Spel on Netsensei

Marie’s Room

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 19 Jan 2020 21:18:26 +0000

Like Charlie is een Gentse Indie videogame studio. Pas begonnen. Hun debuut was Marie’s Room. De blurb op hun website:

Marie’s Room is a short story exploration game about an unconventional friendship between two classmates. You play as Kelsey, remembering Marie’s room as it was twenty years ago. But something’s off. What happened to Marie?

Dit spel is eigenlijk een kleine point ’n click adventure die je in een half uur uit kan spelen. De charme zit in de premise en de sterkte van het verhaal. Als Kelsey probeer je te achterhalen wat er met Marie is gebeurd door haar kamer te doorzoeken.

Zonder al teveel te willen verklappen: het verhaal gaat over vriendschap, kwetsbaarheid, verdriet en trauma. De personages zijn geen kartonnen borden of karikaturen zoals in vele andere spelletjes. Bovendien wordt er enorm ingespeeld op de verbeelding van de speler, waardoor dit nog zoveel meer diepgang krijgt.

Daarnaast is Marie’s tienerkamer een doosje dat steeds meer onthult naar mate je verder op onderzoek gaat. Het is verrassend hoe de makers met zo weinig speelruimte toch zo’n meeslepende ervaring wisten te creeeren.

Marie’s Room is zeker een aanrader.

Ondertussen zijn ze bij Like Charlie met Ghost on the Shore druk bezig aan de opvolger. Marie’s Room heeft alvast laten smaken naar meer.

Kerstkaarting

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 31 Dec 2007 10:07:53 +0000

Gisteren was er de allereerste Grote Kerstkaarting. Een net sigarenkistje vol klutters was de inzet waar negen gegadigden naar dingen. Geheel gepimped (avondkledij!) speelden we keihard. Blinds die om het halfuur omhoog gingen en beperkte rebuys maakten het spelletje nog interessanter. Ik ben als derde geëindigd en kon aanspraak maken op een klein deel van de pot. Niet slecht gedaan, denk ik dan. Volgend jaar beter!

Defcon

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 30 Sep 2006 19:01:36 +0000

Iemand ooit WarGames gezien? Een film waar een tiener inbreekt op de computers van de Amerikaanse defensie en per ongeluk een thermonucleaire oorlog begint. Het leukste deel van de film was in de War Room waar rijen en rijen officeren achter ingewikkelde machinerie zaten en er grote schermen hingen vol data en kaarten waarop je de bewegingen van de raketten en de bommenwerpers zag. Het gaf je allemaal echt het gevoel alsof elk moment de atoombommen je om de oren zouden suizen. Persoonlijk vond ik het één van de betere films. Al was het maar om dit deze geschoten werd in 1983, putje koude oorlog in een jaar dat de wereld – onwetend – een paar keer op het randje stond.

Gisteren lanceerde Introversion, een onafhankelijke spelletjesmaker, de game Defcon. Volledig in dezelfde stijl wordt je achter de controls van zo’n war room gezet. Je krijgt een wereldkaart te zien met steden. Je plaatst je radars, je vloot, je vliegvelden en – last but not least – je raketsilos. Doel van het spel: zoveel mogelijk steden van je tegenstander zien te raken vooraleer hij hetzelfde bij jou doet. Diegene met het meeste punten – lees: doden – op zijn geweten wint. Feitelijk. Een apart uitgangspunt van traditionele strategygames.

Een Defcon is kinderlijk eenvoudig, geen fancy troepen met honderd-en-duizend mogelijkheden en tactieken. De graphics zijn bovendien zeer sec: de wereldkaart en een paar eenvoudige symbolen die raketten, vliegtuigen, steden en installaties voorstellen. Meer niet. En toch is Defcon zeer meeslepend: je krijgt lanceert raketten vanaf je silos en terwijl de steden van je tegenstanders worden geraakt krijg je een droge mededeling hoeveel miljoen doden er zijn gevallen. De soundtrack is bovendien inktzwart: diep melancholisch en depressief. Af en toe hoor je iemand kuchen of huilen. Het vallen van de bommen is een vrij droog basgeluid en tussendoor de computerachtige bliepjes wanneer je commando’s geeft.

Op het forum van introversion blijkt dat heel wat spelers zich zelfs schuldig voelen wanneer het bommen regent. Meer nog dan in hyperrealistische shooters waar lustig armen en benen rondvliegen. Neen. Bij het klinische voeren van een thermonucleaire oorlog en het ganse verloop van de acties laten je niet zomaar onberoerd. Uiteindelijk is Defcon zijn subtitel meer dan waard: Everybody Dies! Geen winnaars in dit spel. Zelfs al haal je de meeste punten…

Defcon kan je kopen via Steam of via Introversion. Voor de liefhebbers…

Lach je rijk

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 01 Oct 2005 22:59:53 +0000

Vanavond hebben we nog eens Lach je rijk van stal gehaald. Ooit hadden mijn ouders dit spelletje aangeschaft en om de één of andere duistere reden heeft het een pak succes bij familie en vrienden. Op zich heeft het spelletje niet zoveel om het lijf. Het heeft veel weg van een ganzenspel en monopoly. En daar houdt zowat elke vergelijking mee op want verder dan dobbelstenen laten rollen en hopen dat het geluk aan je zijde is, gaat het eigenlijk niet. Persoonlijk kon het spelletje mij boeien – en nu klink ik als een ouwe sok – toen ik jonger was maar tegenwoordig vind ik het geritsel met papiergeld eerder vermoeiend en verre van diepgaand. Geef mij maar een spelletje Carcassonne of Kolonisten van Catan!