Ruimtevaart on Netsensei

Wijvenweek #4 Dream on

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 18 Mar 2012 10:21:44 +0000

Toen ik klein was, wilde ik astronaut worden. Of toch iets met rakketten doen. Ik was wild van ruimtevaart en de helft van mijn boekenplank bestond uit boeken over de ruimte. Astronauten en kosmonauten waren mijn grote helden. Je kan je wel voorstellen dat ik geen oog toe deed toen Dirk Frimout richting hemel werd geschoten.

Toen ik klein was wilde ik archeoloog worden. Schatten ontdekken. Mummies opgraven. Howard Carter en Indiana Jones gewijs doorheen Egypte banjeren. Jaja, dat leek me wel wat. De andere helft van mijn boekenplank bestond dan ook uit boeken over geschiedenis en archeologie. Ok. Meer dan archeologie: wetenschapsgeschiedenis, filosofie en nog zoveel meer. Het kon me allemaal wel boeien.

Toen ik klein was wilde ik machinist worden. Rondrijden met een trein doorheen feeërieke landschappen, dat leek me wel wat. Zo’n trein, dat boezemde gewoon ontzag in. Ik had de Märklin set van mijn vader geërfd en ik heb er nog wat stukken bij aangeschaft. En ik had ook de hele uitzet van Lego. Uren ben ik zoet geweest met treintjes, wissels, transformators, uurschema’s enzovoorts. De catalogi van Märklin zetten alleen maar aan tot dromen.

Toen ik klein was wilde ik piloot worden. In een vliegtuig stappen en kunnen opstijgen naar eender waar leek me de ultieme vrijheid. Uren was ik zoet met het in mekaar prullen van vliegtuigjes uit karton. Het ene model al onzinniger dan het andere. En dan afsteken met elastiekjes en zo. Proberen te begrijpen hoe de draagkracht van een vleugel werkt. Lezen over de gebroeders Wright en die gekke Blériot die met een gevalletje van balsahout als eerste het Kanaal over vloog. Of over acrobatische toeren van de spitfires en de Slag om Engeland. God, dat waren pas wondertjes van techniek.

Het dichtste dat ik bij die dromen ben gekomen is geschiedenis studeren. Want die andere, tjah, daar heb je wiskunde voor nodig. Of veel geld. En ik heb geen van de twee. Vandaag ben ik dus historicus maar veel historisch onderzoek doe ik niet meer. Verre van zelf.

Tjah, reality kicked in.

Maar kansen komen en gaan. En dromen veranderen. Ik ben Drupal developer en ben gedreven om het volgende interessante, leuke project te zien slagen. Ik denk na en ik bouw dingen waarvan ik tien of vijftien jaar geleden nooit had gedacht dat ik ze ooit zou bouwen. Als ik daar op terug kijk, dan denk ik: Ach, ik ben niet teleurgesteld over mijn jongensdromen, het was al héél leuk om ze te hebben. Het is minstens zo leuk om er vandaag nieuwe te kunnen koesteren door met open geest naar de toekomst te kijken.

Welcome to space

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 09 Jul 2011 10:51:50 +0000

Gisteren vertrok Atlantis op wat de allerlaatste missie is in het Shuttle programma. STS-135 sluit 30 jaar geschiedenis af. Vanaf nu hebben de Amerikanen geen eigen ruimtevaartprogramma meer. Oorlogen, crisis hebben geleid tot besparingen en het schrappen van wat ik zowat de meest vooruitstrevende bezigheid vind, waarmee de mens zich kan bezigen. Bedrijven en groeilanden zoals China en India staan wel te popelen om de fakkel over te nemen. En er is natuurlijk ook nog good old Russia. Maar dat het land dat als eerste een mens op de maan zette, uiteindelijk de handdoek in de ring gooit, dat doet toch wel wat. Het zegt veel over de nieuwe wereldorde want ruimtevaart is en blijft een prestigeproject waar handenvol geld in kruipt.

Jammer.

Reminiscentie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 19 Feb 2007 11:24:32 +0000

Zes uur blijft toch ontiegelijk vroeg. Hoewel, ik was meteen klaar wakker wat alleen maar kan duiden op het feit dat ik een goed rustweekend gehad heb. Eten-wassen-aankleden later dook ik de trein van 6u57 op.

Met het krokusverlof had ik gehoopt dat het er iets rustiger aan toe zou gaan bij op een doordeweekse maandagmorgen. Toch niet: veel te veel volk op veel te weinig trein. When will they ever learn? Ik wilde nog even proberen om een tukje te doen en ik had mij voorgenomen om tussen Sint-Niklaas en Centraal de sudoku in de Metro op te lossen maar ik was eraan voor de moeite.

De mensen van de JWR hadden een dagje uit gepland en reisden mee! Ach, de JeeWee-Er! Jeugdsentiment! Jaren was ik verslingerd aan ruimtevaart. Het clubje jeugdige getrouwen kwam maandelijks bijeen in de sterrenwacht om daar nieuwtjes uit te wisselen of aan projectjes te werken. Ja zelfs, raketjes heb ik nog gebouwd en gelanceerd! De groep van nu zag er wel heel erg anders uit dan die van nu. Groeiend en bloeiend! Fantastisch! Ze zijn nu een georganiseerde vzw in plaats van het zootje ongeregeld dat ik vroeger kende. Moest ik terug meer in Brugge zijn, ik denk niet dat er zoveel nodig zou zijn om er terug betrokken bij te geraken…

Excelsior

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 14 Jan 2007 23:25:19 +0000

Wat doet een mens op 31 km boven de aarde in een luchtballon? Springen natuurlijk! Project Excelsior was één van die fantastische NASA onderzoeksprojecten eind de jaren ’50. Joseph Kittinger deed het enkele keren. Zijn langste vrije val duurde 4 minuten en 36 seconden. Een record dat vandaag nog altijd rechtstaat. Kudos!

Het volgende filmpje noemt niet voor niets ‘The Highest Step’. De NASA jongens waren immers goed van humor gespeend en hadden op het opstapje van de gondel geschreven ‘Highest Step in the World’. Wat het ook effectief werd toen Kittinger over de rand ging.

O ja, op die hoogte word je eigenlijk nog geen ruimtevaarder. Hoewel er discussie is over waar de ruimte precies begint, word je in Amerika pas echt erkend als astronaut wanneer je over de 80 kilometer grens bent geweest. Elke vlucht over de 100 kilometer wordt er beschouwd als zijnde ruimtevaart. Het eerste met privé fondsen gebouwde schip dat daarin slaagde, was Spaceshipone. Tot dan was ruimtevaart vooral een zaak van overheden die het sinds het einde van de koude oorlog liefst zo goedkoop mogelijk houden.

The right stuff

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 12 Jan 2006 23:04:49 +0000

Ah. Nostaglie. Deze film was zo’n beetje aanleiding voor de fascinatie voor ruimtevaart tijdens mijn bijna voltrokken jeugdjaren. Als het maar enigszins vloog en snel vooruitging kon het mij wel interesseren. Grenzeloos was mijn bewondering voor de mannen en vrouwen die met die raketten mochten spelen. En ik had bovendien het geluk jaren lid te zijn van de lokale ruimtevaartclub. Tegenwoordig volg ik high profile NASA toestanden nog enigszins maar dat is het dan ook zo’n beetje.

Een paar dagen geleden kwam ik de DVD met The Right Stuff eerder toevallig tegen in de Fnac. Niet geaarzeld en uit het rek gegraaid. Met de afgeschreven DVD speler van mijn ouders die hier sinds een week staat heb ik vanavond gekeken. De speciale effects mogen dan wel van 1983 zijn en de film mag al wat belegen blijven. Ze is de oscars die ze dat jaar verdiende meer dan waard.

In die tijd had ik ook twee computerspelletjes die het thema volgden: Buzz Aldrins’ Race into Space, waar je de spacerace van de Russen moet winnen, en Shuttle die de Space Shuttle volledig tot het laatste knopje simuleert. Met die laatste was het kwestie om uiteraard tot in de ruimte te geraken en behouden terug te keren. In mijn geval eindigde dat doorgaans in oranje vuurballen en “game over”. Ik had de handleiding niet dus moest ik het zelf maar uitzoeken. Plezierig was het anders wel…

Voor de liefhebbers is er tegenwoordig Orbiter. Volledig gratis, maar ook best wel leuk om eens te proberen.