Oefenen on Netsensei

Eindelijk rijbewijs

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 22 Mar 2014 11:12:21 +0000

“Meneer, u rijdt gedurende 40 minuten waarbinnen u twee manoeuvres dient uit te voeren. Keren in een smalle straat en achteruit parkeren. U luistert verder naar mijn instructies. Mevrouw, voor u is het simpel: u zwijgt en maakt geen enkel teken. Hebt u nog vragen?”

“Ja. Is het hier naar links of rechts de parking uit?”

En zo startte ik, ondertussen een week of twee eerder, aan mijn tweede examenpoging. Murw geslagen door de laatste dagen waarin ik op elk vrij moment intensief oefende. Ik had zelfs nog een laatste rijles genomen. En op de examendag had ik volledig vrijaf genomen. Zo weinig mogelijk aan het toeval over laten.

Nochtans, in de uurtjes voor het examen zag het er helemaal anders uit. Elke gefaalde poging om te parkeren, elke voetganger of fietser die ik miste, elke keer dat ik vergat de pinkers aan te zetten,… leek het even of ik een zenuwinzinking nabij was. “Ik ga dat niet kunnen” – “Gij gaat dat wel kunnen”. Rinse. Repeat.

Maar het examen zelf verliep quasi foutloos. Iedereen die ik voorrang verleende of liet oversteken zwaaide zelfs naar ons. Bonuspunten! Het parkeren en het keren deed ik op automatische piloot. Waar het de eerste keer fout na fout was, betaalde alle oefening en frustratie van de voorbije maanden zichzelf terug. Eenmaal terug op het examencentrum overhandigde de examinator mij breed lachend de papieren. Proficiat. Je slaagde zonet voor het praktijkexamen. Het zwarte beest is overwonnen. Eindelijk.

De papieren zijn ondertussen ingediend bij de gemeente. Normaal krijg ik volgende week mijn definitief elektronisch rijbewijs.

Vroem vroem

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 01 Jan 2014 21:27:40 +0000

Ondertussen is het zo’n kleine zes maanden geleden sinds ik mijn voorlopig rijbewijs oppikte bij de bevoegde stadsdiensten. Hoe gaat het nu eigenlijk?

Wel, ik bezit zelf geen auto, maar ik leer rijden met de wagen van de madame. En dat is een Volvo V70. Wie het model niet kent en nog niet naar Google is gevlucht: u mag driemaal raden waarom we aan de bijnaam “De Boot” zijn gekomen. Het gaat om een voertuig waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren achter het stuur waren spannend. Ik was de compacte Opel van de rijschool gewend. Bovendien krijg ik af en toe wel eens een rare blik wanneer mensen de L op de achterruit en de Maxi Cosi van ’t Jong op de achterbank zien.

Ondertussen ben ik het allemaal wel gewoon. Alles went immers.

Ik mag alleen de baan op met mijn voorlopig rijbewijs. De allereerste keer alleen achter het stuur was de 6 kilometer van huis tot aan de klimzaal. Het is een rechte weg met wat variatie in: een paar lichten, een kort stukje op de ring rond Brugge, een rondpunt en een zone 30. Niks bijzonders. Maar het was toch met klamme handjes, veel koud zweet en doodsangsten.

Ik moet mezelf wel aanporren om te oefenen. Ik kan vlot met de auto overweg, maar het zelfvertrouwen is niet altijd even groot. Soms moet ik wat moeite doen om alle rampscenario’s die mijn brein me voorschotelt, even weg zappen. De stoten die andere wegge/misbruikers soms uithalen (rechts voorbijsteken, volle witte lijnen en arceringen negeren, toeteren, bumperkleven, maximumsnelheid negeren,…) geven me niet meteen die extra boost.

Maar het neemt niet weg dat ik aan het doorbijten ben.

In de vriendenkring is vriendin J. ook volop aan haar stage rijden. Vandaag spraken we met onze respectieve partners af voor een middag intensief oefenen. De eerste januari is dé ideale dag om te oefenen: het was vrij rustig op de weg. Geen al te grote drukte en dus waren de straten van Groot Brugge even een speeltuin voor de beginnende automobilist. We hebben talloze malen geoefend op onze manoeuvres, we hebben van auto gewisseld (De V70 voor een BMW i316 – Van diesel naar benzine) en we hebben onze examenroutes verkend. Er waren kleine frustraties, maar ook overwinningen zoals toen ik keer op keer vlot na mekaar de V70 achteruit geparkeerd kreeg.

De komende dagen en weken ga ik nog veel, heel veel, achter het stuur door brengen. Het idee is om dat autorijexamen in het voorjaar nog af te leggen zodat ik nog tijd heb voor een herkansing mocht dat nodig zijn.

Op dit moment ben ik mild optimistisch over mijn kunnen. Met nog extra oefening moet het heus wel lukken. Want laat ons eerlijk zijn: het is al even geleden dat ik nog de fiets nam richting Brugge. En ik moet zeggen dat ik de koude en nattigheid écht niet mis.

Bouldering

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 17 May 2012 19:47:35 +0000

Tot april kon ik quasi wekelijks toprope klimmen in de Wallstreet in Antwerpen. Maar sinds mijn verhuis ligt dat wat moeilijker. Soms trek ik ’s avonds vanuit Gent nog naar Antwerpen om er te kunnen klimmen met J. Maar het blijft wel een hele uitdaging om tot daar te geraken.

Klimmen doe ik nochtans graag. Het voorbije jaar heb ik gemerkt dat wekelijks aan een muur hangen toch wel een serieuze impact heeft gehad op mijn fysiek. Niet dat ik nu opeens een gespierde bundel ben geworden, maar ik ben ook niet meer de slappe, sedentaire medemens van vroeger. En dus wil ik dat graag blijven volhouden.

Deze week ging het dus voor het eerst richting klimzaal Bleau. Nu, zij bieden geen toprope klimmen aan maar boulderen. En dat is een groot verschil. Bij het eerste hang je gezekerd aan een touw en klim je een hele afstand omhoog. Met af en toe een overhang of een paar moeilijke punten. Bij boulderen klim je slechts een kort, technisch stukje op een rotsblok of -wand. Niet dat het zoveel makkelijker wordt, integendeel. Het vraagt minstens zoveel inspanning.

Het mooie aan boulderen is dat je het op je eentje kan beoefenen. En dat deed ik dus: op mezelve richting klimzaal. Nu ja, het is duidelijk een sociale sport want voor ik het wist trok ik op met één van de meer regelmatige klimmers. Verder was ik ook nog eens op een deftig uur thuis, dus dit is best wel een goed alternatief om toch mijn fysieke fix te krijgen.

Morgenavond kan ik gaan klimmen in Antwerpen en woensdagavond trek ik weer ten boulder in Gent. Hoeze!