Rss on Netsensei

Could you share your personal blog

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 07 Jul 2023 19:30:00 +0100

Enkele dagen geleden verscheen op Hackernews de vraag of mensen niet hun persoonlijk blog zouden willen delen. Ondertussen hebben reeds 1.100+ hackers hun blog gedeeld in de comments. Heerlijk om in te grasduinen, maar de data is niet echt gestructureerd om er écht iets mee te kunnen.

Een knappe kop heeft ondertussen een script geschreven om de comments te scrapen en alle blogs in een OPML lijst te proppen. Het toffe is dat je die lijst heel makkelijk in je favoriete RSS lezer kan importeren. My weapon of choice is Feedly, dus in een aparte tab in Firefox staat de import nu op de achtergrond te zoomen.

Benieuwd hoeveel leesvoer er uit deze nieuwe brandslag gaat komen. Ik vermoed best wel wat, want andere knappe kopen maken gebruik van de data om allerlei leuke projecten te bouwen zoals deze blogs.hn of dm.hn.

Ik ben blij verrast dat er nog steeds best wel wat geblogd wordt.

Paragrafen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 07 Nov 2009 14:16:08 +0000

Eén van de meer interessante mensen die ik volg op Twitter is Beep ofte Ethan Marcotte. In een blogpostje quote hij Dan Cederholm:

Like anyone who used to blog with frequency pre-2005, I’d like to post here more often — not just to fill up bits and bytes, but to write again. Remember when blogs were more casual and conversational? Before a post’s purpose was to grab search engine clicks or to promise “99 Answers to Your Problem That We’re Telling You You’re Having”. Yeah. I’d like to get back to that here.

Dan verwoordt een sentiment dat mij niet helemaal onbekend is.

Wel, wil je geloven dat ook ik een dergelijk gemis heb? In the days of yore vormden blogs gedurende een tijdje de structuur waarop zich het hele on line sociale weefsel zich entte. We schreven blogposts en voerden vanop onze eigen stek discussie over onderwerpen. We refereerden elkaar, of we reageerden op elkaars blogs in de commentaren. In ieder geval: je had je eigen blog en via je blogrol (of je favorieten) surfte je rechtstreeks naar anderen om te kijken of ze niets nieuws hadden geschreven. Bezoekers op je site waren een goede gelegenheid om je eigen site in een leuk kleedje te steken. In die experimentele dagen was het de gewoonte om je site regelmatig om te katten. Rond sommige blogs hing er een echte microcommunity van regelmatige lezers. En bloggers zijn uiteraard ook aan mekaar beginnen hangen.

Dat werkte een tijdje goed tot er zoveel interessante blogs waren dat het nog moeilijk volgen werd. Veel noise, weinig signaal dus. Toen kwam RSS op de proppen. Je moest niet meer naar een blog surfen, de tekst werd naar jou gepushed. Zo kon je toch nog alles en iedereen volgen. In bredere zin werd men er zich toen ook wel van bewust dat data en informatie eigenlijk zeer portabel kan zijn. Aggregatie bewijst dat on line data los kan staan van een design en een domeinnaam. De plaats van publicatie is niet noodzakelijk de plaats waar informatie ook wordt geconsumeerd.

Mijn feedreader is Google Reader. Die vertelt me dat ik momenteel 158 feeds volg. Anderen volgen er ongetwijfeld een pak meer, maar voor mij is dat al heel erg veel. Ik lees niet dagelijks wat er binnenkomt en dat zorgt voor een backlog. Op dit moment wachten er nog goed 200 ongelezen items op mij. Daar zitten een paar interessante dingen tussen, maar ook veel cruft: del.icio.us links, ’99 things you really need to know’, pogingen om dingen te hypen, etc. Jammer maar opnieuw een signal-to-noise ratio om u tegen te zeggen. Het kost dus wat kostbare tijd om daar door te geraken. Tijd waaraan wordt geknibbeld omdat ook Facebook en Twitter een ware modderstroom aan informatie produceren die het grootste deel van de tijd nauwelijks interessant is.

Daarnaast is ook het sociale gebeuren volledig geëvolueerd. Starten met bloggen is nogal hoogdrempelig. Sociale netwerken zoals Twitter en Facebook zijn in het gat gesprongen. En met succes. Tegenwoordig heeft iedereen zijn eigen on line profiel – vergelijkbaar met een microblog – waar hij/zij ongelimiteerd op kan schrijven, linken, publiceren,…wars van enige technische kennis.

De vorm is zelf ook geëvolueerd. Microbloggen is nu eenmaal zo populair omdat alles gepresenteerd wordt in piepkleine hapklare brokken die quasi real-time worden gepresenteerd. Waarom zou ik nog op mijn eigen blog iets publiceren als ik het ook in 140 karakters gezegd kan krijgen en het meteen in de timeline van mijn connecties op Twitter verschijnt? Was de atomaire eenheid op het web een jaar of vier geleden nog de blogpost, dan is dat nu de tweet of de facebookstatus.

Een YouTube filmpje delen is dan ook nog nooit zo makkelijk geweest. Maar echt betrokken bij die informatie zijn mensen niet echt. Share and forget. Onderweg zijn wel degelijk de mogelijkheid om diepgang en context te geven aan informatie kwijtgeraakt en staan we nauwelijks nog stil bij wat we allemaal retweeten en delen met mekaar.

In tegenstelling tot vroeger is het internet vandaag meer dan ooit een diffuse stroom van veelal oninteressante noise. De pleiade aan sociale diensten en dienstjes heeft ervoor gezorgd dat we niet meer op één plaats dingen delen, maar dat op verschillende plaatsen doen: facebook, twitter, posterous, delicous, youtube,… Het is onmogelijk om op al die sites een account te hebben en pakweg de 30 zelfde mensen te volgen zonder iets te missen. Overhead dus.

Een andere reden waarom sociale netwerken minder interessant zijn is dat informatie er vrij letterlijk grijs is. Het design van een site is een extra laag die het web haar verscheidenheid geeft. Niet alleen vanuit esthetisch oogpunt, ook puur communicatief is design belangrijk. Een goed design vertelt immers iets over de identiteit van de blogger. Veel blogs op het net worden juist nog een stuk interessanter omwille van het design dat mij vertelt wie die persoon is. Neem nu Dustin Curtis. Elk artikel is een visueel meesterwerkje. Als je naar zijn blog surft, dan is dat niet alleen om een intelligent stukje proza te lezen, maar ook om te genieten van het design. Ik kan zijn schrijfsels wel lezen in mijn Google Reader, maar dan moet ik dat visuele element, die een extra geeft aan de tekst, wel missen.

Sinds we RSS lezers gebruiken is dat aspect verloren gegaan. In Google Reader is iedereen immers gelijk. En opeens werd het web een stuk minder interessant. Met sociale netwerken is die trend verder gezet. Ieders facebook- of netlogprofiel ziet er tegenwoordig gewoon hetzelfde uit. Zonder meer. Het is niet half zo interessant om een facebookprofiel te bekijken als een goed uitgebouwde blog te doorsnuisteren.

Moest het daarbij blijven, geen enkel probleem. Maar het succes van sociale netwerken en de aandacht die ze eisen is ondertussen wel van die aard dat ze in het centrum zitten. Eigenlijk is een sociale netwerksite zoals facebook desondanks nog altijd een gesloten ecosysteem. Je kan gerust stellen dat als het niet op twitter of facebook staat, dat niemand het ook echt zal lezen. Voor velen is het internet zelfs al gereduceerd tot die paar sociale netwerken en een handvol nieuwssites waar informatie tot hen komt en ze zelfs niet meer kritisch nadenken over wat ze zelf terug delen met anderen. Laten we eerlijk, een echt goede evolutie kan je dat niet noemen.

Nu heb ik bij mezelf iets gelijkaardigs vastgesteld. Dat mijn blogje niet zo regelmatig van updates wordt voorzien, ligt voornamelijk aan het feit dat ik zelf ook een stuk actiever ben binnen die sociale netwerken. Dan ga ik dus al wat minder publiceren. Maar de laatste tijd valt me dat wat meer en meer tegen. Ik ben die grijze informatieblob een een beetje moe.

Net als Dan wil ik terug meer paragrafen lezen. Een stuk kritischer staan tegenover inhoud en het niet zomaar gratuit delen met anderen. Terug naar de bron gaan en het niet meer moeten lezen nadat het alle vijf keer geretweet is geweest of zo.

… en natuurlijk zelf ook weer wat meer tijd maken om – hopelijk – interessante stukjes te schrijven en mijn eigen blog eens een stevige, ouderwetse omkatbeurt te geven!

Google reader vs iGoogle

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 08 Sep 2007 14:23:23 +0000

Beste Lazyweb,

Sinds vorige maand heb ik te maken met volgende eigenaardigheid: wanneer ik een feed wil toevoegen aan Google Reader via Firefox doe ik het volgende: ik klik op het RSS icoontje dat in de Firefox Locator bar verschijnt. Firefox bood dan de mogelijkheid aan om de feed automatisch toe te voegen aan Google Reader. Ik vond dat zeer handig en ik maakte er dan ook geregeld gebruik van als ik een feed wilde volgen die mij interesseerde.

Tegenwoordig pruttelt Firefox tegen. Als ik op het RSS icoontje klik en in de nieuwe pagina kies om de feed toe te voegen aan Google Reader krijg ik in plaats iGoogle voorgeschoteld. Die laatste is een soort gepersonaliseerde homepagina waar je met widgets zaken zoals feeds en toestandjes zoals weer, nieuws, beursberichten,… kan toe voegen. iGoogle vind ik veel te onoverzichtelijk om 200+ feeds mee te voegen. Google Reader is een beter alternatief. Maar op dit moment kan ik slechts feeds aan Google Reader toe te voegen door de URI van de feed manueel te kopiëren en rechtstreeks in Google Reader toe te voegen wat ook wel vrij onpraktisch is.

Ik heb ondertussen gekeken in mijn about:config en daar met een aantal variabelen gespeeld, maar zonder succes. Naar het schijnt is het een gekend probleem. Heeft iemand anders al hetzelfde ondervonden? Of weet iemand een goede oplossing?

Gent blogt jarig

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 24 Feb 2006 08:56:58 +0000

Haroe Brova! Gent.blogt is één jaar oud! Proficiat mannen! De Standaard levert alvast een uitgebreide bijdrage.

Overigens merk ik dat mijn eigen blogleesgehalte in een serieuze dip zit. Te weinig tijd is zo’n beetje mijn excuus. Soms is het ook zo’n beetje een sleur om na de uren nog eens een ganse avond een kleine honderd RSS feeds door te nemen. En dat is natuurlijk óók niet goed. Hebt u dat soms ook? Een weblogindigestie? Ik hoop dat het computerdieet van de komende week wat helpt!

Thunderbird tip!

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 10 Oct 2005 17:13:58 +0000

Oeh! Oeh! Ik heb nog een tip voor de liefhebbers van Thunderbird! Allez, toch voor zij die hun RSS feeds menageren met Thunderbird!

Als je een feed wil toevoegen, moet je niet noodzakelijk de URL gaan kopiëren om die dan met de optie manage subscriptions te importeren. Gewoon op de URL van de feed klikken en dan het zaakje slepen naar je news & blogs account volstaat ook!

De liefhebbers van het genre vinden hier een screencast (1,2mb groot! Gemaakt met Wink. Mensen die weten hoe je dit ding kleiner kan maken: by all means!)

Voor de liefhebbers

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 04 Sep 2005 14:43:59 +0000

Momenteel zit ik in de tuin met mijn iBook te genieten van de nazomer. Met courtesy aan D-Link voor hun superieure dradeloze producten. Ik heb zo ondertussen het volgende gedaan:

Mijn base64 encoder verbeterd. Deze week geschreven. Veel problemen mee gehad tot ik door kreeg dat US-ASCII slechts 7 bits gebruikt om karakters voor te stellen terwijl BASE64 8 bits veronderstelt.
Mijn hopeloze achterstand in het lezen van blogs proberen in te lopen. Waarschijnlijk een futiele poging maar ik wil het toch proberen. Ik heb ondertussen Thunderbird op mijn iBook geïnstalleerd om mijn RSS feeds mee te volgen. Een export functie van je account zou mooi zijn. Liefst iets dat XML uitbraakt.
Shortstat geïnstalleerd.
Opgemerkt dat de batterijstatus op mijn MP3 speler al een kleine driekwartier op “plat” staat niettegenstaand Dido nog altijd in mijn rechteroor staat te janken. Ja, ik ben te tam om in te loggen op mijn server en een andere cd af te halen. Hetis zondag!

Vanavond trek ik met kameraad Welta de stad in. Een kleine benchmark van ons beider iBooks (oud model versus nieuw model) zit er geloof ik in. U hoort er nog wel van.