Verandering on Netsensei

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 19 Aug 2025 11:53:53 +0200

Ondertussen is mijn vakantie afgelopen en ben ik terug aan de slag. Op het werk gaan we een zeer druk najaar tegemoet. Er wacht veel verandering en daar is nogal wat werk mee gemoeid. Op het einde van de rit ligt er wel een pak vooruitgang en nieuwe mogelijkheden in heel wat zaken.

Vorige week was ik jarig. Ik heb mezelf een Kindle Paperwhite 12de generatie cadeau gedaan. Mijn oude Kindle Paperwhite kocht ik in 2014, en na al die jaren begon die echt wel pluimen te laten. Helaas bestelde ik het verkeerde hoesje. Ondertussen ligt een vervanging bij de post op mij te wachten, en moet ik even bekijken hoe ik kan retourneren naar Amazon.

Over Amazon gesproken, Louise vroeg of we niet Amazon Prime kunnen nemen. Voor de prijs van een pintje per maand dacht ik: waarom niet? Ik heb zelf ondertussen Valkyrie (2008) en Warfare (2025) bekeken. En ik zie daar nog een pak series staan die ik best wel wil bingen, zoals The Man in the High Castle.

Ik las nogal wat lovede reviews over Warfare. Zelf vond ik het een onnodige film. Ik begrijp waar Alex Garland naartoe wilde gaan: een absoluut minimalistische evocatie, zonder in glorificatie te vervallen. Het resultaat vond ik eerder saai en voorspelbaar. Natuurlijk, er is de absolute gruwel die oorlog is. In een tijd waarin je oorlog live kan volgen via de GoPro beelden die soldaten posten op YouTube, vraag ik me af wat de toevoegde waarde is van een film die elke interpretatie uit de weg wil gaan.

Ik heb in mijn vakantie gelijk ook Project Hail Mary gelezen. Ik heb een haat-liefde verhouding met de schrijfstijl van Andy Weir. Het is proza die snack-gewijs leest. Maar ik moet Weir wel nageven dat hij een spannend verhaal kan vertellen en een eindeloze verbeelding heeft. Dit was een geweldig vermakelijk boek om te lezen. Ik kijk uit naar de gelijknamige film met Ryan Gosling.

19/20

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 11 Jan 2020 17:58:28 +0000

Vorig jaar riep ik 2019 uit tot het Jaar van de Zelfzorg zonder al te grote voornemens of beloftes te maken. En maar goed ook, want ook nu werd het een jaar met heel wat veranderingen.

In september ben ik gestart als dataspecialist voor de Universiteitsbibliotheek Gent in vast dienstverband. Die overstap heeft het grootste deel van mijn 2019 gedomineerd. Een andere rol, andere werkomgeving, ander probleemdomein. Het was een grote sprong om te maken. Maar naar mijn gevoel was het wel de juiste zet vooruit.

Het is ook het jaar waarin Louise startte in het eerste middelbaar. Zoeken naar een school, een studiekeuze maken, een nieuw ritme, nieuwe klas, nieuwe vrienden,… Praten, luisteren, meeleven en weer wat meer loslaten. In 2019 maakten we zelf ook een groeispurt met de tiener in huis.

Ik heb heel wat gereisd in 2019. Meer dan ik aanvankelijk verwacht.

Mei 2019, Berlijn
Augustus 2019, Frankrijk
September 2019, Parijs
September 2019, San Fransisco
December 2019, Spanje

In 2019 las ik deze boeken. Sommige vond ik beter dan andere.

Terry Pratchett, Moving Pictures *****
Frank Herbert, Dune ****
Jon Gertner, The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation ****
Terry Hayes, I am Pelgrim ***
Philip Reeve, Mortal Engines ***
Liu Cixin, The Three-Body Problem **
Clifford Stoll, The Cuckoo’s Egg *****
Conn Iggulden, Genghis: Lords of the Bow ****
Philipp Blom, Wicked Company ****

In het voorjaar van 2019 hebben we onze bureau volwaardig ingericht. Na onze verhuis diende die als opslagplaats van onuitgepakte dozen. De vorige bewonders gebruikten die ruimte als kinderkamer en dus keek mijn tijdelijke bureau uit op een reusachtige Winnie The Pooh sticker. We hebben we in april onze ruggen gerecht en de handen uit de mouwen gestoken. Dankzij die upgrade hebben we nu een volwaardige werk/hobbyruimte.

In het najaar van 2019 heb ik de MacBook ingewisseld voor een Dell XPS 13. Ik heb enkele weken Windows 10 de kans gegeven om mij te overtuigen, maar uiteindelijk ben ik overgestapt naar Fedora Linux. Eerst op mijn werklaptop, maar uiteindelijk voor alles wat personal computing is. Gaming daar gelaten, want op dat vlak spant Windows nog steeds de kroon.

Hoe zie ik 2020?

In 2020 wil ik weer meer zelf bewust omgaan met digitale technologie. Een les die ik uit 2019 mee neem is dat sociale media niet het beste in de Mens naar boven haalt. De huidige staat van de wereld en de maatschappij vraagt meer dan ooit om debat en actie. Maar ik merk dat de wijze waarop het publieke debat op sociale media wordt gevoerd, ook persoonlijk voor onrust in het hoofd zorgt. En dus hoop ik in het komende jaar mijn verhouding met sociale media anders te definieren.

Dat geldt trouwens voor personal computing tout court. Zo wil ik in het komende jaar reflecteren over mijn eigen digitale identiteit. In 2015 schreef Hossein Derakhshan een blogpost: The Web We Have to Save. Sindsdien is er een beweging die ingaat tegen grote corporaties die het onafhankelijke Web bedreigen en ons als individuen en gemeenschap via digitale platformen proberen koloniseren. En dat stemt tot nadenken over een aantal van mijn eigen digitale gewoontes en hoe die in het laatste decennium zijn gegroeid.

In de voorbije jaren nam ik de zorgen van op mijn werk te vaak mentaal mee naar huis. Ik deed mezelf daar geen cadeau mee. In 2019 ben ik daar resoluut paal en perk aan beginnen stellen. Zo vond ik het ge-wel-dig om in de week van 21 juli – 50 jaar na Apollo 11 – de Saturnus V raket van Lego ’s avonds in mekaar te puzzelen met een livestream van Walter Conkrite op de achtergrond. In 2020 wil ik tijd spenderen in hobbies en activiteiten die ik gewoon zelf leuk vind om te doen. Zonder meer of verdere doelstelling. In tijden van doorgeslagen nutsdenken is tijd triviaal besteden misschien nog wel de grootste vorm van activisme.

ABDB

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 05 Nov 2008 08:02:35 +0000

ABDB of Alles Beter Dan Bush. En Amerika koos dus voor Obama. De wereld slaakt een diepe zucht: eindelijk een democraat en een mens die lijkt te weten waarover hij het heeft en waarom het draait.

Ik herinner mij het moment waarop ik vernam dat Dubbaja het voor het eerst tot prez schopte nu acht jaar geleden. Op de Blandijn waar ik studeerde heerste toen bij de meesten het vieze gevoel dat het niet anders dan fout kon aflopen. Toen ik vanmorgen de TV opzette was mijn reactie een mengeling van opluchting en reserve.

Het is inderdaad een flink verdienste om als zwarte democraat te schoppen tot president. Van zero to hero als het ware. Maar nu begint het echte werk: laten we hopen dat Obama het de komende 4 jaar ook effectief waar weet te maken. Amerika zit in een diep dal en het wordt een hele opgave om daar uit te klimmen. Een beetje president weet het doorgaans pas écht waar te maken in zijn tweede ambtstermijn. Voor Obama ligt de lat dan toch nog een stuk hoger. De wereld verandert met zijn verkiezing niet van vandaag op morgen, maar veel langer wil ze toch niet wachten op de langbeloofde ‘Change’ uit Obama’s campagne.

Ik gun Obama het voordeel van de twijfel. Uiteindelijk maakt de president immers niet alleen het beleid, maar ook de mensen die hij aan het hoofd zet van de verschillende ‘departements’ binnen zijn ‘administration’. Laten we ook niet vergeten dat het Congres grotendeels werd herkozen naast nog een pak andere functies Amerika koos daarbij duidelijk voor de Grote Schoonmaak want de volgende jaren wordt het ook daar een democratisch onderonsje. In de Senaat is het nu 56 tegen 44 zetels en in het Huis zou dat 241 tegen 160 zetels zijn. Change? Zeker. Nu eerst nog zien hoe dat ook vertaald in politiek.