de hoogopgeleide huismoeder Mieke haar neurotische zelve van zich af kunnen schudden? Kruipt de onzekere Stefaan verder in zijn schulp of weet hij het tij te keren voor zichzelf en zijn gezin? De Coster plaatst het geheel tegen de bijzonder herkenbare achtergrond van de jaren ’80 en ’90 waarin mijn generatie is opgegroeid.

Een roman over het uit de Vlaamse klei getrokken familieleven is zeker geen vernieuwend uitgangspunt. Dat pad is reeds platgetreden door zovele anderen. Maar De Coster weet haar verhaal wel zeer leesbaar te brengen zonder dat het al te zware kost wordt.

Een aanrader voor wie nog ontspannende zomerlectuur zoekt.