Schrijven on Netsensei

Bloggen anno 2023

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 15 Jan 2023 12:54:29 +0100

De voorbije jaren stond het bloggen op een laag pitje. Aan stof om over te schrijven geen gebrek. Het gebeurde gewoonweg niet. Daar wil ik verandering in brengen.

In 2021 schreef ik op mijn andere blog dat ik geen fan meer ben van WordPress. Dat was ooit een geweldige tool om een blog mee bij te houden. Maar doorheen de jaren is dat, Drupal achterna, naar een beest om complexe web experiences mee te bouwen. WordPress vervangen door een alternatief is de kapstok geworden om een nieuwe doorstart te maken.

Deze blog wordt maakt gebruik van Hugo, een statische website generator. Ze bestaat uit een hoop statische HTML pagina’s die vanaf een boel Markdown documenten wordt gegenereerd. Niks geen MySQL databanken, PHP, tig WordPress plugins,… die om onderhoud vragen.

Ik gebruik een tekstverwerker - bijvoorbeeld vim - om een post als een Markdown document te schrijven. Met git stuur ik het document naar GitHub. Een GitHub Action pikt de wijziging op en start een pijplijn waarbinnen Hugo een nieuwe versie van alle HTML genereert, en die via rsync naar een webserver stuurt. Geheel geautomatiseerd en al.

Er is ook een volledig nieuwe layout en inhoudelijke structuur. Ik heb alles bewust zo eenvoudig mogelijk gehouden. Er zijn geen categorieën, geen archiefpagina, geen zoekfunctie,… meer. Er is enkel een gepagineerde stroom van posts, een handvol losse pagina’s en een RSS feed. Net zoals een dagboek. Voor de nieuwe layout koos ik bewust voor een sobere retrowave vibe.

Nu ik het technische uit de weg heb, is het toch de bedoeling om van regelmatig bloggen terug een goede gewoonte te maken.

Een greep losse gedachten

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 09 Jul 2020 20:50:17 +0000

Ik bedacht me dat ik zo niet veel zin had om over een welbepaald onderwerp te schrijven. Dat gebeurt wel vaker. Terwijl ik zo in het voorbije kwartier in het niets zat te staren, realiseerde me dat ik wel een pak losse bedenkingen en observaties had gemaakt. En dat ik die hier ook zo gewoon kan pennen want het is per slotte rekening, hier wel mijn eigen blog. Neh en al.

Ik mis een overzicht van goede blogs. Of beter, een gecureerd overzicht van blogs. Vroeger staken er in mijn RSS reader enkele tientallen blogs, het overgrote deel is er vandaag niet meer. Ik heb het vage idee om daar een klein creatief project rond te doen. Wat precies is me nog niet helemaal duidelijk.

Sinds begin mei maak ik dagelijks in een Markdown bestand aan waar ik alles waar ik aan werk tijdens de werkuren in bij houd. Ik heb in een aparte terminal Vim open staan. Ik bewaar de bestanden in een Git repository. Ik heb nu twee primitieve Bash scripts om een aantal dingen te automatiseren. Er is veel ruimte voor verbetering, dus ik denk om iets beter in Perl of zo te schrijven.

Ik draag een mondmasker in de winkel of op de trein. Doorgaans is dat nooit langer dan een uurtje. Vandaag was de eerste keer dat ik een masker meerdere uren droeg. Al bij al viel dat goed mee. Het enige problematische blijft het aanwasemen van mijn bril. Een klein ongemak dat ik graag verdraag voor het grotere goed.

Mijn zuurdesem starter heeft de eerste 24 uur achter de rug! Ik heb nu een soort kleverige, viscose, grijze massa. Ik heb er even in geroerd om er wat lucht in te brengen. De bovenste toplaag, een drietal millimeter dik, zag er iets donkerder uit dan de materie daar onder. Het geheel ruikt zoals het er uit ziet: eerder muffig dan zurig of zoet. Voorlopig geen tekens van fermentatie zoals luchtbellen of uitzetten. Morgenavond geef ik de eerste voeding, ik verwacht pas activiteit komend weekend.

Ik heb me net ingeschreven op The History of the Web newsbrief. Een tip die Jeremy Keith vermeldde op zijn blog. Naar het schijnt zijn e-mail nieuwsbrieven the new hot way of publishing. Substack schijnt een aantal interessante mensen te hosten. Ik probeer mezelf wat tegen te houden: er is maar zoveel tijd om te lezen. Selectief zijn in wat je wil lezen is de een notwendigkeit.

40 dagen bloggen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 17 Apr 2017 12:56:18 +0000

*tjirp tjirp tjirp tumbleweed*

Ouch. 40 dagen lang elke dag bloggen: ik stel vast dat mij dat niet is gelukt. Lig ik daar wakker van? Goh. Neen. Niet echt. Ik verkoos om aan andere dingen in mijn leven prioriteit te geven. Life as it happens. Was ik er mij van bewust dat ik niet blogde? Ja. Absoluut. Bewust leven is bewust kiezen om iets te doen of niet te doen. Ik vind het al een grote stap om te beseffen dat ik veel minder blogde, en ook waarom ik veel minder blogde dan ik had verwacht.

Het is niet omdat ik niet dat blog dat ik niet schrijf. Integendeel. Zo schreef ik, onder andere, in maart een essay als antwoord op Merette Sanderhoff’s Open Access Can Never Be Bad News. Ik heb dat stuk bewust niet gepubliceerd voor de paasvakantie. Het vraagt nog wat inhoudelijk schaafwerk. Door er even tussen uit te zijn geweest, kan ik met een frisse geest mijn eigen werk redigeren. Reculer pour mieux sauter.

Tot zover de apologetiek. We blijven proberen.

16/17

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 08 Jan 2017 22:05:07 +0000

Acht januari. Driekoningen is net gepasseerd. 2017 is goed en wel ingezet. 2016 afgesloten. Wat een jaar was het. Een mooi jaar en een bewogen jaar. Er is veel om over te reflecteren. Waar moet ik beginnen? Hm. Niet eenvoudig. Laat ik beginnen bij het meest concrete: mijn blogje.

Een jaar geleden nam ik me voor om terug actiever te bloggen. Ben ik daar in geslaagd? Wel, ik klokte vorig jaar af op 44 blogposts. In 2015 waren er dat slechts 20. Een aanzet van een opwaartse trend, zowaar. Evenwel ver onder topjaar 2011 met zijn 139 blogposts. De herlancering van mijn blog op het einde van november is een belangrijk moment geweest. In de laatste weken van het jaar schreef ik nog 11 blogposts. Cijfers zeggen niet alles. Wat er echt toe doet is de waarde van het schrijven zelf. En dus hoop ik in 2017 in een comfortabel ritme te kunnen vallen en verder te groeien in mijn eigen schrijfkunsten. Zonder al te veel verwachtingen overigens.

Voor de wereld was 2016 een bewogen jaar. Er is genoeg stof om in een continue staat van verontwaardiging en moedeloosheid te leven. Er was een tijd dat ik dagelijks met de nodige zin voor nieuwsgierigheid ’s morgens de papieren krant las en ’s avonds het journaal bekeek. Ik laafde mijn dorst naar kennis aan trage, zorgvuldig gecureerde, analoge informatiestroompjes. Vandaag is dat anders. We worden overspoeld door een ware stortvloed aan informatie via sociale en andere media outlets. 24/7 on. Geen rust. Geen pauze. Harder. Sneller. Dichter. Hoge definitie. In 2016 ben ik bij mezelf daar echt serieus vragen bij beginnen stellen. Tijd voor een digitale detox? Wel, de realiteit is wat ze is. Daar valt weinig aan te ontkennen. Maar leren leven in een wereld in verandering met de nodige zin voor mindfulness, dat zou al heel wat betekenen in 2017.

Op persoonlijk gebied is 2016 een bijzonder jaar gebleken. Er waren heel veel mooie momenten waarvoor ik alleen maar dankbaar om kan zijn. We zijn andermaal op reis geweest naar Italië én Zwitserland. We deden van flink wat uitstapjes met ons gezin. Ik kan terug voluit klimmen. Ik heb heel boeken en nieuwe auteurs ontdekt. We genoten van samenzijn met familie en vrienden. Op het werk heb ik heel wat mogen bijleren en realiseren. Het was een vol jaar. Dat zeker. Maar er is ook een stevige reality check geweest met flink wat persoonlijke groei en groeipijnen. Tijd en boterhammen. Meer valt daar niet over te vertellen.

In ieder geval, vat ik 2017 met veel positivismus aan. Er ligt een nieuw jaar voor mij vol kansen om van elk moment te genieten en iets te maken. Hier en nu gebeurt het, dus s_mout mo je kieten_. Zo zeggen we dat in deze contreien toch. Ik hoop voor jullie hetzelfde.

(Foto: CC0 / Joshua Newton)

Een ei dat gelegd moest worden

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 06 Jan 2013 13:09:30 +0000

Ik zat met een ei dat al een hele tijd geleden gelegd had moeten worden. Vroeger was mijn blog bij momenten zo’n beetje een experimenteertuin voor al mijn IT interesses. Maar de laatste jaren vond ik minder en minder dat code en zo er thuis hoorde. In de eerste plaats omdat wat ik over technologie en over mezelf schreef soms zo ver uit elkaar liggen, maar ook omdat mijn lezerspubliek veranderd is.

Dit blogje is zoetjes aan een lifelog geworden.

En ergens vond ik dat jammer want ondertussen zat ik wel met dat technologische ei dat ik nergens kwijt kon. Ondertussen ben ik een kleine twee jaar geleden gestopt met freelancen en was er de oude site van de eenmanszaak. En dus besloot ik in het najaar om er een technologieblog van te maken waar ik mezelf volledig kan uitleven.

Ondertussen ben ik een tijdje geleden in alle stilte aan het schrijven geslagen. En is het wel heel erg duidelijk hoe groot dat ei wel niet was. Ergens hoop ik dat het verdwijnen van dat ei ook wel ruimte creëert om hier te verder bloggen.

Discworld

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 15 Aug 2012 13:16:39 +0000

Sinds begin dit jaar verdiep ik mij in de zesdelige Song of Ice and Fire van G.R.R. Martin. De meeste kennen de reeks beter als A Game of Thrones. Maar dat is echter het eerste boek.

Ik zit momenteel ergens halverwege boek vijf. Midden in allerlei intriges, duus’d-en-één verhaallijnen en honderden karakters. Het is moeilijk om het allemaal bij te kunnen houden maar het leest gelukkig als een trein. Vlak voor onze afreis leek het er op dat ik zonder leesvoer zou vallen en dus trok ik richting FNAC om het laatste deel mee te kunnen pikken… bleek die natuurlijk keihard uitverkocht te zijn. En bestellen betekende dat een nieuw exemplaar pas in de winkel zou arriveren wanneer we reeds lang terug zijn in het land.

Bugger.

Na wat gedraal voor de boekenplanken besloot ik dan maar de eerste twee Discworld novelles mee te nemen. Terry Pratchett is een bijzonder bekende auteur en was pas J.K. Rowling die erin slaagde om zijn hegemonie over de bestsellerlijsten te doorbreken met Harry Potter. Discworld is een serie van semi-losse verhalen in een – zoveelste – fantasiewereld. Maar Pratchett is een geweldig meeslepend schrijver die virtuoos speelt met taal en humor. Hij pikt geweldig veel dingen uit de echte wereld op en geeft ze vertekend weer in de wereld van Discworld.

De Discworld is trouwens een platte schijf, ongeveer 16.000 km breed die meedrijft op de ruggen van 4 olifanten die op hun beurt steunen op de rug van een gigantische schildpad genaamd A’Tuin. Die laatste sjokt doorheen het heelal terwijl de zon rond de schijf heen draait. De wereld zit bovendien tjokvol magie waardoor de gemiddelde toerist er voornamelijk trollen, tovenaars, helden en nog zoveel meer fraais aantreft.

Yup. Er is ook een poging gedaan tot een TV adaptie. Naar het schijnt is het niet eenvoudig om de Discworld wereld op een goede manier te verfilmen.

#wijvenweek 5: zelfcensuur

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 18 Mar 2012 16:12:19 +0000

Zelfcensuur. Doe ik dat hier eigenlijk wel? Ja. En nog geen klein beetje. Geloof me vrij dat ik dit blogpostje een paar keer heb herschreven en er duchtig in geschrapt. Er is veel waar ik over zou kunnen bloggen, maar waar ik mij voor hoed. Tjah, da’s ook een beetje de tol van onder eigen naam te schrijven. Je gedachten te grabbel leggen, dat doe je niet zomaar.

Het is ook bij mij niet altijd rozegeur en maneschijn. Wie mij kent weet dat de laatste 356 dagen bijzonder hard waren voor mij. Er was heel wat verdriet, twijfel en onzekerheid. Met daarna langzaam terug recht krabbelen, doorbijten, leren genieten van het leven om vandaag weer mijn oude gelukkige zelve, weliswaar met een paar rimpels extra en een stuk wijzer, te kunnen zijn.

De details houd ik voor mij. Hoe hard dit ook mijn plaatsje is, en ik heel graag met jullie stukken uit mijn leven deel, van een aantal dingen, hoe interessant of vertellenswaardig ook, kan ik me geen enkele goede reden bedenken waarom ik ze hier zou publiceren. En ergens vind ik dat ook wel net goed, het plaatje hoeft immers niet compleet te zijn.

Fugitive camp

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 25 Oct 2010 21:23:20 +0000

Vraag mij niet van waar dit vandaan komt. Maar daarjuist nam ik pen en papier, en rolde dit er zomaar eventjes uit.

A man had lost all hope and plans
although he couldn’t have seen
what lied beneath stained plastic sheet.
And he had found his desperate self
now living in a raggid canvas tent
fled from all but lice and flee.
Stuck in a place where he and his family
more then likely would never meet.
So in early october evening cold
shivering next to a petty oil lamp
he listened to dampened moans.
Distant cries for life and bread
filling a stainless sky with death.
Closing his eyes he staggered through his mind
avoiding ghosts of grotesque size and kind,
and followed Virgils’ silent whispers,
yet found no solace in troubled sleep.
Because haunting in his head repeats
the slideshow of bodies lying in the streets
covered with nothing more
but dark stained plastic sheets.

Ja, met mij gaat alles ok. ik schrijf alleen nog altijd veel te weinig.

O hai!

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 15 Jul 2010 18:58:59 +0000

Dit weekend werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik blog te weinig. Bij vroeger vergeleken dan. De blogfrequentie ligt gewoon te laag. En het was niet de minste die mij dat inpeperde. Wel, daar gaan we dus drrringend eens iets aan moeten doen. Want nochtans is er meer dan genoeg om over te schrijven.

Hoe het met mij gaat? Wel, goed. De laatste maanden zijn, wel, druk geweest. Toffe projecten waar een mens op het werk helemaal in opgaat. Je kent dat wel. Drupal brengt mij echt op plaatsen waar ik nooit gedacht had er ooit nog eens te staan. Het is een beetje een way of life geworden en het gaat me vreemd genoeg niet vervelen. Daarvoor zorgt die grote Drupal gemeenschap voor want ze verbazen steeds weer met nieuwe technieken en inzichten die het leven weer een stuk makkelijker en interessanter maken.

En verder heb ik ook een appartement gevonden in Antwerpen. Met dank aan J. en N. die mijn nieuwe huisbazen worden. In september moet er wat opfleurwerk gebeuren maar de idee is om per 1 oktober te verhuizen en de dagelijkse pendel met de trein achter mij te laten. Ik zal er niet rouwig om zijn.

Maar voor ik verhuis presteer ik eerst nog een rondje doorheen Europa. Eind augustus gaat het richting Kopenhagen voor de Europese DrupalCon. En vanuit Denemarken gaat het per direct naar Zwitserland voor een weekje vakantie. Unplugged. Ik heb alvast goede botinnes aangeschaft en een zonnebril op sterkte besteld. Mijn rugzak zal voornamelijk een fototoestel en een paar boeken bevatten. Ook daar kijk ik naar uit.

En hoe gaat het met u?

Kaartjes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 29 Dec 2009 18:58:09 +0000

Ik weet niet goed wat mij ertoe aangezet heeft, maar ik heb hier zowaar een stapeltje nieuwjaarskaartjes op mijn bureau liggen! En een lijstje van mensen die allemaal zo’n kaartje van mij/ons gaan krijgen! Normaal doe ik dat niet, eindejaarskaartjes schrijven. Meestal is het 1 januari en zit ik met een dafalgan naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen te luisteren. En dan bedenk ik mij “Mañana!” tot het natuurlijk veel te laat is.

Guess what! Ze liggen hier klaar en al! ’t Is te zeggen, ik moet er nog een pak bijkopen want ik heb er niet genoeg. En postzegels moet ik ook nog verzilveren. Dat zal dus voor de 2de januari zijn. Na nieuwjaar dus. Te laat? What gives! Ik moet-en-zal ze op de bus krijgen! Ik ben eindelijk eens zover geraakt!

Gedichtendag

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 31 Jan 2008 15:08:14 +0000

’t Is dat ik zelden eens een gedicht op papier zet. Laat staan in ’t Engels. Maar voor Gedichtendag schrijf ik graag eens iets voor Twitter dat de laatste dagen wel bijzonder defunct lijkt te zijn.

Something is technically wrong Thank you for noticing While in unison every bird is lamenting as they sing that old, old song Please, Twitter, please Bring back that beat That beat which we so much long

’t Moet niet altijd Hans Andreus zijn…

Herman Brusselmans

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 18 Oct 2007 10:19:15 +0000

Hm. Gisteren heb ik in de Delhaize in mijn mandje een Humo met de gratis ex-drummer film/boek combo gegooid. Ik had de cd van Sarah Bettens reeds gemist (maar wel achteraf besteld, benieuwd of ik hem ga krijgen) dus deze wilde ik niet zo snel aan mij voorbij laten gaan.

Ik ben geen groot fan van Brusselmans. Zijn column in Humo lees ik slechts sporadisch. Eerlijk gezegd vind ik dat hij ver-schrik-e-lijk saai schrijft. Opeenstapelingen van triviale handelingen met tussendoor eens iets om te shockeren. Misschien dat er in zijn novellen toch iets meer diepgang steekt.

Ex-drummer dan maar. Ik heb gisteren goed de eerste vier hoofdstukken gelezen en het viel mij tegen. Het is allesinds een stuk beter dan zijn columns in de Humo, maar zijn schrijfstijl vind ik helemaal niets. Het heeft allemaal nogal veel weg van de opstellen die je schrijft als je een jaar of 10 bent en in de lagere school zit. Grammaticaal correcte volzinnen zijn dan belangrijker dan diepgang die je in je verhaal steekt. Wel, hetzelfde gevoel heb ik bij Brusselmans.

Neemt niet weg dat de inhoud van zijn werk verre van slecht is want hij weet toch spot-on uit-het-leven-gegrepen taferelen te beschrijven. Ach, ik denk dat het zo’n schrijver is waar je helemaal voor of tegen bent. Ik voel mij nu zeker niet aangesproken om zijn volledige oeuvre te verslinden. Benieuwd naar de film ex-drummer eigenlijk…

Inspiratie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 17 Sep 2007 18:00:51 +0000

Volgens collega MJM schijn ik een heel grappige schrijfstijl er op na te houden. ’t Is fijn om te weten maar nu ga ik even heel hard mijn billen moeten dichtknijpen om geen groot gedacht van mezelve te krijgen.

Volgende vraag is natuurlijk: hoe doe ik dat toch? Wel, het ligt maar aan waar een mens de inspiratie vandaan kan halen. Pietel blogde onlangs nog dat een weblog bij houden een goede vijftien minuten per dag in beslag neemt. Observeren en de wereld opnemen is inderdaad dé basis. Zoals jullie ongetwijfeld wel zullen gemerkt hebben kan oeverloos oerwouden verzetten over het Belgische Spoor. En nu ik toch on the subject ben: laat ik er maar meteen nog maar een boomje aan toe voegen.

Ongetwijfeld werden jullie ook geconfronteerd met het leve de trein evenement dit weekend. Een mooi initiatief want onbekend is onbemind en het is altijd leuk om eens achter de schermen kijken van wat onze natie voortbeweegt. Ik had het programmaboekje kort even ter hand genomen en het viel mij op dat het spoor werd geprofileerd als een trendy moderne maatschappij. Niettegenstaande daar een bodem van waarheid in zal zitten werden we vanmorgen met de keiharde waarheid geconfronteerd: een rode boemel uit de jaren stillekens tufte toen Brugge binnen. Moesten we daarmee richting Antwerpen? Ja! Dat was dus de IC trein. Om 7 uur ’s morgens was het stel zelfs onverwarmd na een nachtje op een koud rangeerterrein. Ik moet er geen tekening bij maken dat het met veel schokken, stampen en lawaai richting Antwerpen ging. Dikke pret!

De ervaring bevestigt dat het Spoor er graag een dubbel gezicht op nahoudt: trendy en modern voor de gemiddelde toerist en dagjesmens, maar weinig toegeeflijk en zeer sober als het forenzen betreft.

Ben ik dus content dat ik de straffen die de NMBS uitdeelt omdat ik buiten de provincie werk, slechts twee keer per week moet ondergaan, dan vind ik het haast jammer dat ik dergelijke ervaring moet missen om toch over iets te kunnen schrijven.

Moeke

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 13 May 2007 09:06:46 +0000

Een prettig moederdag gewenst! Hoeze. Ik heb mijn moeke alvast in de bloemetjes gezet vanmorgen. Ik wilde ze verrassen met een doos Antwerpse handjes. Maar toen ik gisteren in de bakkerij stond kreeg ik te horen dat ze die enkel op dinsdag produceren. Bugger! Geen erg, dan koop ik er volgende week wel…

Overigens kan ik zeggen dat mijn moeder al flink wat jeugdboeken heeft geschreven. Reflectie leert mij dat ze ondertussen al een jaar of 10 aan het schrijven is. Vroeger, toen wij klein waren, las ze ons ’s avonds voor uit – onder andere – de boekjes van Averbode. Of de sprookjes van Andersen. Later stimuleerde ze ons om zelf veel te lezen. Dat pakte vooral bij mij: ik verslond tonnen boeken en boekjes gaande van spannende verhalen tot informatieve boeken, over de reeksen van Artis-Historia tot de trilogieën van Thea Beckmann. Ik hou daar nu een wand vol boeken aan over! De laatste jaren is lezen iets waar ik een stuk minder tijd voor heb (en ook wel neem). Maar als ik de kans krijg – bijvoorbeeld op reis, in de vertrekhal van een luchthaven – dan zal je mij al snel in het gezelschap van een boek zien.

Dank u! Zou ik zo zeggen!

Revelatie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 18 Sep 2006 18:28:57 +0000

Het ziet er toch al beter uit. Vandaag een beetje een doorbraak gehad op het werk. Ik ben momenteel bezig met een tekst waarvan tegen eind september er een eerste draft moet zijn. Onderzoek voeren voor de tekst is op dit moment vooral véééééél nadenken en introspectie. Maar vorige week zat ik toch wat vast. Naar waar moest het gaan? Hoe pakken we het aan? Welke thema’s snijden we aan? Ik had al een aantal probeersels geschreven maar zowel ik als collega W. keurden die af. Kortom, ik zat vast. En ik kon nog meer literatuur lezen, deblokkeren ging niet lukken.

Maar nu na een weekend met totaal andere zorgen te zijn geconfronteerd heb ik wat afstand kunnen nemen. Vandaag het zaakje nog eens bekeken en vanmorgen – ondanks de verrokken kuit en dijspieren van mijn rechterbeen – geheel en al zen geworden. En ja hoor, tegen de middag had ik een oplossing waar we ons beiden in kunnen vinden. Triomf! En goed dat dat doet! Zo’n succesje had ik eigenlijk dringend nodig. Nu is het zaak om verder uit te schrijven. Pronto zelfs! Want zo heel erg veel tijd voor de verdere inhoudelijke uitwerking is er niet meer. ’t Wordt dus nog spannend.

Huiswerk

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 25 Aug 2006 10:49:24 +0000

Omdat iedereen die tegenwoordig invult ga ik dan ook maar over tot spontane schuldbekentenissen…

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Niet bepaald. Dat had alles met de sfeer te maken. Ik zat dan ook op een college met een reputatie. Niet dat ik geen vrienden had, maar ik was ook niet bepaald the popular kid on the block. Eigenlijk keek ik best wel uit naar de dag dat ik het achter de rug zou hebben.

Wat was je lievelingsvak op school?

Cultuurvakken, geschiedenis op kop. De appel valt niet ver van de boom en ik koos bewust voor Grieks-Latijn. Wat dat betreft had ik ook goede leerkrachten en treffelijke punten. De lessen esthetica en geschiedenis waren zo’n beetje de hoogtepunten van de week.

De klassieke talen kwamen daarachter. Hoewel niet altijd even eenvoudig vond ik Ovidius en Tacitus werkelijk de bom. Ik heb hier ook nog schriften vol vertalingen van Homeros liggen!

Wat was je minst favoriete vak op school?

Wiskunde en vakken zoals fysica of biologie. Ik zat dan ook in klas met mannen die tegenwoordig doctorandi zijn in de zuivere wiskunde of de kwantumfysica. Dat betekende dat kneusjes al vroeg werden gelost. Alle bijlessen ten spijt was ik altijd gebuisd. Bovendien kregen we 6 uur wiskunde op 4 uur tijd. Nochtans vind ik wiskunde op zich best wel leuk. In de laatste twee jaren zat ik samen met een “normale” klas, kreeg ik 3 uur wiskunde en kon ik beter volgen, maar de schade was wel geleden. Ondertussen heb ik mij met mijn diploma Toegepaste Informatica zwaar gebroken met het verleden.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Voornamelijk schrijfgerief. Brol zat er niet in. Bovendien verloor ik altijd de helft van wat er in mijn pennenzak zat zodat ik van tijd tot tijd enkel aangewezen was op een stomp potlood of leentjebuur moest spelen.

Wat heb je gedaan op je “honderd/vijftig dagen”?

Wij moesten zeer braaf zijn. Geen bloem of eieren en het gebruik van confetti was aan banden gelegd. Bovendien organiseerde school een zwaar zuigend optreden van een entertainer. Gelukkig hadden we zelf ook een optreden in de namiddag georganiseerd: een persiflage op Alles kan beter. Ik speelde Rob Van Oudenhoven, dat waren mijn five minutes of fame op school. Veel heb ik ’s avonds niet gefeest: ik zat in die week met een zware griep. Dat ik sowieso meedeed met de school was tegen doktersbevel. Uiteindelijk werd het een bioscoopje met kameraad B. Als ik mij goed herinner hebben wij deze film gezien. Enfin ja, niets spectaculairs dus.

Héét

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 17 Jul 2006 18:32:54 +0000

Ja, het is warm. Ja, het wordt nog warmer. Pff. Eigenlijk is het nog een geluk dat het archief verhuisd. Zo werd ik vandaag opgevorderd van mijn gewone bezigheden zoals het schrijven van een artikel – *zwaait eens naar Petra* – en ander werk. Ik mocht meehelpen met het verleggen van enkele honderden legplanken in de archiefcontainers van het nieuwe gebouw.

Nu moet je weten dat archief best op een constante temperatuur wordt bewaard. En zoals het een state-of-the-art archiefgebouw betaamt zijn wij daar dus ook op uitgerust: grote airco’s in élke container. Dat betekende dat ik de ganse voormiddag in een frisse 16/17 graden met legborden mocht sleuren wegens handen te kort. Ha!

Deze middag had ik minder geluk want toen kwam de versterking opdagen. Ik werd terug verwezen naar het bloedhete kantoor waar ik de laatste twee jaar huis heb. Hmpf. Dan nog maar wat verder brielen aan mijn artikel.

Podcast

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 28 Apr 2006 14:48:41 +0000

k! Stefan heeft ons interview van afgelopen vrijdag op Antwerpen Blogt gegooid! Je kan ze al ginder stromend beluisteren en natuurlijk ook downloaden.

Tot nu toe heb ik niet veel aandacht aan het fenomeen besteedt. Niet dat ik er zelf mee ga beginnen. Eug zegt het in zijn podcast al: het is iets anders dan zomaar wat schrijven. Je moet iets coherent weten te brengen en er kruipt tijd en moeite in voorbereiding en nabewerking. Enfin, ik ben dan ook meer geïnteresseerd in het luisteren naar goede podcasts. Ik ga daar eens mee moeten beginnen en al doende mensen met weinig bandbreedte verder tot wanhoop drijven.

Ik denk trouwens dat er iets mis is met zijn opnameapparatuur want ik vind mezelve vre-se-lijk nasaal klinken. Gelukkig nog net geen nanny Fine toestanden. Misschien lag het aan de Bangelijke. Maar van één glas ga ik zo niet spreken. Mensen, in het echt klink ik dus niet zo.