Trein on Netsensei

Teveel karretjes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 05 Dec 2023 21:51:09 +0100

Ik werk in een grote zaal die gevuld is met collega’s. Een verdieping lager zijn er werkateliers, gescheiden door een open trapgat. Vandaag werden er een boel gevulde archiefdozen verhuisd. Om de vijf minuten dokkerden karren voorbij. Het denderende geluid vulde onze zaal. Geen noise-cancelling hoofdtelefoon kan daar tegen op. Gelukkig is dat geen dagelijks gebeuren.

Volgende week schaffen ze de P-trein van 17u24 tussen Gent en Brugge permanent af. Ik neem die regelmatig met een collega die tussen-in afstapt. Een geëngageerde pendelaar ging rond met een online petitie om de trein toch te behouden. We hebben gelijk onze digitale handtekening gezet.

Ik werk aan een hobby project. De code staat op GitHub. Die willen we regelmatig uitrollen naar een server. Gelukkig zijn er GitHub Actions waarmee ik dat volledig kan automatiseren. Ik heb het net zo geconfigureerd dat we op gerichte momenten een versie naar een productie of test-omgeving kunnen sturen. Kostte heel weinig moeite.

Ik heb een nieuw dagritme

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 20 Nov 2019 19:35:39 +0000

Met de nieuwe job zien mijn werkdagen er tegenwoordig zo uit:

7:10 Opstaan – Badkamer – Ontbijt
7:40 Bus
7:58 Trein
8:25 Tram
8:35 Aankomst op de Campus Boekentoren
12:00 Middag pauze. Ofwel een broodje / soepje van de kantine. Ofwel een warme lunch ergens in de vele eetgelegenheden.
17:00 Richting Sint-Pieters. Al dan niet te voet.
17:40 Trein
18:25 Thuis – Avondeten – Huishouden
20:00 Ontspanning
23:00 Dodo

Dat is een verschil met vroeger. Toen ging ik geregeld de baan op. Antwerpen, Brugge, Leuven, Brussel,… Zo’n verplaatsing breekt meteen de week. Er waren dagen dat ik vroeg thuis was, om een dag later pas tegen halfacht aan de keukentafel te verschijnen. En de ene middag stond ik in de rij voor een broodje in slagerij Finesse, bij Carlos en Geraldine, in Gent. En de andere middag was het aanschuiven voor een snelle panini van de eettent in de ondergrondse onder Brussel-Centraal.

Een vast ritme, dat geeft verrassend veel rust in het hoofd.

Things keep a changing

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 30 Mar 2013 16:37:44 +0000

In de categorie: dingen die ik nauwelijks een jaar, laat staan een half jaar, geleden niet bepaald had zien aankomen.

Ondertussen reeds zo lang bij het Lief verblijven dat ik de term “logeren” toch wel bijzonder breed moet beginnen interpreteren.
Zeker als je Poäng draaizetel, TV en gezellige Orgel Vreten bij datzelfde Lief een plaatsje hebben gevonden. Reacties van kleinhandelaars tegen de Mini van het Lief genre: “Ah, wilt ge een paaseitje? En de papa mag er ook eentje nemen!” Erm… kuch…
De nieuwste versie van de theorie/praktijk oefenboekjes voor de rijschool in huis halen.
Een andere dagelijkse stopplaats bij het pendelen met de trein dan diegene waar je initieel voor tekende.

Soms, hé.

Control

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 19 Nov 2011 13:18:57 +0000

Gisterenavond mocht ik nog eens een drugscontrole op de trein ondervinden. Dat was ook weer even geleden. In al die jaren sporen heb ik dat al enkele keren mogen meemaken. En telkens wordt er op dezelfde manier te werk gegaan. Twee geblokte agenten in burger zetten de toegang tot de wagon af terwijl een hondenbegeleider zijn hond – denk model duitse scheper met een gewicht aan de haak van +30 kg – door de pendelaars en bijhorende zaken en tassen jaagt.

De hond luistert dan gedwee naar de begeleider die dan uw richting wijst en dingen roept zoals: “Tussen de benen”, “Jas”, “Rugzak”,… Juist. Natuurlijk doet die hond dan ook niets voor niets: op tijd en stond wordt hij beloond met een koekje. Een ervaren beest gaat dan ook methodisch op zoek naar verdovende middelen en verdoet niet meer tijd dan nodig. Het kostte dan ook niet meer dan vijf minuten om in onze wagon een ietwat slonzige dame eruit te pikken met een zakje wiet in haar jaszakken.

Maar in plaats van uit de zetel te worden geplukt moest ze nog even blijven zitten. Na het echte werk passeerde er een tweede hond. Eentje in training. Een wups, speels ding dat met veel opwinding en redelijk onstuimig te werk ging. De tweede begeleider moest wat moeite doen om het beest in het gareel te houden. In onze coupé bleef ze wat hangen. Onder de zetels, tussen de benen, in de vuilbak,… veel willekeurig gesnuffel zonder echt resultaat.

En toen zei begeleider: “Op de schoot” terwijl hij naar mij wees. Eum. Neen. Liever niet. Maar ’t is dat een burger overgeleverd aan een macht met het monopolie op geweld niet echt veel keus heeft. En grapjes maken zoals “Ja, maar mijn ticketje is al gecontroleerd.”, daar waag je je beter niet aan. Gelukkig vertoonde het beest tekenen van insurbordinatie. Dus moest ik maar recht staan en mijn hebben en houden laten liggen zodat de hond alles kon besnuffelen. In een overvolle wagon. Ogen in mijn richting gepriemd. Iedereen nieuwsgierig. Niet dat ik mij ongerust maakte, maar ik stond er toch mooi met een rood hoofd. Afin, gelukkig mocht ik terug gaan zitten en kreeg ik een knipoog als bedanking van de begeleider. All ends well.

En de betrapte dame? De leerling had het ook daar bij het rechte eind. Die kreeg een koekje en een aai over de bol terwijl het dametje vriendelijk werd verzocht de agenten te volgen.

Aan de ene kant overvallen ze er een mens wel even mee. En is het ook allemaal wat intimiderend. Maar een drugscontrole vind ik dan wel weer een heel goeie zaak. Als er iets is wat een harde aanpak verdient, dan is het wel die vuiligheid.

Spoorloos

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 05 Nov 2011 14:14:46 +0000

De NMBS. My pet peeve! Gisterenavond mochten we nog eens proeven van alles wat er fout kan lopen bij het Belgische Spoor. Ik was iets vroeger vertrokken op het werk en wilde de rechtstreekse trein naar Oostende van 16u25 halen. Eenmaal in Berchem Station bleek die afgeschaft te zijn en heerste er absolute chaos met vertragingen. De borden toonden verder geen informatie. Geen mooi begin van het weekend dus.

De trein naar Rijsel over Gent van 16u10 bleek een 15-tal minuten vertraging te hebben. Met een overstap in Gent Sint-Pieters was dat wel doenbaar. 15 minuten werden al snel 35 minuten. Ondertussen werd het perron voller en voller. De boekenbeurs in combinatie met de vrijdagavonddrukte is een cocktail voor extra stress. Uiteindelijk arriveerde de trein met 42 minuten vertraging. Ik heb ze laten schieten omdat er niemand meer bij kon en ik geen zin had om recht te staan. De volgende trein naar Gent-Rijsel van 16u56 volgde met vijf minuten vertraging en was iets rustiger. Oef. Met een beetje geluk zou ik toch nog tegen 18u thuis zijn.

Buiten Antwerpen werd er omgeroepen dat de trein beperkt werd tot Lokeren. Grote consternatie bij de reizigers. Er werd niet gezegd waarom. Enkel dat er een directe trein in Lokeren voorzien was naar Oostende. Gelukkig. Met een slakkegang vanuit Sint Niklaas arriveerden we in Lokeren. Daar stond er een oud stel met een beperkt aantal zitplaatsen. Blijkbaar waren de voorgaande treinen daar ook gestopt wat tot ongeziene chaos leidde. Op het perron kregen we te horen dat de trein tot Gent reed. Zonder meer. Dit bleek geen IC trein te zijn maar een L trein die tussen Lokeren en Gent Dampoort boemelde. Vreselijk. Ik had het geluk een zitplaats te veroveren.

Tussen Gent-Brugge en Gent Sint Pieters werd eindelijk gemeld wat de oorzaak van de vertraging was: een afgerukte bovenleiding in Merelbeke waardoor al het verkeer tussen Gent, Antwerpen en Brussel over twee sporen moest. Het duurde nog eens 25 minuten om de afstand tussen Dampoort en Gent Sint Pieters af te leggen.

Rond 18u30 arriveerden we in Gent Sint Pieters. De borden waren er leeg en er bleken slechts twee treinen te rijden. Eentje was de L trein tussen Gent en Brugge van 18u47. De massa bestond ondertussen uit de Boekenbeursgangers, werkmensen en kotstudenten. Allemaal moesten ze op dat boemeltje. Uiteindelijk werd het 19u30 toen ik in Brugge arriveerde. Met nog eens een verplaatsing naar huis kostte het me ongeveer 3u45 minuten van deur tot deur om de afstand te overbruggen.

Op Ter Zake liep er later op de avond een reportage over de verbeteringen die de NMBS, of beter Infrabel, voorziet in de bottleneck van de Noord-Zuid verbinding. De woordvoerder van Infrabel kwam vertellen dat er tegen 2017 verbetering zou moeten zijn (GEN, Diablo,…). Dat er een pak ambitieuze plannen op tafel liggen. Minster Hilde Crevits kwam ook aan bod. Zij vertelde dat ze vanuit haar Vlaamse bevoegdheid van plan is om De Lijn en de NMBS beter op elkaar af te stemmen (eengemaakt biljet). Dat er gezocht wordt naar oplossingen om het verkeer op de Brusselse Ring te optimaliseren,… Maar in een zucht schoof ze de verantwoordelijkheid van gemaakte beslissingen af op de vorige administratie.

Mooie woorden allemaal.

Waarom kon er niet beter, efficienter en vooral correct worden gecommuniceerd op zo’n crisismoment? Hoe komt het dat er een bovenkabel wordt afgerukt en viel er op hetzelfde moment op dezelfde lijn ook nog eens een locomotief defect? Waarom werd er niet wat flexibiliteit getoond en konden er geen extra bussen tussen Dampoort en Sint Pieters worden ingelegd?

Laten we eerlijk zijn. Dit zijn geen toevallige missers. Jaren van immobilisme bij de beleidsmakers, verkeerde beslissingen, manke investeringen, foute prioriteiten, afschuiven van verantwoordelijkheid, tegenstrijdige belangen, lobbyisme,… Mobiliteit in België, de NMBS op kop, is een veelkoppige hydra geworden. We liggen jaren achter terwijl reizigers, bedrijven en de economie daarvan de dupe worden.

Geen dure analyses, beloftes of verschoningen meer. Concrete plannen en resultaat. Daar betalen we belastingen voor. Dat willen we zien.

Nu.

Stevig ontbijt

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 29 Sep 2011 18:08:42 +0000

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

Ik was eerder verbaasd dan wat anders. Dus mijn kopje ging over de zetels op zoek naar de dader. Ik zag een zwarte schaduw verdwijnen uit het rijstel. Mijn busje Cécemel nog in de hand sprong ik recht, pakte mijn tas en zette de achtervolging in. Ik moest en zou de onverlaat te pakken krijgen. Nobody gets between me and my food.

De schaduw bewoog zich razendsnel doorheen de stellen. De trein schokte terwijl hij over wissels reed en ik vloog tegen de zetels aan. De schaduw leek het allemaal niet te deren. Uiteindelijk haalde ik hem in het laatste rijtuig.

Voor mij stond een klein mannetje wijdbeens in een zwarte pijama. Het gezicht was verborgen achter een zwart masker. Achter zijn rug priemde het heft van een katana.

Jawel.
Een onvervalste ninja.
Ik kon het moeilijk geloven.
Maar toch, een ninja!
Hier ging bloed vloeien.
Geweld en al.
Zoals in de films.

In zijn linkerhand klemde hij een zakje met van de Panos met daarin onmiskenbaar twee croissants. Even leek de tijd stil te staan terwijl we elkaar aanstaarden. Hij zag er vrij lening uit en leek heel snel de situatie te evalueren.

Ik kwam terug tot de werkelijkheid. Misschien was het maar een acteur of een grapjurk. Terwijl ik het busje Cécemel iets beter vastpakte, sommeerde ik hem luid de zak met croissants rustig op de grond te zetten. Hij leek te glimlachen achter zijn masker. Opeens ging het razendsnel. Hij greep achter zijn rug en het volgende moment suisden er twee shuriken langs mijn rechteroor. Tegelijk maakte hij een tijgersprong, greep het bagagerek vast en sprong over mij terwijl ik naar de grond duikte.

“HAAARRRRR!”

Een luide grom donderde door het treinstel en het geluid van metaal tegen metaal klonk boven mijn hoofd. Ik keek even over mijn schouder en zag hoe de ninja met zijn katana een piraat te lijf gaat. Ik lieg dus niet. Een piraat. Een echte. Zoals op zee. De piraat droeg een scharlakenrode jas op een wit hemd met veel franje, een zwarte broek en laquéschoenen met dikke goude gespen. Hij had dik lang, git zwart haar waarop hij een leren hoed droeg. Onder de hoederand kwamen twee rokende lonten uit. Maar het meest opvallend was zijn gezicht. Doorgroefd door jaren wind en zeezout, met een vertrokken mond en één oog waarin de hel zelf leek te gloeien.

“HAAAARRR! Kapitein Zwartbaard wil die croissants!”

De piraat zwaaide met zijn degen en kliefde een paar zetels in twee. Eén van die lelijke appelblauwzeegroene tafeltjes zeilde door de cabine. De ninja bleef de piraat maar te lijf gaan. Hij sprong op diens rug maar de piraat plukte hem gewoon op en zwaaide hem door de lucht. De ninja viel dwars door het glas van de binnendeur. Even leek het erop of de strijd was gestreden maar een luide “BANZAI!” maakte brandhout van die gedachte. De ninja vloog terug op de piraat en hakte met zijn katana de haak van diens rechterarm af. De piraat schreeuwde uitzinnig van woede. Hij greep de pijama van de ninja en begon die door elkaar te schudden.

Hoe harder de piraat schudde, des te harder leek het hele treinstel mee te schudden. Het ging maar harder en harder en harder. De Panos zak met croissants viel uit de gordel van de ondertussen bewustloze ninja. Ik kon ze net vastgrijpen met mijn ondertussen fijngeknepen Cécemel. Het schudden ging maar door.

“Ticketje alstublieft.”

Ik werd wakker en keek een ietwat verveelde conducteur aan. “Ticketje alstublieft!” Nog wat gedesoriënteerd overhandigde ik hem mijn ticket. Ik schudde mijn hoofd en keek naast me. Op de zetel lag een geplet zakje croissants en een leeg, kapotgewrongen busje Cécemel. Waarschijnlijk kapotgetrokken in mijn slaap.

Ik keek voor me. Tegenover mij staarde een gedrongen, aziatische medereiziger mij onverstoorbaar aan. Op zijn gelaat kon ik niks lezen over ’s mans gemoedstoestand. Zijn donkere ogen geleden naast me. Ik keek achter mij en zag in het andere gangpad een boom van een kerel zitten. Met donker, gitzwart haar en een witte plakker over zijn rechteroog. Zijn linkeroog leek te gloeien terwijl hij verbeten terug terug staarde.

Ik draaide me terug om, zette mijn iPod op en deed een schietgebedje dat de trein snel in Gent mocht aankomen vandaag. Liefst zonder vertragingen.

Blighty

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 22 Aug 2011 08:01:37 +0000

En toen was ik in Engeland. De tocht naar Croydon was een odyssee. Eerst rond 16 uur met de trein naar Gent Dampoort waar het verzamelen blazen was met de collega’s. Valiezen in het minibusje proppen en de route uitstippelen. Collega T. bleek zich van trein gemist te hebben dus met een ommetje langs Gent Sint Pieters ging het gezappig richting Calais.

We namen de ferry naar Dover. Dat moet van jaren geleden geweest zijn dat ik nog eens op een boot heb gevaren. Het had allemaal een heel sterk schoolreisgevoel. Terwijl de zon in de zee onderging stonden we op het dek in de volle zeewind. P&O ferries is een trip naar de jaren tachtig: arcade halls op de boot, versleten toiletten, grootkeuken met bijna niet te vreten fish ’n chips en de ganse wereld die de oversteek over een van de drukste zeeroutes maakt.

Vanuit Dover was het nog eens een uurtje of twee rijden tot Croydon. We passeerden langs de befaamde London Road waar het amper een week of twee geleden onrustig was. Veel viel er niet van te merken, maar het is duidelijk wel een verpauperde buurt. Croydon zelf is ook niet bepaald wat heet modern. Veel pakistaanse, chinese en indische winkels en restaurants. En daartussen dan oerbritse drogisterijen of general practices. En veel platte commercie. Het is hier wat heet een pak “volkser” dan bij ons als ik het zo mag omschrijven.

We besloten nog een pintje te drinken in een pub, maar dat viel ook wat tegen. We hadden nauwelijks besteld of er werd aangedrongen “to please finish your drinks” omdat de zaak sloot. Sluitingsuren worden hier dus serieus genomen.

Vandaag probeer ik er een werkdag van te maken. Geen idee waar ik mijn werktent ga opslaan. Straks registreren we ons alvast voor DrupalCon op Fairfield Halls.

Subiet no koffiekoeken for you!

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 07 Jun 2011 16:26:05 +0000

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

Dan zit ik al snel een uur of meer op de trein om toe te komen op het bureau in het besef dat ik pas tegen 1 uur ’s middags (of later) weer een bord zal zien. Wat doe ik dan? In het station van aankomst nog eens boterkoeken bij de Panos kopen. Een croissant en eentje met chocolade (vanmorgen was het een dubbele) En die dan onderweg binnen proppen om de middag te kunnen halen.

Slechte gewoonte? Ik zou een stuk fruit of een yoghurtje kunnen meenemen tegen het hongertje. Ach, tot nog toe blijft het allemaal niet aan mijn lijf plakken. ’t Is dat ik het liever anders zie maar in mijn huidige leventje op dit moment niet echt te vermijden valt.

Zaterdagmiddagen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 05 Jun 2011 12:41:22 +0000

Een warme zaterdagmiddag, da’s zo’n beetje de aanloop naar een zaterdagavond op een terrasje. Ik was mij donderdag- en vrijdagmiddag redelijk stierlijk aan het vervelen en ik wilde daar nu net geen vervolg aan breien. En dus trok ik richting stad.

Eerste halte: Fnac.

Tegenwoordig reis ik nogal wat af met de trein. Ik zou kunnen die tijd kunnen gebruiken om te computeren, maar eerlijk gezegd kan ik het moeilijk opbrengen om na lange uren aan bureau’s ook nog eens op de trein mijn laptop open te slaan. Zelfs al is het maar om een film te bekijken. Jaren geleden, toen ik naar Antwerpen pendelde, had ik altijd een boek in mijn tas. Ik heb zo redelijk wat afgelezen. Met de laatste woelige jaren was lezen niet meteen iets waar ik toe leek te komen: tegenwoordig hou ik mij ledig met het luisteren naar de iPod maar ook dat kan niet altijd beklijven. Hoog tijd voor leesvoer en het oppikken van wat eigenlijk een fijne gewoonte. Het is John leCarré geworden met Spion aan de Muur. Boeken die over spionnen, geheime operaties en what-not gaan: dat lees ik al eens graag. Vroeger heb ik nog ettelijke werken van Tom Clancy verslonden. En er zijn nog zo tal van boeken die ik zou willen lezen. Dingen zoals Cryptonomicon van Neal Stephenson. Moet ik dus drrringend iets aan doen.

Verder kocht ik mij ook meteen de drie laatste episodes uit de Largo Winch reeks. Jawel, ik ben fan van Largo. Veel humor, avontuur, geld, schone vrouwen, idealisme, kapitalisme,… en natuurlijk een heel fijn, goed uitgewerkt plot. Vergeet de flauwe afkooksels op TV en we zullen maar zwijgen over de film. Largo Winch moet je in stripvorm lezen.

Volgende stop: Bean around the world.

Ah, koffiehuizen. Ik geniet al eens van een fijn gezette koffie. Tot het najaar had je in Brugge onder andere de Koek en Zopie. Daar durfde ik al eens op zaterdagmorgen zwarte bonen nuttigen bij een krant. Maar aangezien de uitbater meer brood zag in het rondtoeren met een tot koffieshop omgebouwde caravan, is het zoeken naar een nieuwe koffiestek. Las ik een tijd terug bij Dominiek een rant over Bean around the World en hun twitterpraktijken. Ik besloot mijn vooroordelen op zij te zetten en even te proberen.

De zaak ligt aan het Genthof. Vanop de terrasjes op het Jan Van Eyckplein merk je niet dat er nog een koffiezaak is. Beetje jammer. De zaak wordt uitgebaat door een sympathieke Amerikaanse met de ambitie een fijne plek voor koffieminnend Brugge te worden. Wat ze zeker niet zijn is de zoveelste tourist trap: voor heel schappelijke prijzen krijg je er lekkere koffie (ik kocht voor 2.50 EUR een stevige kop capuccino), een fijne babbel (ik bleef er uiteindelijk net geen 2 uur plakken) en kan je er allerhande americana vinden (Mountain Dew! Tyfoon! Red Vines!) Het interieur in een klein Brugse huisje is, wel, klein maar gezellig met tafels en zetels verdeeld over twee verdiepingen. De uitbaatster zou graag meer met haar zaak willen doen en onder andere ook open mic avonden en what-not organiseren. Waarom niet? Een nieuwe plaats waar je je creatief ei kwijt kan, dat kan ik alleen maar toejuichen. Het zal me benieuwen of ze grond zal vinden in Brugge. Maar de Twitter gevoeligheden wil ik wel met de mantel der liefde bedekken als je daarvoor in ruil een nieuwe fijne, eerlijke stek krijgt.

Limburg

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 08 Mar 2010 21:27:19 +0000

Dezer dagen troon ik vanuit verre Leuven regelmatig naar het nog verdere Hasselt om daar training te geven. En Limburg, dat is voor iemand uit West-Vlaanderen hetzelfde als de achterkant van de maan: je weet dat het er is, maar zonder echte reden ga je toch niet snel even die kant heen. Of het moet zijn voor een weekendje uit of om verre nonkels en tantes te bezoeken.

Hoeft het dan te verbazen dat Limburg mij stevig wist te verrassen? Vooral dan als je met de trein de provincie binnenrijdt.

Neem nu Vlaanderen. Van Oostende tot Brussel en Antwerpen, zijn dat afgehekte velden en akkers, omzoomd met kreupelhout. Afgewisseld met bouwvallige koterijen, lelijke erven en schroothopen. Als je dan in Gent of Brussel aankomt, wordt je vooral geconfronteerd met de stedelijke koterij: schotelantennes, vieze vervallen panden, grafitti, slecht onderhouden daken en noem maar op. Tussendoor word je bij wijlen via het spoor ook nog eens getuige van het fileleed wanneer een snelweg wordt gekruist. Vlaanderen mag je gerust Grauw noemen. Met een kapitale G.

Maar Limburg?

Dat begint al zodra je Leuven buiten rijdt richting Tienen. Tot mijn grote verrassing mag ik vast stellen dat alle viezigheid plaats ruimt voor weidse, glooiende landschappen. Akkers en velden zo ver het oog kan zien. Af en toe zie je een proper onderhouden boerderij, kasseiwegels en zelfs een abdij met ranke torenspitsen. Het deprimerende grijs van het beton maakt plaats voor een pracht van een uitzicht. En met elke bocht krijg je weer een nieuwe visuele opkikker voorgeschoteld.

Wat. Een. Verademing.

Dezer dagen zit het licht dan ook nog eens helemaal goed zo vlak voor het vallen van de avond. Dan krijgt het landschap in het avondrood en de nevel helemaal iets sprookjesachtig. Stiekem hoop ik dan zelfs dat de trein op dat moment even vertraging krijgt zodat ik er extra van kan genieten.

Dat uurtje ’s morgens en ’s avonds op de trein richting Limburg, daar kijk ik dus graag naar uit. Wat jammer dus dat het morgen alweer de laatste dag is dat ik er les geef. Je moet het ze nageven: de limburgers zijn verduiveld gelukkige mensen met zo’n mooie provincie!

Tori Amos woes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 02 Oct 2009 20:27:15 +0000

We zouden dus zondag naar Tori Amos gaan kijken en luisteren in het Sportpaleis. De tickets hadden we al een paar weken geleden besteld. Allemaal perfect verlopen. We keken er echt naar uit. Jammer genoeg blijkt de NMBS weer eens stevig spelbreker te zijn.

De – overigens vernieuwde – NMBS website leerde leert ons dat de laatste trein richting Gent/Oostende om 23u06 in Antwerpen-Centraal vertrekt. Wie al wat concerten in Deurne heeft meegepikt weet dat je al snel een dikke 30 minuten mag rekenen tussen het moment dat je de zaal wil verlaten en het moment dat in het station arriveert. Dat betekent dus ten laatste om 22u30 vertrekken. Tori zou dan nog maar met veel moeite de helft van haar set hebben gespeeld. En we zullen toch het voorprogramma gezien hebben.

Vette streep dus door de rekening en niet echt van deze tijd. Blijkt dat Helga Stevens begin dit jaar een schriftelijke vraag lanceerde in de senaat. Het antwoord van toenmalig bevoegde minister liegt er niet om:

Momenteel heeft de NMBS geen plannen om het laatavondverkeer met treinen van de gewone dienst tussen de grote stedelijke centra uit te breiden. Het aantal instappende reizigers op de laatste treinen van de dag is immers zeer klein en de kosten van het inleggen van bijkomende treinen ’s avonds liggen vele malen hoger dan de opbrengsten. Er is wel een licht verschil tussen weekdagen en zaterdagen en zondagen.

Begrijpelijk. Het heeft weinig zin om een permanente dienst in te leggen waar nauwelijks volk gebruik van maakt. Tenzij voor het occasionele optreden. Aan de andere kant is het wel een flinke beperking als je niet over een auto beschikt.De meeste grote acts hooguit in het Sportpaleis komen spelen. Zo speelt Muse er begin november. Kameraad B. beschikt wél over een auto en dus kunnen we de hele set meemaken tot het einde. Lijkt me dus dat locaties zoals het Sportpaleis en Vorst een grotere impact hebben dan louter de regio Antwerpen of Brussel. De (zelf)promotie van grote optredens reikt op zich zelfs al over de landsgrenzen (Nederland, Frankrijk) heen. Via internet zijn de tickets immers overal vrij te bestellen.

Ik vind het dus nogal frappant dat men tickets in gans Vlaanderen verkoopt terwijl de locatie zelf halverwege het optreden enkel nog regionaal goed bereikbaar blijft. De praktische informatie die men geeft bij de ticketverkoop ivm bereikbaarheid gaat bovendien niet veel verder dan het aanbod van De Lijn. Wat mij niet erg hoopvol stemt over de wens van de organisatie om een betere ontsluiting te verkrijgen.

Je zou organisatoren immers kunnen vragen om hun optredens vroeger te laten beginnen in het weekend. Om 19u ipv 20u zodat ze een uur vroeger kunnen stoppen en iedereen thuis geraakt. Maar ik denk niet dat dat een optie is wegens ‘te vroeg’ voor het grote publiek. Een andere optie zou zijn om als organisator per evenement contact op te nemen met de NMBS, tot een overeenkomst te komen en dat zo te promoten. Als er meer vraag is, is de kans ook groter dat er makkelijker extra treinen worden ingezet. Toch zeker voor de echt grote, uitverkochte optredens.

In ieder geval zitten we nu met een acuut probleem. Wie dus ook richting Gent of Brugge gaat na Tori: we zoeken nog een carpool! Alvast bedankt!

Reden te meer om mij dus extra in te spannen op mijn rijles morgenochtend!

Nefast voor de feestvreugde

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 08 Jul 2008 18:34:40 +0000

Jawel. De randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt. Ik was vanmorgen een uurtje later beginnen met werken dus dat betekende een uurtje overwerk. Geen probleem. De trein van 6u uit Heverlee met overstap in Leuven betekende om 7u thuis te zijn. Alleen… als die trein zelfs niet eens komt opdagen zonder dat je ook maar enige informatie via de luidsprekers krijgt, tjah, dan moet een mens improviseren. Ik mocht dus de bus nemen door Leuven en in het station de boemel met over Aarschot nemen om tegen 20u in Antwerpen te arriveren. Niet fijn. Nog minder fijn is dat zelfs in Leuven nergens problemen werden aangekondigd.

Natuurlijk ga ik straks klacht indienen. Natuurlijk ga ik mijn grieven kenbaar maken. Desnoods via een lezersbrief in de krant. Alleen weet ik dat dat allemaal weinig zoden aan de dijk brengt.

Nu ja, van bij het begin wist ik dat ik dit niet lang zou volhouden. Als het niet de vermoeidheid zou zijn, dan was het wel de onregelmatige dienstverlening die mij de das om zou doen. En veel beterschap zit er immers niet in zoals het nu loopt.

Vanavond was na alle miserie in de laatste twee weken voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ik vat bij deze zoektocht naar een nieuwe stek in het Leuvense aan. Ik ga dus op zoek naar een comfortabele studio, appartement,… om te huren. Het hoeft niet meteen Leuven centrum te zijn (prijs en zo) Maar het moet nu ook weer niet super ver uit de buurt liggen. Kessel-Lo of Heverlee lijken mij ook best wel fijn wonen. En het mag ook al wat groter zijn dan mijn woonst in Antwerpen. Ik zou toch graag eindelijk eens wasmachine kunnen plaatsen. En een eigen slaapkamer hebben.

Wie een goeie tip heeft, een kennis/familie/… die zelf verhuist,… laat het mij weten. Mijn eeuwige dank, een traktatie, linkliefde, whatever heb je dus sowieso!

Alvast bedankt!

Mind like a turtle

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 01 Jul 2008 18:58:00 +0000

Ik vermoed dat de NMBS mensen flink wat DNA met de schildpad gemeen hebben. De laatste week was het eigenlijk dikke ellende voor mij…

Vorige woensdag komt de trein vijf minuten te laat toe in Heverlee. Ik moest naar Gent voor een afspraak. Uiteraad mis ik mijn aansluiting in Leuven en kom ik een klein half uur te laat in Gent toe.
Vrijdag was het weer prijs. Ik had afspraak in Antwerpen. In Leuven had mijn aansluiting 15 minuten vertraging. Geen erg want het rijtuig stond er al. Ik dus opstappen… om na vijf minuten te horen te krijgen dat de trein was afgeschaft. Dan maar de volgende, twintig minuten later, nemen. Die rijdt vlotjes tot even buiten Leuven om dan stil te vallen. Dik een half uur lang mochten we het landschap bewonderen. Daarna ging het op een slakkegangetje richting Mechelen. Aangekomen werd ik op de schouder getikt door een medereizigster. Buiten op het bord stond aangekondigd dat de trein terug naar Leuven spoorde. De conductrice had niets afgekondigd. Buiten stond ze met een tiental verwarde reizigers vol vragen. Eentje had het heldere idee om haar alsnog de nieuwe situatie in de trein te laten afkondigen. Dat weigerde ze. Ongetwijfeld zullen er die avond mensen ongewild terug in Leuven zijn gesukkeld. Een half uur heb ik moeten wachten in Mechelen op een overstap naar Antwerpen. Alwaar ik ook nu weer een uur te laat arriveerde op een afspraak.
Zaterdagavond ging het gelukkig goed en verzamelde ik slechts vijf minuten vertraging tussen Gent en Brugge.
Gisterenmorgen liep de trein vanuit Brugge naar Leuven 15 minuten vertraging op rond Gent door ‘een probleem met de schroefrem’. Een zeer geruststellende mededeling die daarna bij elke stop nog eens extra werkt verkondigd.
Gisterenavond had ik weer prijs. In Heverlee kwam de trein te laat toe waardoor de aansluiting naar Antwerpen totaal mistte. Ik mocht de boemel op en heb alle stationnetjes tussen Leuven en Antwerpen gezien. Ik kwam dik 40 minuten te laat toe in Antwerpen-Centraal.
En vandaag was het weer prijs want vanuit Leuven spoorde ik richting Brugge. In plaats van rond 19u toe te komen in Brugge werd dat 19u25. Een half uur extra. Op een trein vol vakantiegangers!

Op zich vind ik een vertraging nu nog geen zo’n grote ramp. Ik ben al blij dat ik thuis geraak. Alleen, je krijgt gewoon letterlijk géén informatie. Er zal een dag komen dat ik gewoon weiger om mijn reiskaart te tonen als ik geen uitleg krijg waarom de trein vertraging heeft. Misschien moeten we dat allemaal wel spontaan doen. We moeten toch niets gaan bewijzen voor een dienst die niet geleverd wordt, niet?

Ik word vaak aangesproken met de vraag of ik niet ga verhuizen. Het punt is dat het traject op zich best wel doenbaar is. Het is vrij aangenaam reizen op een rustige trein. Het wordt pas een probleem als je er niet op kan betrouwen. En het komt vrij ver dat een mens moet verhuizen als de 50 of 60 kilometer met het openbaar vervoer niet overbrugbaar blijken.

Mja, ik heb indertijd hier ook al ganse blogposts gewijd aan het wanbeleid bij de IJzeren Weg. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat Mussolini ooit werd geroemd als de man die de trein in zijn land terug op tijd liet rijden. Als de dienstverlening bij het Spoor een maatstaf mag zijn voor hoe ons kikkerlandje wordt geleid…

De eerste werkdag

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 16 Jun 2008 19:19:49 +0000

… of hoe het terug-naar-school gevoel gisteren en vanmorgen even de kop op stak. Alternatieve titel voor mijn eerste werkdag bij Statik. En het werd een zeer gevulde dag.

6u02: op dit ontiegelijke uur in Brugge wakker worden. Het ochtendzon heeft goud in de mond of zoiets.

6u58: de trein op richting Leuven. Het plan is om daar over te stappen op de trein richting Heverlee en om 8u37 te beginnen.

7u28: onze lieve vrienden van de NMBS konden het niet laten. De trein valt defect in Gent en rijdt niet verder. In de absolute chaos besluit ik de trein van 7u39 richting Schaarbeek te nemen.

8u15: ik arriveer in Brussel-Centraal en stap snel over op de trein naar Leuven over Brussels Airport

8u39: blitzbezoekje aan de luchthaven van Zaventem

9u05: eindelijk gearriveerd in Leuven

9u20: ik arriveer in Heverlee.

De dag begint met een uitgebreide rondleiding terwijl de nieuwe collega’s één voor één binnen druppelen. We zijn met 5 man vandaag. Ik krijg mijn werkplek toegewezen. Een verse, nagelnieuwe iMac staat op mij te wachten. Dit wordt mijn werkpaard. De rest van de dag bestaat erin om er mijn werkomgeving op te zetten. e-mail, browsers, textmate, subversion repository, public keys,… In de namiddag begon ik mijn ontdekkingstocht doorheen de code van de vele projecten. Spannend en heel erg leuk!

Met het mooie weer besloten we dan maar buiten te zitten met onze broodjes. Op het pleintje had er een oudere dame geprobeerd om met haar auto italian job gewijs van een paar trappen te rijden. Slecht plan want de auto bleef steken met het chassis op de trap. De politie en een takelwagen kwamen eraan te pas. Ergens was er het plan om met zijn allen de handen onder de auto te steken en hem terug op het pleintje te duwen, maar de stem van de rede en het besef dat we misschien meer kwaad dan goed zouden doen, hield ons wat tegen.

Tegen een uur of 6 besloot ik de trein naar Antwerpen te nemen. Ik arriveerde mooe maar tevreden mooi om 19u in het Centraal. Ideaal. Nu heb ik nog wat tijd om TV te kijken en dan op tijd in bed om morgen vroeg de dag aan te vatten.

O ja, voor alle nieuwsgierigen: dit is mijn nieuwe werkplek…

Wij danken u voor uw begrip

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 11 Dec 2007 20:59:12 +0000

Hoewel de nieuwe dienstregeling sinds zondag reeds in voege is, mocht ik er vandaag voor het eerst van smaken. De nieuwe uurtabellen beloven ons meer treinen naar onze bestemming, betere spreiding en kortere reistijden. Alles in het teken van efficiëntie dus.

Momenteel betekent dat dat mijn trein Antwerpen-Centraal een twintigtal minuutjes vroeger verlaat. Dat houdt dus een spurtje trekken naar het station in. De NMBS scoort alvast een punt omdat ze zo aan mijn conditie denkt. Bon, om 17u15 nog geen trein, om 17u20 ook niet, om 17u22 – het vertrekuur – absolute stilte op het spoor, om 17u27 bolden de acht rijtuigen van de IC trein rustig langs een perron volgestouwd met wachtende pendelaars. Tien minuten later, 17u37, vertrok de trein dan toch richting Oostende. Hoera! Toch drie minuten vroeger vertrokken in vergelijking met de oude dienstregeling!

Met een slakkegangetje ging het richting Sint-Niklaas om zo rond Antwerpen-Zuid stil te vallen. Tiens, ging die halte niet worden afgeschaft? Blijkbaar dus wel want al snel kregen we via de krakende intercom te horen: “Tengevolge van rode seinen kan de trein niet doorrijden en loopt hierdoor vertraging op. Wij danken u voor uw begrip.” (heerlijk toch, die formele NMBS lingo) Hm. Na nog eens vijftien minuten (18u05 ondertussen) bolden we langzaam de tunnel onder de Schelde in. Eenmaal die gepasseerd: weer oponthoud. “Tengevolge een defect rijtuig op ons spoor zal onze trein vertraging oplopen. Wij danken u voor uw begrip.” Grr. Nog eens goed tien minuten later, 18u15, zetten we éindelijk aan richting Sint-Niklaas. Vanaf dan liep het vrij vlotjes.

Met goed 50 minuten vertraging arriveerde ik in Brugge, dodelijk verveeld (hoe snel kan je de sudoku in de Metro invullen?) en met vreselijke honger, rond 19u30. In de oude dienstregeling was dat 19u07, in de nieuwe zou dat 18u40 moeten zijn! Van deur tot deur, Antwerpen – Brugge, was ik vandaag dus een dikke drie uur onderweg.

Morgen stuur ik een mailtje naar de ombudsman. Ik mag dan tegenwoordig al niet vaak meer gebruik maken van de trein (twee tot drie dagen per week) maar dat men vlak voor Brugge bij het melden van de vertraging nog durfde ‘te danken voor het begrip’ is er voor mij eigenlijk wat over.

Nu ja, gelukkig denkt de NMBS ook aan mijn nachtrust want ik mag morgen 15 minuten langer in bed blijven liggen! Hoezee!

Living for the weekend

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 07 Dec 2007 15:13:08 +0000

Hm. Eergisteren tot 19u present op het werk voor onderhoudswerken, daarna richting Brugge voor extra logistiek. Gisterenavond vertoefde ik in Gent in het gezelschap van deze drie lieve mensen (tip: als je lasagne wil eten in Gent, laat dan pizzeria San Marino op het Zuid langszij liggen!). Dank je dat ik mocht crashen op de zetel! Vanmorgen 25 minuten staan vernikkelen in de decembermorgenkoude op een duister perron te Gent Sint Pieters, wachtend op een trein die veel te laat was.

Straks arriveert kameraad B. hier voor een weekendje Antwerpen met zijn wederhelft. En maandag geef ik om 9 uur al weer present voor werkgroepvergaderingen op het Kiel.

Drukjes dus…

Wervelwind

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 19 Nov 2007 19:31:06 +0000

Ik schrok wakker uit het limbo tussen slapen en waken toen de trein met een schok tot stilstand kwam in Gent Dampoort. Zoals elke maandagmorgen stommelden mensen de trein op. De ene iets terughoudend, de andere gehaast op zoek naar een schaarse zitplaats.

Ik sloot mijn ogen in een poging om mijn geest nog even wat rust te gunnen toen een jonge blonde wervelwind de zitplaats naast mij innam. Ze nam een pak kranten uit haar rugzak en begon rusteloos te bladeren door de stapel. Ze bleef nauwelijks hangen bij de inhoud artikels en kon hooguit de koppen gelezen hebben. Misschien had ze de kranten al vijf keer doorgenomen terwijl ze op het koude perron stond te wachten, en hoopte ze zo de minuten tot ons arriveren in Antwerpen wat sneller te laten wegtikken.

Zo tussen Lokeren en Sint-Niklaas werd ik even wakker en zag dat ze was gestopt bij een artikel in De Standaard: Sloop van Gents postgebouw is hit op internet. Het deed me aan het berichtje op Gent Blogt denken. Misschien was ze er gisteren zelf ook wel bij en was dit het stukje waar ze naar op zoek was.

Naarmate we Antwerpen naderden nam de bedrijvigheid toe. Mensen maakten zich haastig klaar om af te stappen. De wervelwind zocht nog snel een paar slokken water uit een flesje in haar rugzak. Ik bracht mezelf er langzaam toe om te focussen op de arbeid en het eerste kopje thee van de dag.

Voorbij de grote hal van Antwerpen-Centraal kozen we elk haastig een andere weg de grijze maandagochtend in.

Mag ik een foldertje van Disneyland

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 03 Nov 2007 14:14:43 +0000

Om even verder te reminisceren op de titel van Tom’s laatste literaire feit… Aangezien ik vanmorgen toch in ’t stadje was heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ticket richting Venetië op te pikken bij de reisagent. Terwijl een assistent mij wat extra uitleg aan het geven was stommelden er twee marginale types de zaak binnen. Vader (ongetwijfeld trucker of zo) en zijn 16 jarige zoontje (ongetwijfeld into jumpen).

Het begon met de vraag of ze een foldertje van Disneyland Parijs mochten meenemen. Geen probleem. Maar daar bleef het niet bij. In plaats van de beurt af te wachten begonnen beiden vragen af te schieten op de arme reisagent. En hoe gaan we daar naartoe? (Met de trein. ’t Staat in de folder) En is dat ver van ’t station naar Disneyland? (Neen! ’t Station is in Disneyland. Lees de folder!) En kan je daar blijven slapen? (Nooit naar de Efteling geweest zeker? Open de friggin’ folder!) De boertige stijl van de vader weerspiegelde zich ook in de onbehouwen manier van vragen bij het zoontje.

Afijn, gelukkig wist de reisagent de tegenwoordigheid van geest te bewaren om de twee er meteen op te wijzen dat hij eigenlijk in-the-middle-of-something was waarna hij zich terug tot mij wendde. Het eindigde ermee dat beiden afdropen om later op de dag nog eens terug te keren.

Om maar meteen met Tom te quoten:

Tleven is wijs en al, maar al die andere mensen zijn er wat teveel aan.

Leuven Flickr Meeting

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 22 Oct 2007 19:57:25 +0000

Yep. Gisteren gaf ik present op de Flickr Meeting te Leuven. Goed 25 fotografen versus gewaarschuwde 1 stadgids. Dat kon niet mislopen. Het werd een heel aangename middag waarbij we heel wat fantastisch mooie – verborgen – hoekjes van Leuven te zien krijgen. Uiteraard hebben we uitgebreid de tijd genomen om alles van onder tot boven te fotograferen. Je vindt een uitgelezen selectie van het eindresultaat in de group pool van Flickr.

Na een fantastische rondleiding waarbij we heel wat opstaken van het historische Leuven trokken we richting cafeetje om op te warmen want het is toch vrij fris zo op het einde van oktober. De Quo Vadis als ik mij niet vergis. Of het ettablissement daar achter. Ik had geen zin om de 2 uur durende trip richting Brugge direct aan te vatten dus besloot ik in Leuven samen met de groep te eten. Carolien en Dries hadden restaurant Notre Dame gekozen. Vlakbij het stadhuis van Leuven. Ik kan u vertellen dat ik daar voor heel weinig geld een super vol-au-vent gegeten heb. Met dank aan I. aka. G. voor deze en de vele andere cullinaire tips! Tegen 9 uur ging het met de trein – vrij onvoorzien – richting Antwerpen want vandaag was het weer vrij vroeg morgen op het werk. Dat ik nu in Brugge toef heeft te maken met het feit dat de logistiek voor de komende week nog hinterwaarts moet trekken. Dit geheel terzijde.

O ja, ik heb natuurlijk ook wat aan blogspotting gedaan: een dank je voor de fijne namiddag aan onder andere verloren zoon Herman, Karel, Goya, Carolien en Dries, Dikkie en – heerlijk erudiet gezelschap – Guelep!

De foto’s vind je in een eigen setje en in de gemeenschappelijke group pool!

Goodmorning

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 08 Oct 2007 21:04:08 +0000

Een mistige maandagmorgen in oktober. Dit is zo’n een tijd van het jaar die ik graag heb. Zeker als het weer wat rustiger is en de natuur zich in de late herfstzon voorbereid op de winter. Of wat daar voor moge doorgaan tegenwoordig.

Ikzelf vind het heerlijk om ’s ochtends door de mist of in de vroege ochtendzon op weg te zijn naar het werk. De wereld komt traag op gang en de spits of het drukke verkeer in de stad lijken in de mist opeens ver weg.

Vanmorgen was het zalig wakker worden en verder doezelen in de trein en te genieten van een in nevel gehuld voorbijdenderend Vlaanderen met de Dandy Warhols in mijn oren. Ik had zelfs de indruk dat het een stuk minder druk was dan de voorbije weken.

Jaja, het ochtendgloren in oktober…