A country apart

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 12 Sep 2007 16:08:38 +0000

Mja, Vlaanderen onafhankelijk. Wat moet ik van zo’n concept denken? Mja, zelf vraag ik mij af of de soep wel zo heet wordt opgediend als ze wordt geserveerd. Ik durf zelfs te stellen dat dat eigenlijk een retorische vraag is: uiteraard niet.

Is het compromismodel dan aan het falen zoals de media de laatste weken en maanden laten uitschijnen? Misschien wel, we kennen de uitkomst van deze soap immers nog niet. Maar het zou van ultieme ironie getuigen moest de Belgische boedelscheiding uitmonden in een compromis. Ik volg Siegfried Bracke en de Economist wel als die stellen dat de scheiding uiteindelijk zonder veel glorie zal gebeuren.

Nu ja, zover zijn we helemaal nog niet. Als we het allemaal op een rijte zetten gaat het er gewoon om hoe ver wij willen gaan. Hoe sterk leeft de wens om het alleen verder te rooien? Tot nu toe werd de discussie vooral als een symbolenstrijd gevoerd. Ik geloof niet dat de ‘geldstromen naar Wallonië’ of ‘de splitsing van BHV’ dé strijdpunten zijn waarover we uit elkaar gaan. Misschien zijn ze wel de spreekwoordelijke druppels die de emmer doen overlopen, maar laten we eerlijk zijn: is die emmer wel zo vol dat ze overloopt?

Qua welvaart hebben we het immers nooit zo goed gehad. We leven in een land waar we kunnen genieten van bijzonder veel vrijheden, zeer degelijk onderwijs, mobiliteit, goede algemene én goedkope gezondheidszorg,… De bedenking die ik mij maak is dan ook historisch geïnspireerd: aan zowat alle revoltes ligt een sociaal-economische maatschappelijk conflict. De Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd had eigenlijk de Britse onmacht om met de nieuwe economische realiteit om te gaan (denk maar aan de Boston Tea Party). En de Franse Revolutie was ook het resultaat van voornamelijke economische problemen (grondverdeling, grote armoede,…) en de onmacht van de bovenlaag om daar iets aan te veranderen.

Ik besef nu ook wel dat de vergelijking met de huidige situatie bijzonder simplistisch is, er is immers geen overkoepelend model waarin je elke revolte kan gaan kaderen. Maar ik ben ervan overtuigd dat er wel een gemeenschappelijke basis is.

Nu, denk ik zo dat in onze situatie die sociaal-economische drive om ons af te scheuren gewoon ontbreekt. De nadelen wegen immers niet op bij de voordelen. Dat heeft het Belgische compromis tot nu toe wel bewezen. Wat ons wel verbindt, zoals elke andere staatkundige hervorming, is dat elke Vlaming zich eerst Vlaming voelt en dan pas Belg. Wat dat bereft ontrbeekt het ons niet aan een gemeenschappelijke vlag waar we allemaal achter kunnen staan.

Het interessante aan de Belgische casus is het volgende: kan de balans ook de andere kant uitslaan? Kunnen we het los van mekaar echt zo goed op onze eigen benen staan dat we de ander niet meer nodig hebben? Zal, zoals Bracke en de Economist voorspellen, de Belgische Staat gewoon zonder veel poespas ophouden te bestaan? En hoe gaan we daar dan mee om?

Ik hoorde de afgelopen dagen dat het Vlaams Belang de beste levensverzekering is voor de Belgische Staat. Het is immers inderdaad zo dat het laatste wat we willen, een afscheuring in conflict en totale chaos is. Zelfs het kleinste kind ziet in dat we daar niet beter van zouden worden. Misschien illustreert die vaststelling mijn punt meer dan goed…

Een wijze man zei ooit eens: “may you live in interesting times”. Ik ben benieuwd hoe dit gaat eindigen of beginnen!

All things great and small

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 09 Mar 2006 11:16:27 +0000

Wow! Kijk eens aan! Lien van Gent Blogt staat blijkbaar op de SP.a lijst voor de komende verkiezingen. Groot Nieuws waar De Standaard mee uitpakt.

Ik denk dat kameraad Stijn het mooi uitdrukt:

Het kan aan mij liggen, maar zolang gent.blogt.be niet als een propaganda-vehikel door de vaste auteurs gebruikt wordt, is er toch geen enkel probleem? Ik had pluralistisch trouwens verstaan als “alles behalve fasho’s”. En daar heb ik geen problemen mee.

Kijk. Gent blogt is wat mij betreft het eerste high-profile stadsblog met een groot bereik en een grote impact. Is het op dat niveau nog mogelijk om buiten de politiek om te kunnen? Laat staan zonder hun onafhankelijkheid op te geven? Ik denk dat het moeilijk ligt om niets aan te nemen.

Uiteindelijk is iedereen vrij om te doen en te laten wat ze willen. Ik vind dan ook niet dat Lien Gent Blogt moet laten vallen omdat ze toevallig op een lijst staat. Het getuigt trouwens van sociaal engagement dat ze nog achter Gent Blogt staat.

Tenzij, natuurlijk, Gent Blogt omgetoverd wordt tot een heuse propagandamachine. Iets wat weinig waarschijnlijk is omdat zowel de andere vzw leden als hun lezers gezamelijk over de integriteit van Gent Blogt waken.

Verder vraag ik mij trouwens af wat Bart Vanacker nu precies wilde bereiken. Ik vind het artikel an sich bepaalt tendentieus. Kwestie van nog eens de knuppel in het hoenderhok te gooien?

Onafhankelijkheid on Netsensei

A country apart

All things great and small