On pessimism

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 16 Jul 2011 10:29:06 +0000

Alain de Botton is mijn nieuwe held! Ik leer zelf sinds kort dat het leven eigenlijk een grillig ding is en dat we er vooral niet te veel van mogen verwachten. Dat lijkt misschien wel makkelijk gezegd, maar het beeld dat wij voor ogen hebben, vaak bestendigd door media, school en zelfs onze naasten, is dat het leven maakbaar is. Niets is minder waar. En het kost veel moeite om dat te realiseren.

Ik ben zelf kleine stapjes aan het zetten. Vandaag liggen mijn verwachtingen anders dan een jaar terug. Ik voel me er alvast een pak beter bij. Het is alleen zeer confronterend om tot dat besef te komen.

In the constant search for happiness, philosopher Alain de Botton believes that we should all learn to be a bit more pessimistic. In this secular sermon, Alain challenges the great bourgeois promise that everyone can find happiness in love and work and suggests that we take on the joys of pessimism instead. He argues that the chances of anyone succeeding in both areas (let alone in one) are extremely remote – and that it is therefore peculiar, and deeply cruel, to base our societies around these values. Indeed, in denying a place for misery and despair, the modern world denies us the possibility of collective consolation, condemning us instead to solitary feelings of shame and persecution.

72

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 01 Oct 2006 17:42:48 +0000

Momenteel is er 0110… en ik ben niet aanwezig. Ik zag het eigenlijk zelfs niet zitten om af te zakken naar Gent of Antwerpen. Nochtans draag ik het initiatief best wel een warm hart toe. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

Ik ben allesbehalve een racist. Ik respecteer de gekleurde medemens zonder meer. Gelijkwaardigheid boven alles. Ik heb de boodschap allang begrepen en daarvoor hoef ik dat écht niet uit te schreeuwen. Neen, ik doe dat op mijn eigen bescheiden manier, elke dag weer. In mijn samenwerking met mijn allochtone collega’s op het werk, bijvoorbeeld. Of door de verkeersregels te respecteren en niet domweg door het rood te stappen. Of – tijdens mijn studententijd – een babbeltje te slaan met uitbater van pittabar Deniz 2 in de Overpoort. Zo’n dingen.

Ik zie ook het nut niet in om mensen met een andere mening het tegendeel te bewijzen. In internetdiscussie’s die nooit eindigen, tenzij op gescheld, bijvoorbeeld. Of zelfs in mijn kenissenkring bij mensen door persoonlijke ervaringen of uit ongenoegen. Waarom zou ik dan moeten verwachten dat 80.000 Vlamingen dat zouden kunnen? Er is nu eenmaal een probleem en verdraagzaamheid is maar één stap in een lang proces dat leren samenleven heet.

Tenslotte ben ik ook niet de persoon die snel aan dergelijke volksbewegingen deelneemt. Zelfs al geven grote namen gratis optredens. Neen, als het hierop aan komt, wil ik ondanks het idealisme, vooral een realist zijn. Vlaanderen heeft een probleem. En de oplossing, die moeten we elke dag terug opnieuw verdienen.

Realisme on Netsensei

On pessimism

72