Verhaal on Netsensei

Marie’s Room

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 19 Jan 2020 21:18:26 +0000

Like Charlie is een Gentse Indie videogame studio. Pas begonnen. Hun debuut was Marie’s Room. De blurb op hun website:

Marie’s Room is a short story exploration game about an unconventional friendship between two classmates. You play as Kelsey, remembering Marie’s room as it was twenty years ago. But something’s off. What happened to Marie?

Dit spel is eigenlijk een kleine point ’n click adventure die je in een half uur uit kan spelen. De charme zit in de premise en de sterkte van het verhaal. Als Kelsey probeer je te achterhalen wat er met Marie is gebeurd door haar kamer te doorzoeken.

Zonder al teveel te willen verklappen: het verhaal gaat over vriendschap, kwetsbaarheid, verdriet en trauma. De personages zijn geen kartonnen borden of karikaturen zoals in vele andere spelletjes. Bovendien wordt er enorm ingespeeld op de verbeelding van de speler, waardoor dit nog zoveel meer diepgang krijgt.

Daarnaast is Marie’s tienerkamer een doosje dat steeds meer onthult naar mate je verder op onderzoek gaat. Het is verrassend hoe de makers met zo weinig speelruimte toch zo’n meeslepende ervaring wisten te creeeren.

Marie’s Room is zeker een aanrader.

Ondertussen zijn ze bij Like Charlie met Ghost on the Shore druk bezig aan de opvolger. Marie’s Room heeft alvast laten smaken naar meer.

Passengers, Rearranged

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 19 Apr 2017 21:11:08 +0000

Aan het begin van dit jaar ging ik naar Passengers kijken in de bioscoop. Ik was niet zo enthousiast over deze film. Het zag er allemaal wel gelekt uit, maar het plot was fundamenteel los zand. De mogelijke richtingen waarin de verhaallijn zich kon ontwikkelen, waren bijzonder beperkt. Nog voor goed en wel gestart, had je al een goed idee in welke richting de film zich zou slepen. Een gemiste kans, want met de premise kon veel meer worden gedaan.

Gelukkig is er op YouTube The Nerdwriter. In zijn laatste upload dissecteert hij het plot. Met een paar ingrepen weet hij van Passengers opeens een heel andere film te maken.

Inderdaad, het was eigenlijk een no-brainer om het verhaal vanuit het perspectief van Aurora te vertellen in plaats van Jim. Het vraagt misschien meer mentale energie van de gemiddelde bioscoopbezoeker maar de beloning is des te groter wanneer je door krijgt hoe de vork in de steel zit. Anderzijds, dit is een big budget film. Vanuit commercieel oogpunt is een stuk logischer om voor de zeemzoete optie te kiezen als je daarmee beter kan scoren aan de box office.

Peter Pan: Het Echte Verhaal

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 12 Mar 2017 21:24:25 +0000

We hadden een hele poos geleden via via tickets geboekt voor de musical Peter Pan: Het Echte Verhaal. Geen mega-productie in Antwerpen, wel een zeer fijne voorstelling van het Nationaal Jeugd Musical Theater in het Scheldetheater in Terneuzen.

We genoten dik twee uur van de exploten van Peter Pan, Wendy, Thomas, Michael, de Lost Boys en zoveel meer. Ik was alvast van A tot Z mee met de gehele voorstelling.

Deed me meteen denken aan Steven Spielbergs’ Hook. Ah, Robin Williams, je wordt gemist! Enkele dagen geleden deed de jongste van de originele Lost Boys nog een AMA op Reddit. Hij verhaalde een paar leuke anecdotes over de productie.

En natuurlijk was er ook Tick Tock. Shame on you! Upsetting the Captain! Jawel, jawel!

Data becomes art in immersive visualizations

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 06 Jul 2015 19:32:54 +0000

“Data becomes the new soil.”

We zijn beland in een tijdperk waarin de hoeveelheid informatie die we op korte tijd genereren, volkomen explodeert. De kunst bestaat er in om je weg te vinden in die data en er een beklijvend verhaal mee te vertellen.

The Creators Project ging in het kader van ReForm op zoek naar artiesten die geweldig mooie dingen doen met data.

Neig schoon!

Oorlog door de lens

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 10 Aug 2008 20:12:52 +0000

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Dipfico’s reactie liegt er dan ook niet om. Als fotograaf ben je evenzeer deelnemer. Enerzijds omwille van wat je anderen laat zien. Op Flickr kan je heelder sets zien van oorlogs- en andere fotografen. Van de meetingrooms waar presidenten en generaals elkaar ontmoeten, tot op het slagveld zelf. Betrokken word je sowieso.

We mogen dan allemaal collectief en heel diplomatiek het hoofd schudden, de oorlog zal daarom niet stoppen. Laat het alsjeblieft geen tweede Joegoslavië worden. Want die brok gruwel zijn we nu nog volop aan het verteren.

Fotoblogs

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 04 May 2008 13:03:42 +0000

Ja, fotografie is een hobby van mij. Niet veel meer dan een leuk tijdsverdrijf. Iets wat ik echt puur voor de fun doe. Het is iets waar ik in de loop van de jaren langzaam in gegroeid ben. Ik probeer wat te letten op onderwerp, timing, cadrage, licht,… Die factoren die fotografen van mekaar doet onderscheiden. Moderne digitale technologie doet de rest.

Daarnaast laat ik mij ook wel leiden door wat anderen doen. Niet dat ik de stijl van anderen klakkeloos ga overnemen. Maar ik weet wel wanneer ik een foto mooi vind of niet. Fotoblogs op het internet vind ik in deze dan ook bijzonder verfrissend. Uit foto’s van anderen probeer ik ideeën en inspiratie te halen. Niet zozeer qua instellingen van het toestel (laten we wel wezen, op dat vlak doe ik maar wat. Zolang ze maar niet over- of onderbelicht zijn), wel hoe een beeld is opgebouwd. Hoe je een beeld een verhaal kan laten vertellen.

Wat dit betreft zijn dit zo’n beetje de fotohelden in mijn feedreader…

Zeker geen exhaustief lijstje want er zijn er nog talloze andere out there. Flickr is de fotohemel want het valt me op dat de kwaliteit er toch een zeker niveau haalt. Als ik eens verloren door de Flickr pools snuister, dan kom ik nooit van een kale reis terug thuis. Er zit altijd wel beelden tussen die werkelijk pareltjes van visuele pracht zijn. Wat nog maar eens een bewijs is dat dankzij het internet heel wat getalenteerde mensen toch een forum krijgen en er uit user generated content wel degelijk mooie dingen kunnen komen.

There will be blood

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 19 Mar 2008 20:16:54 +0000

Olie. Een ganse avond lang. Eergisteren trokken collega J. en ik naar de UGC voor een avondje kwaliteitsfilm: There Will Be Blood met Daniel Day-Lewis. Goed voor een oscar en met véél lovende kritieken.

Het is op zijn minst een doorwrochte film. Regisseur Paul Anderson baseerde zich op het boek Oil! van Upton Sinclair. In 150 minuten wordt het verhaal verteld van een zilvermijnman die aan het begin van de 20ste eeuw op zoek gaat naar olie. Tegen de achtergrond van een Amerika in volle economische expansie wordt hij een oliebaron. Alleen heeft hij het lot niet mee want ondanks zijn fortuin krijgt hij af te rekenen met tal van persoonlijke beproevingen.

Dit is echt een film van episch formaat. In de eerste plaats door de magistrale acteerprestatie van Day-Lewis (daar alleen voor de moeite waard!). Daarnaast wordt is het ongelofelijk hoe de Midwest anno 1900 in beeld werd gebracht. Wie es gewesen wass. Ook qua verhaal vond ik het een heerlijke film. De hoofdpersonages maken een hele ontwikkeling door en de opbouw naar het einde vond ik werkelijk super. Vooral de botsingen tussen Eli Sunday en Daniel Plainview zijn een geniale uitting van de gewrochtheid van een Amerikaanse tijdsgeest vol tegengestelde waarden. Ook de muzikale score was dik in orde en bracht de sfeer er helemaal in.

Alleen, het is niet bepaald licht entertainment. Dit is betrekkelijk zware kost. Niet dat er op goedkoop sentiment of wordt gespeeld, maar bij momenten gaat het er vrij hard en cynisch aan toe. Zo hard zelfs dat de zaal moest lachen. Bovendien ligt het tempo bijzonder traag. Verwacht geen flitsende dialogen of keiharde actie. Alles draait rond het onderdompelen van de kijker in de sfeer en de lankmoedigheid.

En toch. Ik vind dat hij terecht een oscar verdient. Als je eens wil genieten van een epos zonder weerga: zeker kijken.

Herman Brusselmans

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 18 Oct 2007 10:19:15 +0000

Hm. Gisteren heb ik in de Delhaize in mijn mandje een Humo met de gratis ex-drummer film/boek combo gegooid. Ik had de cd van Sarah Bettens reeds gemist (maar wel achteraf besteld, benieuwd of ik hem ga krijgen) dus deze wilde ik niet zo snel aan mij voorbij laten gaan.

Ik ben geen groot fan van Brusselmans. Zijn column in Humo lees ik slechts sporadisch. Eerlijk gezegd vind ik dat hij ver-schrik-e-lijk saai schrijft. Opeenstapelingen van triviale handelingen met tussendoor eens iets om te shockeren. Misschien dat er in zijn novellen toch iets meer diepgang steekt.

Ex-drummer dan maar. Ik heb gisteren goed de eerste vier hoofdstukken gelezen en het viel mij tegen. Het is allesinds een stuk beter dan zijn columns in de Humo, maar zijn schrijfstijl vind ik helemaal niets. Het heeft allemaal nogal veel weg van de opstellen die je schrijft als je een jaar of 10 bent en in de lagere school zit. Grammaticaal correcte volzinnen zijn dan belangrijker dan diepgang die je in je verhaal steekt. Wel, hetzelfde gevoel heb ik bij Brusselmans.

Neemt niet weg dat de inhoud van zijn werk verre van slecht is want hij weet toch spot-on uit-het-leven-gegrepen taferelen te beschrijven. Ach, ik denk dat het zo’n schrijver is waar je helemaal voor of tegen bent. Ik voel mij nu zeker niet aangesproken om zijn volledige oeuvre te verslinden. Benieuwd naar de film ex-drummer eigenlijk…

Simpsons-mania?

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 03 Aug 2007 10:40:52 +0000

Eergisteren ben ik met kameraad B. naar The Simpsons: The movie wezen kijken. Wat ik er van vond? Goh, eerlijk gezegd ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten. Ik had er net iets meer van verwacht.

De eerste helft van de film bevatte wel wat originele kolder, maar na een uur vond ik het allemaal wat in elkaar zakken. Het verhaal is nogal mager om een ganse film te dragen en de subplots zijn eerder oppervlakkig. Niet dat ik meer verwachtte van lichtvoetig entertainment, maar een goed verhaal is altijd een stevige backup wanneer de humor een dipje kent.

Het grote verschil tussen de serie en de film ligt in de karaktertekening. De karakters uit de serie zouden niet echt een film kunnen dragen, dus werden ze verder uitgediept. De focus van de film ligt ook grotendeels op de familie zelf. Daar werd er een verdienstelijke prestatie afgeleverd. Minder geslaagd vond ik de introductie van een aantal nieuwe personages. De meeste halen absoluut niet het niveau van de klassieke sidekicks. Daar ligt ook de grote zwakte van de film: de Simpsons worden ook gedragen door karakters zoals Apu, Moe, Burns, Smithers, Chalmers, etc. In de film komen ze wel aan bod, maar als ze elk een lijn tekst krijgen zal het al veel zijn. Ze gaan teveel op in de achtergrond en ze dragen nauwelijks iets bij tot de film. Een gemiste kans want qua gags – klassiekers én nieuwe probeersels – zit daar in mijn ogen ongelofelijk veel potentieel.

De film zelf was dan weer mooi afgewerkt tot en met de aftiteling. Wij zagen hem digitaal (dus niet op 35 mm) en dat is zeker de moeite waard. Daar krijgen de makers een pluim voor.

Het bekijken waard? Wel, voor een avondje goed vertier zeker, maar ik zou toch proberen om niet met al te hoge verwachtingen te gaan. De kans op teleurstelling is nét iets te groot.

Aangifte

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 05 Sep 2006 19:55:30 +0000

Het VB is at it again: de NJSV hebben een meldpunt opgericht om “linkse leerkrachten” aan te geven. Daar maakt De Morgen toch konde van. Even googlen bracht mij al snel op de website in kwestie. Een beetje amateuristisch in de maak, zoals zo vele websites in het genre, maar daarom is de boodschap niet minder effectief en duidelijk. Scholieren kunnen er hun verhaal achterlaten via het gastenboek. Er zijn reeds 102 berichten geplaatst sinds… 30 juli 2005! Van vijgen na Pasen gesproken!

De verhalen laten weinig aan de verbeelding over: onvrede over taken, scholieren die op het matje worden geroepen bij de directeur, discussies in de klas,… Het hele gamma komt aan bod. Sommigen vond ik eerder zielig, andere hadden volgens mij weinig te maken met enige ideologie.

Uiteindelijk vind ik het jammer dat De Morgen daar nu over moet berichten. Dit leek me een vrij doods initiatief. Nu krijgt het initiatief nogmaals gratis reclame. Pijnlijk en jammer dus.

Via Outrospective.