Muziek on Netsensei

Public Service Broadcasting

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 01 Jul 2020 20:27:37 +0000

Ik heb een nieuwe superfijne muziekgroep ontdekt. Public Service Broadcasting maakt alternatieve britrock gebaseerd op oud archiefmateriaal van de BBC en andere bronnen. Het resultaat zijn enkele zeer te pruime platen met thema’s zoals de Tweede Wereldoorlog, Vooruitgangsdenken, Technologie, The Space Race en de Welsh Coal Mining.

Eerder dan eigen vocals maken ze handig gebruik van samples uit het audiomateriaal om er eigen verhalen mee te weven in nummers zoals Go, Spitfire, Gagarin, People Will Always Need Coal of Everest. Uiteraard zijn de clips dan toepasselijk gemaakt uit het bijhorende videomateriaal.

Zoals E.V.A bijvoorbeeld, over Alexei Leonov en de allereerste wandeling in de ruimte.

Terug te vinden op Spotify en YouTube.

Ik bekeek Christopher Nolan’s Dunkirk

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 09 May 2017 20:51:50 +0000

Al een tijdje hou ik deze prent in het oog. Dunkirk of een kroniek van het Mirakel van Duinkerken.

Eerst de trailer…

Ik denk dat dit een van de betere trailers is die ik sinds lang heb gezien. En er valt best wel wat uit te pikken.

De opbouw van de spanning is zorgvuldig georchestreerd. En dat is geen toeval. Veel heeft te maken met regisseur Christopher Nolan. Die heeft een voorkeur om met het element ‘tijd’ te spelen. De onwrikbare chronometer die in de achtergrond de tijd weg tikt staat daar symbool voor. Duinkerken was voor de British Expeditionary Force letterlijk een race tegen de tijd. Volledig ingesloten door de Wehrmacht was hun laatste uitweg de zee. Enkel een oversteek kon de 338.000 soldaten nog redden. Ook in zijn andere films komt tijd terug. Inception en Interstellar, bijvoorbeeld, waarin hij de tijd volledig deconstrueert en de verhaallijn uit elkaar laat vallen. Ook hier zien we dat weer terug komen in verschillende sequenties vanuit het perspectief van verschillende personages.

Dan is er de cinematografie. Andermaal kiest Nolan voor een samenwerking met Hoyte van Hoytema. Net zoals Interstellar is ook Dunkirk bedoelt voor IMAX schermen. De stranden van Duinkerken, de open zee en het luchtruim boven het Kanaal lenen zich daar uitstekend toe. Je voelt de spanning bij de uitgeputte, op elkaar gepakte soldaten terwijl ze, volledig blootgesteld aan de elementen en de Luftwaffe, staan te wachten op verlossing die maar niet schijnt te komen. Nolan maakt de toeschouwer deel van de actie door ze er midden in te plaatsen.

De Luftwaffe shots waarin een uitstekend gecaste Tom Hardy de show steelt, doen me geweldig denken aan die ouderwetse oorlogsfilms uit de jaren ’60. Battle of Britain uit 1969 bijvoorbeeld.

Voor de muziek tekent Hans Zimmer andermaal. Hij stond ook in voor Inception en Interstellar. Wat me meteen opvalt is dat dezelfde dreigende ondertoon die we leerden kennen in Inception, ook hier terug komt. Moet ook wel aangezien, net als Inception, de premise van de film een race tegen de tijd is. Ik ben dus zeer benieuwd naar de volledige soundtrack.

Geheel terzijde. Sattelite Empire maakte een geweldige remix van Zimmers’ Time uit Inception.

Tenslotte zijn er de acteurs. Topcast. Tom Hardy vermeldde ik al. Doen ook mee: Cillian Murphy, Mark Rylance, Kenneth Branagh en James D’Arcy. Je ziet dat de rollen hen op het lijf zijn geschreven. Tom Hardy is bikkelharde, ijskoude RAF piloot. Kenneth Branagh als commandant die lijdzaam met getormenteerde blik de apocalypse ondergaat, Mark Rylance en Cillian Murphy die mooi contrasteren als de plichtbewuste veteraan en de net uit zee opgeviste, doodsbange, wat laffe soldaat.

Ah, Kenneth Branagh. Die blijft mij bij als Henry V in de gelijknamige verfilming van het Shakespeariaanse werk. Met het geweldige We few, We Happy Few, We Band of Brothers.

In dezelfde lijn valt er in de trailer Churchills‘ beruchte We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds. We shall never surrender.

Het is niet de eerste keer dat Duinkerken in een film in beeld wordt gebracht. In 2007 bracht Joe Wright in Atonement de stranden magistraal in beeld. In één continue single take die maar liefst 5 minuten duurt wandelt de camera doorheen een Boschiaanse tafereel waarin schoonheid en waanzin elkaar afwisselen. Hoogtepunt is de hymne Oh lord and father of Mankind gebracht door een groepje verslagen soldaten vooraleer de camera de kijker terug in de realiteit van de oorlog mee sleurt. Het is ook een hoogstandje aangezien hier nauwelijks computer effecten konden worden gebruikt. Elk onderdeel van de take moest perfect worden getimed.

Breathe through the heats of our desire Thy coolness and Thy balm; Let sense be dumb, let flesh retire; Speak through the earthquake, wind, and fire, O still, small voice of calm.

Mooie woorden. Hoe spannend deze film dan ook mag worden. Ze blijft geworteld in een echte oorlog. Het is goed om ook daar even bij stil te staan.

Hidden Orchestra – Dust

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 11 May 2012 10:14:28 +0000

Ontdekt via Spotify waar ik sinds een paar dagen een premium abonnement op heb. 9.90 euri in de maand voor een dienst waar ik dagelijks uren gratis muziek met het grootste gemak kan beluisteren en allerlei nieuwe ontdekkingen, dat heb ik er wel voor over. Bovendien werkt het perfect op mijn slimme ‘foon.

Eén van de toffere aspecten van Spotify vind ik Sounddrop. ’t Is een soort social playlist ding. Je kan met Sounddrop een “spot” aanmaken in Spotify. Noem het een soort hangout waar je aan een gemeenschappelijke playlist nummers uit Spotify kan toevoegen. Die playlist wordt dan ge-streamed naar de luisteraars in de spot. Het toffe is dat je nummers omhoog – zodat ze eerder zullen spelen – of weg kan stemmen. Tijdens de werkdag zit ik vooral in de “Chill out” spot.

En daar durven al eens heel mooie dingen passeren zoals deze Hidden Orchestra. Heerlijk!

Ik ben dus fan van Spotify en streaming. Groot gemak. Maar ’t neemt niet weg dat de dingen die ik écht graag hoor, toch ook op CD zou durven aanschaffen. Al was het maar dat een cd opleggen, het hoesje, het boekje,… deel zijn van de hele ervaring als je muziek beluistert.

Spotify

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 20 Nov 2011 16:28:26 +0000

Yup. Deze week heb ik mij, na een beetje aarzelen, dan toch ook maar Spotify geïnstalleerd. Muziek streamen, dat moet ik niet meer uitleggen. Het concept lijkt me wel een nieuw gemak om muziek te leren kennen. Sinds jaar en dag wilf ik op YouTube naar muziek. Op het werk staat er altijd wel een tabje open met een clip. En dankzij de “related” clips kan ik zo doorklikken naar dingen die mij misschien wel interesseren. Leuk, maar ietwat onhandig. Spotify leek dus een antwoord te bieden.

Spotify installeren kan zelfs het kleinste kind: de applicatie downloaden en uitpakken, inloggen doe je met je Facebook account. De rest gebeurt vanzelf.

Het eerste wat opvalt: Spotify leest mijn iTunes bibliotheek uit en catalogeert netjes de hele zwik. Mooi! Ik kan dus kiezen tussen iTunes en Spotify om mijn muziek te beluisteren! En ja, dat gaat ook om de nummers die ik via iTunes had gekocht. Nu, Spotify komt natuurlijk met zijn eigen winkel. Je kan dus nummers bij Spotify kopen. Ik vraag me af of je die dan weer kan afspelen in iTunes. Ik heb dat nog niet geprobeerd.

Dan maar even de ‘Radio’ tab aanklikken. Je kan kiezen tussen een stuk of wat genres en je krijgt een selectie van nummers uit de albums van het moment te horen. Zo klikte ik net “Blues” aan en nu luister ik naar Police Dog Blues uit Hugh Laurie’s laatste, Let Them Talk. Mooi. Om de zoveel nummers krijg je wel een commercial naar het hoofd gesmeten. Reclame voor andere artiesten dan wel: Selah Sue en The Subs worden, ietwat weinig subtiel, aangeprezen.

Het mooiste is de zoekfunctionaliteit. Ik kan pakweg Georgia On My Mind van Ray Charles plus alle mogelijke covers (inclusief die van John Mayer) opvragen. Meer zelfs, ik kan het volledige nummer zo streamen en beluisteren.

Voor wat ik er van heb geprobeerd is dit dus een geweldig nieuw speelgoed. De reclame neem ik er graag bij aangezien het momenteel gratis is. Ik heb begrepen dat ik de komende zes maanden onbeperkt kan luisteren en dat het daarna een klein bedragje betalen is of beperkt worden tot slechts 10 uur luistergenot per maand. Heb ik dat er voor over? Goh, het betekent weer een extra kost op mijn VISA rekening. Hoe klein ook, het is toch weer een 120 euro extra op jaarbasis. En dat terwijl SABAM dezer dagen andermaal probeert om ISP’s zoals Telenet auteursrechten te laten betalen. Een kost die ook, jawel, in het internet abonnement aan de consument zou worden verrekend. Dubbele kassa dus.

En dan is er nog het inloggen via Facebook. Wat Spotify vrolijk doet is een Facebook applicatie toevoegen aan je Facebook account. Eentje die je, stilzwijgend, toegang heeft om de gegevens van je account af te lezen. In de eerste plaats je verjaardag en een lijst van je vrienden. Die laatste heeft Spotify nodig om een Friendslist te tonen in de zijbalk. En om te kunnen delen met je vrienden naar welke muziek je luistert. Maar als je naar de privacy instellingen op Facebook gaat piepen dan zie je daar ook dingen staan zoals “Spotify may access your data when you are not using the application”. En daar heb je dus semi-stilzwijgend akkoord voor gegeven. Je kan die applicatie altijd de toegang tot je gegevens ontzeggen, maar zodra ik dat probeer, weigert Spotify nog toegang tot de muziek. Dat “Gratis” is dus niet zo gratis als het lijkt: je betaalt met je persoonlijke gegevens. En geen klein beetje. Nu, andere toepassingen zoals Foursquare zijn geen haar beter en lezen eveneens vrolijk je Facebook data uit. Privacy betekent tegenwoordig niets meer on line.

Verder moet ik zeggen dat streamen van muziek zo’n beetje een ongelofelijk gemak is. En toch, ik stond gisteren in de FNAC tussen de rekken met CD’s en ik kon niet helpen om me af te vragen: Is dit dode technologie? Hoe lang gaan ze nog meegaan? Aan alles komt immers een einde. En ergens zou ik het wel jammer vinden want, persoonlijk vind ik een cd of lp uit je muziekkast kiezen en in de speler duwen een belangrijk deel van de ervaring. Want zo virtueel op een knop duwen en meteen alles kant en klaar geserveerd krijgen, dat is toch een beetje op het gevaar af dat het allemaal als gestandaardiseerde eenheidsworst over komt. Een beetje moeite doen om muziek te leren appreciëren, daar gaat het toch ook wel om.

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 06 Aug 2011 18:24:04 +0000

Wat. Een. Week.

Vier keer Brussel en een keer Antwerpen. Ettelijke kilometers erbij op de teller. ’t Zijn de laatste dagen van het Project waar ik het laatste jaar een flink deel van de tijd aan heb gespendeerd. Het Project zelf is nog lang niet af. Daar gaan nog wel wat maanden over gaan. Ik heb alvast heel wat bijgeleerd. Over Drupal. Maar ook over mezelf. Dat ik mijn pollekes mag kussen met hetgeen ik doe, bijvoorbeeld. Of dat het interessant is om een tijdlang mee te draaien in een gargantische organisatie met een eigen cultuur en geplogenheden. Dat ik mij echter op dit moment niet meteen carrière zie maken bij dergelijke organisaties. Stof tot nadenken dus.

Op één avond na, heb ik mijn avonden wat gespendeerd op Vama Veche. Gezelligheid, gesprekken en goeie muziek trekken immers aan. En als je een ganse dag met zes man een klein kantoor deelt, dan doet het deugd om ’s avonds buiten te kunnen komen.

Stel u nu ook niet voor dat ik elke avond zwaar heb staan feesten. Maar op een warme zomernacht op het gras liggen mijmeren met een pintje in een stadspark verlicht door lampionen en slingers gloeilampen, daar pas ik niet voor. Integendeel.

De laatste weken ben ik door het werk bezig aan een zijproject. Ik noem het Gorilla Builder en het is iets voor mensen die code schrijven voor Drupal. Ik moest immers vanuit Drupal nieuwsbrieven kunnen sturen met behulp van Mailchimp. Er bestaan wel wat halve oplossingen voor, maar niets wat mij echt vooruit hielp. In plaats van zelf de zoveelste halve oplossing te schrijven, ben ik dan maar begonnen met mijn eigen toolbox te schrijven. En natuurlijk deel ik die maar al te graag met de wereld.Ik ga daar nog eens apart iets over moeten bloggen.

Gisteren zag ik Teddiedrum aan het werk met Dijf Sanders. Jawel, da’s de mens achter de Violent Husbands. De mens doet allerlei gekken dingen met elektronica. Hacking extreme. Ik vertelde J. over zijn exploten met een Furby. Of beter, hoe hij een onfortuinlijk exemplaar zo riggede dat het leek alsof hij aan ’t trippen is op LSD. Natuurlijk is er daar een YouTube filmpje van.

“Rad!”, as the hip kids would say!

Die tijd van ’t jaar

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 30 Jul 2011 11:41:05 +0000

’t Is weer Klinkersfestival! Tien dagen gratis muziek op de burg in Brugge. Oh boy! Gisteren kick off met Pura Vida en Selecter. Reggae en Ska zijn nu niet meteen mijn ding. ’t Zal mijn herinnering voornamelijk ingaan als een avond vol fijne gesprekken.

En komende week is het gelijk ook weer Vama Veche. Het Entrepot staat dan gelijk garant voor een weekje bruisende activiteiten in ’t Astridpark.

Heerlijk!

Bookmarks van 2 juli tot 7 juli

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 18 Jul 2011 08:26:10 +0000

YouTube – ‘Your Highness’ Trailer HD — You may quest the way you like, I will quest the way I like!
YouTube – Allen Ginsberg – I’m with you in Rockland — I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, Angel-headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night,
10 Days Off – 15 > 25 July 2011, Vooruit, Ghent, Belgium — 10 Days Off begon 17 jaar geleden als 10 Days Of Techno. Vandaag komen zowat alle (sub)genres, stromingen en kruisbestuivingen van de electronische muziek aan bod. Het festival is uitgegroeid tot een certitude in de Internationale electronische muziek, met tal van artiesten, bezoekers en recensenten uit binnen- en buitenland.
Ironclad – YouTube — In 13th-century England, a small group of Knights Templar fight to defend Rochester Castle against the tyrannical King John.
YouTube – Birdy nam nam Bonne nouvelle — Extraits de l’album Manual for Successful Rioting une grosse tuerie. chanson qui ouvre souvent le set de leurs concerts.
Beet cake on Vimeo — There is something beautiful about the baking process. The way flour feels in your hands or the sound of eggs cracking on the edge of a bowl. Baking is a gathering of interesting materials, a mixed medium art piece of sorts, that ends in a cake instead of a canvas.

Vakantie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 16 Jul 2011 10:20:14 +0000

Vakantie! Verlof! Ferien! Les Vacances! ’t Is zover! Goed tien dagen liggen voor mij. Wat gaan we daarmee doen? Ik ga alvast niet op reis. Voor de verandering want was ik de laatste jaren niet aan de slag, dan toefde ik wel in den vreemde. Eens gewoon zalig thuisplakken dus. Het weer zit natuurlijk niet mee. Dus buitenactiviteiten zoals fietsen of naar zee trekken zijn opeens een stuk minder aantrekkelijk.

Eerlijk gezegd zou ik de computer moeten laten voor wat ze is, maar mezelf kennende zal dat wel niet lukken. Ik zou hoe dan ook nog twee opdrachtjes moeten af zien te werken. Ze liggen al een paar weken te slingeren wegens te weinig tijd (foei!). En dan is er nog een hoop geëxperimenteer met code en al dat ik zou willen proberen en in de werkweek niet doe wegens geen fut meer ’s avonds (shame!).

Maar ik denk dat ik vooral toch ga proberen lezen. Ik heb hier nog Liefde in tijden van Pest en Cholera liggen. Met de nieuwe muziekskens en een goeie zetel wordt dat genieten.

O ja! En ik ga een pak dingen op de interwebz proberen zien. Zoals een deel van de TED conferences. En aangezien ik eind augustus met het werk naar DrupalCon Londen trek, zou ik eigenlijk ook nog wat dingen willen zien van DrupalCon Chicago.

Natuurlijk ga ik ook naar de Gentse Feesten. Toch de volle twee avonden liggen al min of meer vast. Daar kijk ik al naar uit.

En op het einde van de week ga ik een middag klimmen met vrienden A. en J. En zaterdag komen F., P., L., E. en natuurlijk J. die ik beloofd had om ’s avonds te laten proeven van mijn kookkunst.

Oh boy!

Mja, dat ziet er al weer vrij druk uit. Ik denk dat ik aan cherrypicking ga doen. Gewoon kiezen waar ik zin in heb zonder het allemaal ineens te willen. En voor de rest keihard genieten van de vrije tijd.

Cactusfestival 2011

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 12 Jul 2011 17:38:50 +0000

Was er dit jaar weer eens editie van het Cactusfestival. Het enigste festival waarvoor ik nu eens niet op een trein moet kruipen en slaping voorzien om bij te kunnen wonen. Natuurlijk laat ik dat dan niet liggen. ’t Is ook zo’n beetje door de Grote Media uitgeroepen als het gezelligste zomerfestival te lande. Maakte het ook dit jaar zijn reputatie waar? Het zonnetje stak uit, ’t was niet te warm, er was aanvaardbaar veel volk en het Minnewaterpark lag er andermaal liefelijk bij.

Eerste puntje van kritiek: de dagprijs. 48 euro aan de kassa? What’s up with that? We hebben dan nog geeneens eten en drank. Want, laten we eerlijk zijn, in ’t park is een hotdog er ook niet goedkoper op geworden in de loop der jaren. Toegegeven, de gage van de artiesten speelt wel een rol. Op de affiche stonden toch nogal wat Grote Namen. En mocht u er nog aan twijfelen, de schreeuwerige stands van ING (deelden lelijke oranje cowboyhoedjes uit!) en Nieuwsblad maken duidelijk dat ook het Cactusfestival tot de mainstream is gaan behoren. Tjah, kwaliteit en professionalisering, daar betaal je nu eenmaal voor.

En de muziekskens? Hoe zat het daarmee?

Zondag werd geopend door de Intergalactic Lovers… die we niet zagen wegens wat later gearriveerd. Niet getreurd, genoeg kansen om hun pad later nog eens te kunnen kruisen. Junip uit Zweden bracht de nodige sfeer in de zomerse zondagmiddag. Ideaal om te chillen in het groene gras. Junips bouwt alles op rond een wall of sound geproduceerd door allerlei analoge organs en synths. Moog galore! Ze brengen een gebalanceerde mix van rock, soul en jazz voorzien van een stevige afrobeat. Hats off! Ze staan alvast genoteerd op het lijstje “nader te bestuderen”.

De vrolijke congolese bende van Staff Benda Billili veroverde reeds de harten van velen met de kleurige sounds geproduceerd uit blikken gitaren, ineengedraaide bongo’s en what-not. ’t Is dat ze duidelijk een hard leven hebben gekend. Ik telde drie rolstoelen en een paar krukken op de bühne. Respect! Halverwege hadden we het wel een beetje gehoord en zochten we de relatieve rust van de chill-out space op wegens wat veel van hetzelfde.

We pikten terug in bij Gentleman and the Evolution. Roots stevig afgekruid met reggae maar eigenlijk geïmporteerd uit Duitsland. Germania was echter ver. Heel ver. Frontman Otto Tillman predikte waarden zoals naastenliefde, respect en vrede en rapte de pannen van het dak. Ik ben zo geen grote fan van roots dus het klonk allemaal wat eender. Energiek en opzwepend dat zeker. Duidelijk een crowdpleaser.

Het park werd pas wakker op de tonen van Iron and Wine. Ha! Die kennen we sinds ik vorig jaar eens Garden State van Zach Braff had gezien. Such Great Heights is een plakker eerste klas. Hier brachten ze het stevigere gitaarwerk. Blues gemengd met indie rock en nog een handvol andere americana. Sam Beam serveerde het geheel überstrak. Op geen enkel moment zakte het tempo in elkaar. Heerlijk van genoten.

Als het de festivalzomer is van Triggerfinger, dan geldt dat minstens zo hard voor de gasten van Arsenal. Zij bouwen het park om tot hét hippe feestje van het weekend. Als een goedgeolied machinegeweer vuurden ze de ene na de andere hit het publiek in. ‘Switch’, ‘Estupendo’, ‘Melvin’ en ‘Saudade’ werden uit volle borst meegezongen. Wie er nog aan mocht twijfelen: dit zijn de publiekslievelingen van het moment.

Hoewel Arsenal perfect de zaak had kunnen afsluiten werd die eer voorbehouden aan Mogwai. Deze schotse gitaarhelden zijn nochtans geen logische keuze. Met hun donkere postrock en monumentale, tegendraadse soundscapes heten ze niet bepaald toegankelijk te zijn. Lyrics zijn ver zoek wat het al helemaal niet makkelijk maakt voor het publiek. Nochtans brachten ze een set die, wel, ronduit af was en heel gebalanceerd. Het werd een set waarin dreigend gegrom afgewisseld werd met sprankelende effecten. Stuart Braithwaite en de zijnen bewezen hun genialiteit. Op de achtergrond werden visuals waarin beelden van een desolate highlands afwisselden met abstracte lijnen en figuren geprojecteerd. Cactusfestival sloten ze af met een magistraal Fear Satan. Eén van mijn lievelingsnummers van het afgelopen jaar. Heerlijk om dat eindelijk live eens mee te mogen maken.

Het werd een memorabele editie. Volgend jaar opnieuw present in het Minnewaterpark!

Cheers!

Pakketjes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 11 Jun 2011 08:31:27 +0000

Zo nu en dan bestel ik al eens iets van Amazon. Meestal muziek. Het is goedkoper in ’t buitenland dan in de FNAC en het aanbod is meestal ook een stuk ruimer. En aldus ontving ik in twee aparte omslaggen:

U2 – Rattle and Hum (DVD)
U2 – 360 at the Rose Bowl (DVD)
The Wombats – This Modern Glitch (CD)

Ik ga ze binnenkort nog eens stuk voor stuk quoteren.

Dankzij de jarenlange indoctrinatie van ex-collega F. ben ook ik een sucker geworden voor U2. Nochtans, in de documentaire Keep on running: 50 years of Island Records liet één van de platenbobo’s vallen dat het succes van U2 toch enigszins bevreemdend is aangezien het helemaal geen zo’n fantastische muzikanten zijn. Wie met een kritisch oor luistert weet dat daar een grond van waarheid in zit. Het mooie aan muziek is dat je niet noodzakelijk constant kritisch moet luisteren. U2 is misschien niet bepaald vernieuwend, complex of uitdagend, het blijft wel een band waar ik met veel plezier naar kan blijven luisteren.

Time eens uw douche

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 23 Aug 2009 11:29:35 +0000

Deze week stond er in het geschreven dagblad een artikel over de laatste hippe ecologisch verantwoorde gadgets. Zoals daar zijn: de iPod-met-zwengel bijvoorbeeld. Mijn aandacht werd getrokken door de doucheklok. Een waterdichte stopwatch met zuignappen. Je stelt in hoe lang je wil douchen en dan plak je dat ding tegen de muur. Niet geheel onverwacht maant het klokje u onder hels kabaal aan om uit de douche te stappen als de tijd op is.

Ecologisch zeer verantwoord maar wel vrij primitief vond ik.

Zelf doe ik dat al een eeuwigheid met mijn iPod. Niet dat die van zuignappen voorzien is of waterdicht is. Ik leg die met het volume wijdopen op de vensterbank. Ik heb een kleine doucheplaylist met een twee of een drietal songs. Stopt de muziek, dan is het tijd om de waterkraan toe te draaien.

Zo sta ik ’s morgens bijvoorbeeld onder de douche met The Dandy Warhols – Goodmorning. Als ik het eens wat langer wil rekken dan neem ik een iets langer nummer. Telegraph Road van de Dire Straits. Goed voor 14 minuten en 14 seconden plensplezier.

Het ware natuurlijk nog leuker indien je de twee zou combineren: een waterdichte klok annex MP3 speler met zuignappen. Of als je in bad zit: een exemplaar met een groter scherm voor video. TV kijken op je koelkast? Dan ook in bad! Al is dat dan weer misschien iets minder ecologisch verantwoord…

Dit was het weekend

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 02 Aug 2009 19:12:51 +0000

Het ging weer eens veel te vlug voorbij, dat weekend. Zondagavond en ik ben afgepeigerd. De afgelopen 48 uur zag er ongeveer zo uit:

Vrijdag eerste Vama Veche avond. Een beetje verkennen. Ik had voor de verandering mijn D50 nog eens bij. Er waren optredens maar uiteindelijk heb ik enkel het laatste van yUko gezien. Hun muziek heeft nogal veel weg van Mono – zeer zweverig – en hun zanger klinkt als Thom Yorke. Helemaal bevreemdend werd het toen ze ook nog eens een zaagblad bespeelden. Ik heb dan ook hun CD gekocht om als potentiële achtergrondmuziek tijdens het werk uit te proberen.

Zaterdag was werken. Ik had onverwacht een opdracht tegen een deadline gekregen en die heb ik met beide handen aangenomen. ’s Avonds stond ik samen met nog een paar andere vrijwilligers achter de bar van Vama Veche. Ik geloof dat ik dan een pintje teveel heb getapt. Er werd nogal wat geconsumeerd want zo goed als de frigo’s volgestouwd waren met Vedett en Kriek, tegen het einde van de avond konden we niet bijhouden met aanvullen.

Vandaag was er dan weer de documentatiesprint voor Open Atrium bij Krimson in Antwerpen. Ik heb daar een middag meegeholpen. Ik heb er wat beter kunnen kennismaken met de mensen van Krimson en meteen ook eens serieus met Open Atrium kunnen spelen. Beestige software, u hoort er nog wel van!

Reden genoeg om vroeg in bed te duikelen om morgen de werkweek fris en monter aan te vatten.

iBand

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 25 Nov 2008 21:28:37 +0000

Zei ik onlangs nog dat ik graag wat knoei met muziek? Wel, mijn nieuwe verslaving van de afgelopen 30 seconden heet Guitarist van MooCowMusic, een app waarmee je van je ipod touch of iphone een gitaar kan maken. Het is meteen de eerste app waar ik een kleine bijdrage voor heb betaald, maar ik moet zeggen: ze zit dan ook wel knap in mekaar! Het ding is responsiver dan ik had vermoed en je hebt verschillende mogelijkheden om je gitaar te ‘tunen’ zoals jij hem wil.

Uiteraard, zo’n apps zijn op zich wel leuk om te oefenen of een leuk tijdsverdrijf, en dan heb je de originele zielen die mekaar vinden en heuse mobile bands beginnen vormen. Neem nu iBand…

En dan kan ik alleen maar denken: knap, jongens! Of hoe social media ook muziek voort brengen.

Jammen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 17 Nov 2008 19:00:23 +0000

Ik denk niet dat ik zonder muziek kan. Ik loop altijd wel met mijn iPod rond en als ik mijn hoofdtelefoon op heb, dan zit ik in mijn eigen muzikale cocon. Muziek is mijn ding. Meer zelfs, in een grijs verleden heb ik nog piano en een pak andere instrumenten gespeeld. Heerlijk was dat.

Zoals dat gaat stopte de muziek toen ik naar de universiteit trok. Andere prioriteiten en zo. De afgelopen jaren heb ik nauwelijks nog achter het klavier gezeten. Ergens mis ik dat ook wel. Maar laat ik dat gemis tot nog toe nog nooit zo sterk hebben gevoeld als afgelopen vrijdagavond.

De Comma organiseert regelmatig jamsessions: gooi een paar instrumenten op het podium – of breng ze zelf mee – en laat wie zin heeft improviseren. De usual suspects deden alvast hun ding op hun gitaren en drum. Er stond ook een keyboard redelijk eenzaam te wezen. Ik moest mezelf wat overwinnen. Zou ik? Doe ik het? Kan ik het nog? Zit het er nog in? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de laatste 20 minuten stond ook ik op het podium lekker mee te jammen. Het klonk volgens mij nergens naar maar daar stoorde niemand zich echt aan. Ik hoorde ook niet echt wat ik deed omdat de frontmonitor nogal stil stond.

Misschien moet ik toch maar eens wat meer tijd maken om terug een instrument vast te pakken? Gisteren liet ik alvast Bart Peeters’ Grote Gitaarboek der Lage Landen door mijn handen glijden… Al was het maar dat een dag slechts 24 uur telt.

Detroit II

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 17 Oct 2008 22:20:53 +0000

Steak in het Hard Rock Café Detroit. Da’s wel een belevenis. Ik kreeg gisterenavond een groot lap vlees met lookboter en bijhorende brocolli en patatjes met kaas op mijn bord. En lekker dat dat was! Terwijl we nog aan het nagenieten waren van het dessert, sorbet, nam er een bandje plaats en moest de rockmuziek plaats maken voor country. Hoog tijd om te vertrekken. We bezochtten nog een tweetal lokale cafés en hadden een paar leuke gesprekken met de locals.

Stereotypen over de oude en de nieuwe wereld werden bevestigd, maar er zijn ook verrassende dingen naar boven gekomen. Amerikanen zijn absoluut openhartig en joviaal, maar de mensen die wij ontmoetten zijn ook wel enorm zelfbewust. Ze beseffen dat de wereld rond hen draait maar het is geen rol die hen altijd even graag aanstaat of waarvan ze de impact goed kunnen inschatten. Ze staan ervan versteld hoe wij in Europa met argusogen naar Amerika kijken en ten dele beseffen ze ook wel dat de TV en de media hier maar een heel beperkt venster op de wereld tonen. Amerikaanse televisie is trouwens een aparte blogpost waard.

Vandaag ging het terug naar The Henry Ford om het museum te bezoeken. Beeld je zo’n beetje de expohallen te Gent in maar dan tot de nok gevuld met vliegtuigen, auto’s, bussen, treinen, stoommachines en nog veel, veel, veel meer. We zagen er de allereerste Ford, de auto waarin JFK werd vermoord, de bus waarin Rosa Parks een revolutie in de burgerrechten ontketende, de ghostbusters cadillac, de batmobiel en zelfs de Mayer Wiener worstenmobiel! Er was een expo over de jeugd in de twintigste eeuw: er stonden slaapkamers van teenagers doorheen de decennia naast mekaar. En er was ook een expo rond kostuums en fashion in sci-fi films. Te bezichtigen: star trek en star wars pakjes, waaronder hét Dart Vader pak, de ghostbuster, battlestar galactica kostuums en nog veel meer.

Afin, het was een beetje rondlopen als een kind in een speelgoedwinkel. Wat opviel was dat je overal op, onder, over, achter kon lopen. En je er probleemloos foto’s kon maken. Waar we natuurlijk dankbaar gebruik van maakten. The Henry Ford is trouwens een replica van liberty hall in Philadelphia en dat levert niets minder dan kitsch, kitsch en nog eens kitsch op. En temidden dat alles: de typische Amerikaanse toerist in witte sneakers en sokken, korte broekjes, bierbuik en petjes.

We sloten de dag af met een film in het lokale IMAX theater. Morgen vertrekken we redelijk vroeg naar de volgende stop: Niagara Falls. We ruilen dan ook de States meteen in voor Canada. Detroit laat een blijvende indruk na: een authentieke, geleefde stad met een stevig verleden en met uitdagingen voor de toekomst. We zullen de Motown wel missen.

Muziekskens

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 10 Jul 2008 19:12:35 +0000

Vandaag ben ik even de Fnac in Leuven binnengelopen. Mijn ex-collega’s ben ik zeer erkentelijk dat ze mij een pak cadeaubons hebben meegegeven. En wachten tot na Werchter bleek ideaal om die te verzilveren. Met volgende schijfjes stond ik terug buiten:

Sweet Coffee – Perfect Storm. Ik kende ze al van het vele wilfen op YouTube. U kent ze dan weer van hun hitje What’s up with that. Ik vind ze alvast heerlijk stylish elektro/lounge maken. Ideaal om te relaxen terwijl ik op de trein mijn feeds zit te lezen of te hacken.
Mika – Life in Cartoon Motion. Na Rock Werchter was ik het mezelf wel verplicht. Ik heb graag eens lichtvoetige, kitscherige muziek. Daar wordt een mens vrolijk van.
Radiohead – Best Of. Oké, een verzamelplaat. Of beter, anthology bestaande uit twee cd’s. Ook hier zit Werchter voor iets tussen. De eerste keer kon ik ze absoluut niet uitstaan. Deze keer vond ik ze best wel pruimen. Ik heb er zowaar van genoten. Bovendien vind ik Nude, dat momenteel in de Afrekening staat, eigenlijk onwaarschijnlijk mooi.

O ja. Over muziekskens gesproken. Wie kent deze nog niet: via iTunes kan je perfect podcasts binnenhalen. Dat zijn downloadbare radioprogramma’s als het ware. Via de iTunes store kan je browsen door tal van weeklijkse of dagelijkse shows. Als je je iTunes opstart, worden de nieuwe afleveringen automatisch binnengehaald. Uiteraard kan je ze dan op je iPod zetten om ze onderweg te beluisteren. Dit zijn de podcasts waar ik zo tegenwoordig naar luister.

De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow
De Afrekening
The Basic Soul Radioshow

Wie heeft er nog podtips eigenlijk? Ik ben voornamelijk op zoek naar podcasts om zo nieuwe muziekskens te leren kennen.

Van festivalleken doen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 02 Jul 2008 08:38:38 +0000

Over een paar uurtjes trek ik eerst naar Wetteren om vandaaruit morgen naar Werchter te sporen. Jaja, de jaarlijkse hoogmis van de mainstream muziek. ’t Is alweer twee jaar geleden dat ik nog geweest ben.

Dingen die ik graag wil zien: Ben Folds, Duffy, Zita Swoon, Digitalism, The Hives, Editors, Kate Nash, KT Tunstall, Sigur Ros, Radiohead, The Racounteurs, Kaiser Chiefs, Underworld en dEUS. En natuurlijk de dingen die ik nog niet zo goed ken. Ik ben iemand die niet snel een onbekende plaat op zal leggen. Festivals zijn voor mij dus ideaal om nieuwe muziekskens te leren kennen voor het komende jaar.

U zal het dus nog een paar dagen langer zonder mij moeten stellen…

Bioscoop

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 02 Mar 2008 18:14:50 +0000

Ik trok nog een laaste keer aan mijn sigaret. De peuk lichtte op in het duister van de nacht. Het oranje straatlicht overstemde eigenlijk alles inclusief de laatste sterren. Ik duwde de peuk uit in één van de assenbakken en keek nog even rond. In het portaal stonden nog twee ineengedoken figuren. De weeë geur van een joint vervulde de lucht. Een blik op mijn uurwerk vertelde mij dat het tijd was.

Film. Niet zomaar film maar cult. Op live muziek. Dat wilde ik beleven. De locatie, een gebouw waar in een recent geleden nog een stapelplaats huisde, was er meer dan geschikt voor. Muren gevuld met half afgescheurde, scheefgeplakte affiches werden rood belicht door een paar spots. Uit een projector gleden beelden over het anders kale beton. Ik stapte een donkere zaal waar doorgaans hippe feestjes werden gegeven, binnen. Op de parterre waar ooit oude industriële machines stonden maar tegenwoordig op de meest doordeweekse zaterdagavond bier en andere alcoholische drank wordt gemorst, waren nu cinemazetels opgesteld. Het publiek vulde de plaatsen maar half. Op de mezanine stonden een stuk of wat mensen leunend tegen de reling. Schaduwen in het donker.

Ik was wat aan de late kant want de performance was al begonnen. Op het podium waren vier jongens geconcentreerd tussen drums, synthesizers, mengtafeltjes, gitaren en micro’s. Achter hen werden op een groot scherm scènes uit een film geprojecteerd. Een Japanse western. Qua contradictie kan het Sergio Leone’s spaghettiwesterns overtreffen. Ik nam de trap naar beneden en nestelde mij knus in een zetel. De pint die ik aan de bar had gekocht zette ik naast mij neer. Twee rijen voor mij zat er een koppeltje. Ze hadden meer oog voor elkaar dan voor de film. Zij had een zakje pindanootjes mee waar hij af en toe een paar uitplukte.

Het geluid van de film werd voor rekening van de band op het podium genomen. Terwijl ik op hun elektronische soundscape werd weggevoerd, ontvouwde zich een drama op het scherm achter hen. De slechterik, compleet met ooglap en snor in schoensmeer, had dan wel een Japanse schone geschaakt, de held rekende genadeloos op een crescendo van elektro met hem af. Ik genoot van de laatste noten terwijl de aftiteling over het publiek rolde. Het koppeltje stond al snel op. Hij keek vragend naar haar. Zij knikte en ze gingen samen naar de bar om wat na te praten met vrienden. Ik besloot te blijven zitten in het gezelschap van mijn glas bier. Te wachten op de volgende voorstelling. Het programma was goed gevuld en de avond was nog jong.

Moses

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 17 Feb 2008 10:30:20 +0000

Tubeday gisteren in de drukte wat gemist. Geen nood, vandaag maak ik het goed met Moses van Coldplay. Omdat ik zo’n beetje gigantisch fan van Coldplay ben. Hun live performance van Moses op T in the Park 2003, de versie die in mijn muziekbibliotheek zit, maakt mij trouwens altijd weer enorm vrolijk.

Sadhbh Ni Bhruinneallaigh

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 05 Jan 2008 11:32:42 +0000

’t Is weer zaterdag! De eerste van 2008!

Deze week eens iets anders want het moeten niet altijd poppy liedjes zijn. In 2006 maakte de BBC de serie The Highland Sessions waarin Ierse en Schotse muziek centraal stond. Er werden live performances gebracht van traditionele liedjes. Vaak in het Ierse of Schotse Gaelic gezongen. Een deel van de optredens werden op Youtube gegooid.

Vandaag: Sadhbh Ni Bhruinneallaigh door Liam O Maonlai