Klimmen on Netsensei

Onyx Boulder climbing gym

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 03 Jun 2025 14:34:27 +0200

Sinds een maand of twee is er in Brugge een nieuwe klimzaal geopend: Onyx Boulder. En niet eens zo heel ver van mijn voordeur. Met de fiets ben ik er op vijf minuten tijd. Ideaal! Ondertussen ben ik twee keer gepasseerd.

Eerlijk gezegd zijn er enkele jaren gepasseerd sinds ik laatst mijn klimschoenen aantrok. De eerste keer hield ik het geen uur vol, voor mijn armspieren in staking gingen. Maar plezierig was het wel. De routes zijn heel inventief gemaakt, er is voldoende variatie in moeilijkheidsgraad, en er is voor elk wat wils. En er is ook een grote kilter board.

Toen ik een tweede keer ging, hadden ze een paar oude zetels op de kop getikt en die naast de dikke valmatten gedropt. Je kan dus even een luie zetel uitblazen en kijken naar hoe anderen de muur proberen te veroveren.

Ze hebben er ook een fijne bar, met keuken. Ik heb meteen hun pasta geproefd, en die smaakte alvast naar meer. Ideaal om er ’s avonds na het klimmen nog iets te eten. De uitbaters willen er meer van maken dan klimmen alleen met activiteiten allerhande zoals film avonden.

Boulderen is wel ideaal om het hoofd even leeg te maken, maar ik ben er ook geen 23, laat staan 33, meer. Ik ben mij hard bewust van alle mogelijke manieren waarop ik blessures kan oplopen. Ik ben ook duidelijk niet de jongste die er rond loopt. Maar als het lukt om regelmatig te gaan, dan kan ik wel iets moois voor mezelf opbouwen. En daar kijk ik wel naar uit.

Jezelf tegen komen II

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 27 May 2017 11:32:38 +0000

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Toen ik mijn opzeg per mail gaf, deed ik dat met een mix van frustratie, teleurstelling maar ook enorme opluchting omdat ik zo eerlijk was tegenover mezelf. Leuk is het niet. Ik hier immers al zo lang naar uit keek.

Het plan is nu om in het komende jaar zoveel mogelijk in de zaal te oefenen op het voorklimmen. Leren vertrouwen op het materiaal, vertrouwen krijgen in mijn eigen klimervaring,… Het betekent ook veel vallen en mezelf zachtjes uit de comfort zone pushen. Vooral ook mezelf mentaal voor te bereiden en daar voldoende tijd voor vrij maken.

Volgend jaar is er een nieuwe kans.

Over klimmen, mezelf tegen komen en angst overwinnen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 24 Apr 2017 21:46:26 +0000

Ik heb net mijn eerste klimweekend in de Ardennen achter de rug. Hoe heb ik dat ervaren? Wel, dit was duidelijk iets helemaal anders dan klimmen in de zaal. En jawel, ik ben mezelf, vlugger dan ik had gedacht, onderweg tegen gekomen.

Zaterdagmorgen om 7h stond ik met een rugzak vol klimspullen en een tent klaar om te vertrekken. Een paar uur later verzamelden ik met 6 mede-cursisten en 3 begeleiders onder het massief van Corphalie in een druilerige motregen. Een natte rots is een gladde rots. En dus werd besloten om het weekend te openen met de uitleg die we eerder vorige week in de zaal kregen.

Er werd gekozen voor een stuk rotsplaat waar de relais op een ruime standplaats te vinden is: een stuk gras tussen de rotsen waar je comfortabel met 9 personen kan staan. Hoogte? 15 meter. Niet veel meer dan in de klimzaal. Bovendien was het meer klauteren dan echt verticaal klimmen. De wand zat vol grote spleten en brede richels. Ideaal voor een eerste kennismaking. We begonnen met rappel maar al snel deden we de volledige cyclus onder het waakzame oog van onze begeleiders. Eén man die voor klom tot aan de relais, standplaats opbouwt en dan de na-klimmer zekert tot ook die boven komt en zijn/haar leeflijn inpikt. Dan ombouwen naar rappel en zo terug naar beneden. Het klinkt makkelijker dan het is want er is geen ruimte voor fouten.

Zo passeerde de middag snel. Omhoog en terug naar beneden. Zo goed mogelijk oefenen. Het leek allemaal goed te lukken. Angst? Nah. Niet echt. Zelfs niet bij het voor klimmen ook al zaten de haken waar je jezelf inpikt, op een paar meter van elkaar.

Alles onder controle

De dag erna zouden naar een ander massief trekken. De begeleiders lieten weten dat het niveau een stuk hoger zou liggen nu. Dat wil zeggen: geen klauteren maar echt klimmen. Het weer zou ook wat beter mee zitten. Na een frisse nacht in een tentje – ik heb beter geslapen dan ik had verwacht – trokken we met het auto konvooi richting Yvoir.

Eenmaal onderaan de rots, wel, dat was even slikken. Ze hadden niet gelogen. Voor mij torenden rotsplaten tientallen meters de lucht in. Granieten reuzen die uitdagend wachten op moedige zielen (of razende gekken) die ze te lijf willen gaan. In de voormiddag werd gekozen voor een stuk wand waar tot 30 à 40 meter zou worden geklommen. Drie routes met aan elke relais een waakzame begeleider. We verdeelden ons in drie cordées.

Al snel stond ik alleen onderaan terwijl ik mijn klimpartner zekerde. Als voorklimmer ging hij eerst. Ondertussen probeerde ik mijn hoofd leeg te maken. Welke moeilijkheidsgraad was dat ook al weer? 4b gelijkgesteld aan 5a? Makkie! Ik wandel 5a zo naar boven in de klimzaal. Dit moet toch wel lukken!

Matthias, départ!

Zo weerklonk het. En toen vatte ik de tocht omhoog aan. Na enkele meters bleek dat dit totaal iets anders was dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je de weg wijzen. Enkel een grijze, koude granieten steen voor je neus met af en toe een uitsparing, een richeltje, spleetjes en kieren en hier en daar een uitstekend blokje. Ik begon sneller te ademen, mijn handen en voeten kregen het koud. Ik voelde hoe mijn benen oncontroleerbaar begonnen trillen. Golven van angst en paniek begonnen door mijn lijf te gieren. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Er was geen weg terug, ik moest wel naar boven. En dat deed ik ook. Boven pikte ik in op de centrale zekering met mijn leeflijn, volledig buiten adem. Ik stond volledig opgespannen en opgedraaid in mijn gordel. Mijn benen waren pudding. Mijn lijf had het ijskoud.

Na een paar minuten kwam ik er door. Begeleider Yordi deed dat fantastisch en liet mij ombouwen naar rappel. Terug naar beneden komen hield, vreemd genoeg, niks in. De adrenaline verliet mijn lijf en ik genoot van de rit terug naar moeder aarde.

Ook de tweede keer besloot ik na te klimmen op dezelfde route. Deze keer was er afgesproken om mij sec te zekeren. Zo word ik ook gezekerd in de zaal. Het ging een stuk beter. De stukken die ik een uurtje eerder voor het eerst deed herkende ik nu. Ik legde mijn focus op mijn klimmen. Voldoende tijd nemen. Letten op mijn ademhaling. Zoeken naar een goede steun voor mijn voeten om me op te duwen. Met gestrekte armen klimmen en proberen om op mijn volledige handen te klimmen in plaats van mijn vingertippen. Het ging een stuk beter, maar eenmaal boven gierde de adrenaline nog steeds door mijn lijf.

Om jullie een indruk te geven, een filmpje van een andere klimmer op hetzelfde massief:

Tijdens de lunch begon me te dagen dat dit misschien meer is dan waar ik vandaag klaar voor ben.

In de namiddag besloot de groep om l’Aiguille te klimmen. Dat is een licht overhellende rotspunt. Eenmaal op de top rappel je in vrije lucht terug naar beneden. Het kost je wel twee touwlengtes om die top te bereiken. 60 meter in de lucht. Dit was duidelijk nog een trap verder dan in de morgen. De twijfel sloeg nu echt toe. Zelfs als ik na klom, dan zou ik nog moeten voor klimmen om op de top te geraken. Van op de grond zag het er best te doen uit. Het niveau was andermaal 4b dus iets wat ik best wel zou aan kunnen. Ik wilde het er best op wagen.

Andermaal klom ik na. Andermaal arriveerde ik aan de eerste relais met puddingbenen goed 30 meter boven de grond.

Halverweg l’Aiguille, faking confidence

Daarboven kwam ik mezelf echt tegen. De begeleiders zaten zo’n tien meter van ons vandaan. Het kwam er op aan om volledig zelfredzaam te zijn. Ik moest er niet aan twijfelen, hier eindigde de dag voor mij. Ik besloot om via rappel naar beneden te zakken en te wachten tot de groep terug arriveerde langs de andere zijde van de piek. En zelfs toen maakte ik een fout: ik stapte over het touw waardoor mijn prussik verkeerd kwam te liggen. Het was een strijd om in ruwe schokken beneden te geraken.

Angst, teleurstelling en vooral diep onder de indruk. Dit is helemaal niet wat ik ervan had verwacht. In de zaal klim ik op mijn dooie gemak de 12 of 15 meter omhoog. Van angstaanvallen geen sprake terwijl de zwaarkracht in de zaal niet anders werkt dan in de Ardennen.

Wat is er dan mis gelopen?

Wel, ik had geen veilig gevoel. De klimhaken zitten op enkele meters van elkaar. De wind en het afwisselende voorjaarsweer speelden mij parten. Mijn lijf voelde zich absoluut niet comfortabel. En bovenal:

Ik was bang om te vallen.

Plain and simple. Nochtans, wat zou er gebeuren als ik viel? Mijn prefrontale cortex weet dat mijn partner mij zou opvangen en dat de lijnen en het materiaal waar ik aan vast hing tot 22 ton kunnen dragen. Meer zelfs, ik wéét dat dit een moeilijkheidsgraad is die ik zonder vallen kan klimmen. Misschien maak ik wel een lelijke buiteling, maar de kans op lijfelijke schade was – statistische gezien – vrij klein. Alleen weten mijn amygdala dat totaal niet. Mijn reptielenbrein heeft tot nog toe maar enkele stevige valpartijen mogen ervaren. Bovendien was dat stukje brein totaal uit haar comfortzone. Ik weet eigenlijk niet wat ik mag verwachten bij een iets stevigere val, laat staan wat dat dan inhoudt op rots als je vanaf 25 hoog een 5-tal meter naar beneden dondert.

Voor de niet geïnitieerden. Dit is een voorklimmersval.

Als ik dus op rots wil leren klimmen, dan moet ik leren om uit mijn comfortzone te geraken. En daarvoor moet ik dus de zaal in om voor te klimmen en te vallen. Veel te vallen. Telkens een beetje hoger en meer. En ook veel minder hard gezekerd klimmen. Op een mou in plaats van sec touw klimmen. Leren omgaan met het onvoorspelbare van een val. Leren betrouwen op mijn materiaal. Nog meer leren betrouwen in mijn eigen klimvaardigheid.

Ik ben ook gaan beseffen dat klimmen een ultieme oefening in mindfulness is. Er is geen ruimte om aan andere dingen te denken, laat staan wat er zou kunnen gebeuren. Het komt er op neer om te leren je focus te leggen op de volgende beweging die je moet maken en de rest mentaal te blokkeren. Als het er niet van nature in zit, dan is het iets dat slechts met oefening komt.

De hamvraag is natuurlijk: hoe zit het nu met de rest van de cursus? Wel, het is heel simpel. Als ik niet over mijn angst geraak, haal ik het brevet niet. Het volgende klimweekend is gepland eind Mei. Of ik er dan klaar voor zal zijn? Wel, dat zijn vier korte weken. Ik durf het zo meteen niet te zeggen. Ik ga mezelf voldoende tijd moeten gunnen. Het laatste wat ik ga doen is mezelf forceren. Het moet uiteindelijk wel veilig én plezierig blijven, en dat is nu helemaal niet het geval. Het brevet is eigenlijk het laatste waar ik momenteel aan denk.

Jaren geleden, in 2005 of zo, moest ik voor het eerst in mijn professionele carrière spreken voor een publiek. Een korte lezing van een 45 minuten over audiovisueel archief digitaliseren aan de VUB. Ik had in de week voordien gierende rolzenuwen. Ik herinner me nog levendig hoe ik vlak voor ik het podium op moest, nog dringend het toilet moest bezoeken. En ik herinner mij nog levendig de blackout die ik had na goed twintig minuten. Toen telde ik tot tien, ademde ik diep in en kwam ik terug tot mezelf. Achteraf bleek ik dat goed te hebben gedaan.

Dik 12 jaar later heb ik reeds ettelijke malen in binnen- en buitenland lezingen en presentaties gegeven en meerdaagse trainingen geleid. Soms voor een groep van nauwelijks 7 man, maar even goed voor een publiek van +100 mensen.

Ondertussen vind ik spreken voor een publiek fijn om te doen. Topic kiezen, de voorbereiding, slides en een demo opstellen, een presentatie vlot en binnen de toegemeten tijd geven: dat lukt allemaal heel vlotjes. De tijd dat ik met een ei in mijn broek het podium betreed heb ik al lang achter mij gelaten. Mijn laatste acte de présences had ik rond de jaarwissel. Eerst op een eigen studiedag en een dikke maand later op de Brussels Art Fair op vraag van de Koning Boudewijnstichting. En Had ik schrik? Geen moment eigenlijk. Eenmaal vooraan concentreer ik mij niet op het publiek. Ik ben zelfs helemaal niet bezig met wat ze denken. Het enige waar ik mee bezig ben is het afwerken van de inhoud die ik heb voorbereid.

Wat ik vooral geleerd heb is dat voorbereiding en ervaring de sleutel zijn. Door veel te spreken ben ik me gaandeweg comfortabel beginnen voelen en is de angst grotendeels verdwenen. Ik heb geen vast script met een uitgetypte tekst. Ik hou het op een spiekbriefje met enkele bullets en de woorden volgen van zelf. Dat laat me toe om af te wijken, te variëren in snelheid of meer of minder technisch te spreken.

En net zoals leren spreken voor een volle zaal moet ik nu ook leren om comfortabel te klimmen en te betrouwen dat het materiaal en mijn klimpartner hun werk zullen doen.

Klimmen op rotsen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 19 Apr 2017 10:30:07 +0000

Kickoff van de cursus KVB3! Ik maak deel uit van een kleine groep dappere klimmers die uit de zaal willen breken. Gisterenavond ondergingen we onze eerste les. We bouwen verder op wat we in de cursus KVB1 & 2 leerden. Op rots combineren we straks immers voor én na-klimmen. Wat ik onder andere onthouden heb:

Om een relais op te bouwen heb je toch 5 schroefkarabiners nodig.
Aan de relais zeker je jezelf met een volle mastworp.
Met een reverso zeker je je partner terwijl die na klimt.
Eenmaal boven bouw je om zodat naar beneden kan abseilen (rapel).
Je bent bij rapel dubbel gezekerd: via je je reverso én via een prusik.
Oefenen, oefenen, oefenen om alle handelingen onder de knie te krijgen.
Steenslag. Steenslag overal en altijd. Dus: Helm!
Lunchen doe je uiteraard niet aan de voet van de rotsen.
Je bent buiten. in de Great Outdoors. Dat is iets helemaal anders dan in de zaal.
…

Dit weekend zitten we in Corphalie en bivakkeren we in Ferme de Ronchinne. Jawel. In tentjes. Hopelijk zit het weer een beetje mee en wordt het toch nog net iets warmer dan de laatste dagen. Ik heb alvast een warme klimbroek aangeschaft.

You made the cut

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 20 Dec 2016 21:43:33 +0000

Matthias, hoe lang klim je nu eigenlijk al? Een dikke vijf jaar. Op mijn 29 ben ik begonnen. Medailles ga ik er dus niet meer mee winnen. Maar in tegenstelling tot voetbal of fietsen, is dit een sport die ik nu eens echt graag doe. Het is ook een bijzonder rijke sport waar je in kan groeien.

Ik pikte klimmen op in Antwerpen dankzij vriend J. De Wall Street was toen onze vaste prik. Na mijn verhuis terug naar Brugge, kwam ik terecht in de Bloso klimzaal en werd ik lid van de Brugse Bergstijgers.

In België kan je 4 klimvaardigheidsbewijzen (KVB’s) behalen. Dat zijn een soort brevetten die je kan behalen door een cursus te volgen. Het zijn clubs, zoals de Bergstijgers, die zo’n cursussen aanbieden. Om in de meeste klimzalen vrij te mogen na klimmen (top rope), is een KVB 1 een vereiste. Veel houdt dat niet in: twee lessen en een evaluatiemomentje. Het wordt pas interessant als je de volgende brevetten wil behalen.

KVB 2, da’s leren veilig indoor voor klimmen. Het verschil met na klimmen is dat het touw niet voor jou klaar hangt. Je bent als klimmer wel beveiligd met een touw, maar je moet dat dus zelf inpikken in boorhaken in de muur. Leren veilig voor klimmen kost je iets meer moeite en tijd. En je moet ook in wat extra materiaal investeren. Maar eenmaal onder de knie, is het wel een leuke, alternatieve manier van klimmen.

En dan is er KVB 3. Dat brevet bewijst dat je veilig op een geëquipeerde rots kan voor klimmen. Outdoor dus. Op de massieven in de Ardennen.

Ik behaalde mijn KVB 2 in 2013. Dan was er de operatie aan mijn rechterschouder en even de onzekerheid of ik zelfs terug zou klimmen. Het idee om ook outdoor te leren klimmen was dus helemaal op het achterplan geraakt in de laatste jaren. Met mijn schouder is het ondertussen quasi helemaal in orde gekomen. En aangezien ik net de kaap van de 35 heb gerond, dacht ik bij mezelf: “Nu of nooit. Dit is niet iets wat je nog eens vijf jaar moet uitstellen!”

Toen de aankondiging voor de cursus KVB 3 vorige maand werd gepubliceerd, heb ik mezelf meteen ingeschreven. De plaatsen zijn immers zeer beperkt.

Vandaag kreeg ik antwoord:

You made the cut ! Plan die weekends maar in!

Ik ga in het voorjaar van 2017 een aantal weekends in de Ardennen leren klimmen op rots! Eind juni mag ik dan examen afleggen in de hoop het brevet te behalen. Een heel mooi vooruitzicht alvast.

Het laatste brevet is KVB 4, maar dat is voor de alpinisten. Dan leer je alpine klimmen. Da’s niet meteen iets wat ik vandaag ambieer. Maar het is wel fijn om een flink stuk van de weg naar dat brevet te mogen afleggen. Had je me tien of vijftien jaar geleden verteld dat ik dit ooit nog zou doen, ik had je voor gek verklaard.

(Foto: CC0 / Cindy Chen)

Verlengd weekend

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 07 May 2016 12:09:29 +0000

Wat doet een mensen op een verlengd weekend?

Lezen en relaxen.
Het groeifeest van een nichtje uit de schoonfamilie vieren.
Klimmen. Véél klimmen.
Genieten van het mooie weer.
YouTube feeds inhalen
Kijken naar documentaires over klimmen.
Werk maken van een persoonlijk project waarover binnenkort meer.

En er is nog een heel stuk zaterdag en een volledige zondag te gaan! Yesss.

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 08 Apr 2016 19:29:01 +0000

Buiten de tweedaagse in Frankrijk is dit weekje vakantie voornamelijk er eentje van klussen, bezoekjes en tussendoor rusten. Quite uneventful zoals dat heet.

Du jamais laat ik ooit een terras in bankirai aanleggen. Na verloop van tijd trekt het hout namelijk mos en algen aan. Als het dan eens regent, dan ligt het er spekglad bij. Bovendien is zo’n groen dekwerk niet echt om aan te zien. Hogedrukreiniger dan maar? Vergeet het. Je maakt het hout er mee kapot: het wordt één veld van gemene splinters. Het enige wat helpt is bruine zeep of javel, een schuurborstel, armsmeer en veel geduld.

Met de trouw van mijn schoonbroer in het verschiet, was ik toe aan een nieuw deftig hemd/das combo. Ik ga slechts zelden op shopping spree, dus van de gelegenheid maakten we gebruik om meteen ook wat meer mee te grissen:

1 deftig hemd
1 das
3 trendy hemden
1 polo
1 leren broeksriem

Dankzij een actie in de kledingwinkel scoorde ik onverwachts nog eens 20% korting op het geheel. Niet slecht!

Het klimmen loopt lekker. Ik topte een week of twee geleden niveau 6a+ en verbeterde daarmee mijn eigen persoonlijk record. In 2014 behaalde ik mijn brevet KVB2 indoor voorklimmen maar ik heb daar nog niet veel gebruik van kunnen maken. In de laatste weken komen ook de klimsetjes weer terug boven. Heel fijn om dat ook terug te kunnen oefenen.

Morgen nog op familiebezoek. Maandagavond trek ik naar Den Haag voor een vergadering op dinsdag en dan hebben we ook alweer een nieuwe week vlot op gang getrapt.

Terug in de klimgordel

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 22 Dec 2015 13:00:59 +0000

Volgens mijn Swarm heb ik een streak van 4 weken in de klimzaal. Dat kan maar één ding betekenen: jawel, ik ben terug actief aan het klimmen. De schouder is voldoende hersteld. Eigenlijk stak ik in september reeds de spreekwoordelijke teen in het water. Op zaterdag- of zondagvoormiddag klimt er nauwelijks iemand: ik trok er dan alleen op uit om voorzichtig te oefenen.

Als je een jaar niet hebt geklommen, dan moet je terug van nul beginnen. Je kan niet zomaar de wand bestormen. De kinesist heeft me dagelijkse oefeningen opgelegd om mijn schouders aan te sterken, maar een uur traversé is toch nog steeds andere koek. Die eerste keer klimmen was dus een pijnlijke confrontatie.

Begin november ben ik terug begonnen met top rope. Tussen traversé en top rope is er nog eens een wereld van verschil. Die eerste klimsessie moest ik echt vechten om routes van laag niveau uit te klimmen. Na 45 minuten hield ik het toen voor bekeken. Maar content dat ik was om terug een klimgordel te mogen dragen!

Ondertussen zijn we een maand verder. Ik klim nog steeds niets boven niveau 5a. Ik mag trouwens ook nog steeds niet meer dan één keer per week klimmen. Mijn schouder laat duidelijk weten wanneer ik in het rood ga. Maar ik merk wel de sprongen die mijn lijf maakt qua conditie. Klimmen is trouwens niet alleen conditie, maar ook techniek: hoe kan je met een minimum aan bewegingen en energie, een stuk overbruggen? Dat ben ik niet verleerd: het verbaast me hoe snel ik op de wand terug val op oude reflexen zoals klimmen op de benen. Wat ik wel mis is zelfvertrouwen op bepaalde bewegingen. Bijvoorbeeld wanneer ik me mijn linkervoet op een crimp moet opduwen, terwijl ik mijn gewicht steun op mijn rechterhand en doorgrijp met links: als ik weg glijd, dan valt mijn volle gewicht op mijn rechterschouder. Eén keer meegemaakt: niet voor herhaling vatbaar.

Nu, het vraagt allemaal wel flink wat inspanning en motivatie.

’s Morgens vroeg oefeningen te doen? Yup. Pijnlijk? Hell yes! ’s Avonds ook mezelf motiveren om oefeningen te doen? Check. De dag beginnen om 7h ’s morgens bij de kinesist? Doing that. De boodschap van de dokter was dan ook vrij duidelijk: zolang ik actief wil sporten, moet ik dagelijks blijven oefenen.

No pain, no gain en al.

Lijf en leden

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 13 Nov 2013 19:48:11 +0000

Hoe het tegenwoordig gaat met lijf en leden? Breek me de bek niet open! De laatste weken ben ik een beetje op de sukkel geraakt.

Begin oktober heb ik het klimmen weer moeten laten voor wat het is. De ontsteking in mijn rechterschouder stak zijn lelijke kop terug op. Na twee weken pijn heb ik het tijdens een doktersbezoek op tafel gegooid. Ik kreeg rust, veel ijs en ontstekingsremmers voorgeschreven. En een kine-kuur. Wegens praktischer ben ik te rade gegaan bij de kinesist op het einde van de straat. Voorlopig houdt hij het op duwen, trekken en sleuren op de schouder om de boel los te krijgen en het genezingsproces te activeren. Zijn verdict: zolang ik klim zal ik daarnaast nog extra oefeningen moeten doen met gewichten. Het is niet de bedoeling om een spierbundel te worden, wel om mijn schouderspieren aan te scherpen. Anders zal ik altijd blijven sukkelen met ontstekingen. Urgl.

Zo goed als ik wat gerecupereerd geraakte van de verkoudheid, werd ik, en een pak collega’s, geveld door een bijzonder gemeen buikvirus. Ik heb twee dagen rillend in de zetel doorgebracht terwijl ik overleefde op thee en cracotten. Gelukkig verdween het beestje even snel als het zich in mijn maag had genesteld.

Door al dat geziek heb ik sinds half oktober geen 100 meter meer gelopen in mijn looptenue. Ik hoop binnenkort terug de loopschoenen te kunnen aanbinden en rustig aan opnieuw van start te gaan.

Klimmen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 18 Mar 2013 20:55:31 +0000

Sinds de klimzaal in Brugge werd geopend, zijn kameraad B. en mezelve lid van de Brugse Bergstijgers. Dat bleek een fijne beslissing te zijn want in de laatste 6 maanden hebben we ongelofelijk veel geleerd.

Eerst behaalden we ons brevet KVB1 toprope, dan volgde ik een cursus klimtechnieken en sinds vorige week hebben we beiden ons brevet KVB2. Daarmee mogen we indoor voorklimmen. Die laatste behaalden we niet zomaar even. We moesten een cursus van een paar lessen volgen gevolgd door een theoretisch en een praktisch examen. Touwtechnieken, leren knopen leggen, materiaalkennis,… en natuurlijk veel oefening in de zaal in een kleine groep. Heel intensief, maar heel erg leuk en spannend om te doen. Routes die je toprope weinig uitdaging lijken te bieden, worden opeens heel andere koek. Je moet opeens met een pak meer factoren rekening houden: heb ik goed ingepikt? Wat zijn de volgende stappen die ik ga zetten? Waar moet ik eindigen zodat het touwverloop OK blijft?

En da’s nog “maar” indoor want als afsluiter van de cursus nam de sectie ons als toemaatje mee naar de Ardennen voor een dagje voorklimmen op rots in Durnal. Met sneeuwweer en temperaturen net boven vriespunt was ik toch blij dat ik ter elfder ure nog thermisch ondergoed en extra uitrusting had aangeschaft. Klimmen op rots is toch iets helemaal anders dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je zeggen hoe je moet klimmen. Inpikpunten die opeens een paar meter uit elkaar staan en waar je even naar moet zoeken. Natuurlijk de adrenaline wanneer je buiten, meters boven de grond op een richel staat in de wetenschap dat een misstap je een voorklimmersval van een paar meter kan opleveren. En de ontlading wanneer je veilig terug op de grond staat.

What’s next? Een cursus KVB3, rotsklimmen, wordt voorlopig niet ingericht. Gelukkig zijn er in de klimzaal nog uitdagingen zat. Met ons nagelnieuwe brevet op zak is het kwestie van nu zelf te oefenen. Al was het maar om voldoende vertrouwen te krijgen in het voorklimmen want na een maand cursus, moet dat er echt nog wel komen.

Geblesseerd

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 02 Aug 2012 18:04:35 +0000

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

Blijkt dus dat ik inderdaad met een ontsteking zit en de juiste reactie had om tijdig te stoppen. Zoals ik nu merk geneest dat inderdaad langzaam aan met voldoende rust. Ik mag zelfs terug voorzichtig beginnen klimmen! (juij!!) Maar ik moet dat wel met de nodige dosis gezond verstand doen. Mijn schouderspieren hoor ik gerichter te trainen en te verstevigen met oefeningen zodat de boel minder snel geblokkeerd geraakt. Ik heb een paar beurten kine voorgeschreven gekregen omdat die aan te leren. En in de toekomst moet ik ook echt uitkijken tijdens het klimmen zelf, juiste klimtechniek hanteren, liefst onder begeleiding klimmen (lees: met zijn tweetjes) en bij voorkeur met een goeie opwarming vooraf. Logisch, dat wel, maar wel iets wat ik allemaal ga moeten leren.

In ieder geval, de orthopedist vertelde me dat de rek merkbaar uit een mens begint te gaan vanaf zijn 30. Voor veel amateursportlui is dat het moment om te stoppen. Maar klimmen is naar zijn mening geen zo’n blessuregevoelige sport en als ik goed naar mijn lichaam luister mag ik nog heel lang de klimgordel blijven aantrekken.

Juij! Met het gereis in het vooruitzicht pik ik de extra weken rust nog even mee. Eind augustus, begin september laat ik mij niet meer tegen houden om een teen in het water, erm, voet tegen de muur te plaatsen. Dat mag dan ook wel na twee maanden rust.

Bouldering

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 17 May 2012 19:47:35 +0000

Tot april kon ik quasi wekelijks toprope klimmen in de Wallstreet in Antwerpen. Maar sinds mijn verhuis ligt dat wat moeilijker. Soms trek ik ’s avonds vanuit Gent nog naar Antwerpen om er te kunnen klimmen met J. Maar het blijft wel een hele uitdaging om tot daar te geraken.

Klimmen doe ik nochtans graag. Het voorbije jaar heb ik gemerkt dat wekelijks aan een muur hangen toch wel een serieuze impact heeft gehad op mijn fysiek. Niet dat ik nu opeens een gespierde bundel ben geworden, maar ik ben ook niet meer de slappe, sedentaire medemens van vroeger. En dus wil ik dat graag blijven volhouden.

Deze week ging het dus voor het eerst richting klimzaal Bleau. Nu, zij bieden geen toprope klimmen aan maar boulderen. En dat is een groot verschil. Bij het eerste hang je gezekerd aan een touw en klim je een hele afstand omhoog. Met af en toe een overhang of een paar moeilijke punten. Bij boulderen klim je slechts een kort, technisch stukje op een rotsblok of -wand. Niet dat het zoveel makkelijker wordt, integendeel. Het vraagt minstens zoveel inspanning.

Het mooie aan boulderen is dat je het op je eentje kan beoefenen. En dat deed ik dus: op mezelve richting klimzaal. Nu ja, het is duidelijk een sociale sport want voor ik het wist trok ik op met één van de meer regelmatige klimmers. Verder was ik ook nog eens op een deftig uur thuis, dus dit is best wel een goed alternatief om toch mijn fysieke fix te krijgen.

Morgenavond kan ik gaan klimmen in Antwerpen en woensdagavond trek ik weer ten boulder in Gent. Hoeze!

First post

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 02 Jan 2012 10:27:57 +0000

Klasieker! De openingspost voor het nieuwe jaar! 2012 is er. Het varkenshaasje en de drank zijn verteerd. Ik heb gisteren genoten van het Nieuwjaarsconcert uit Wenen voorzien van Dafalgan en een jerrycan koffie. Ondertussen is het 2 januari en kunnen we het jaar écht aftrappen. Dit is een uitstekend moment om even vooruit te kijken. Voornemens? Daar doe ik niet aan mee. Ik maak mezelf geen beloftes. Maar ik wil wel even oplijsten wat dit jaar allemaal brengt.

Verbouwen en verhuizen! Natuurlijk. Dit is het jaar waarin ik mijn appartement onder handen neem en het helemaal van mezelf maak. Ik hoop zo een einde te maken aan het nomadenbestaan van de laatste 7 jaar. Het is de hoogste tijd daarvoor.

Websites bouwen! Er is de site van mijn moeder die ik onder handen wil nemen. Begin vorig jaar was ik er vol goeie moed aan begonnen. Ik heb een leuk ontwerp gekregen van Kristof O. maar de omstandigheden hebben dat project volledig stil gelegd. Tijd om door te bijten en het volledig af te werken. En verder is er Colada. Ik ben dan wel niet langer een freelancer, ik zou er graag iets meer mee doen dan wat het nu is. Zo zou ik graag ook willen bloggen over mijn technische kantje. Dat lijkt me de uitgelezen plaats om te doen.

Dit jaar wil ik ook een nieuwe versie voor dit project afwerken en uitrollen. Ik heb het laatste jaar immers bitter weinig voor Mollom voor WordPress gedaan. Sinds het najaar ben ik terug naarstig aan het programmeren. Ik doe het op mijn eigen tempo. Zonder mezelf grote doelstellingen op te leggen. En dat lijkt beter te werken. Ook al heb ik nog een pak andere ideeën in mijn hoofd.

Er is het klimmen. Zolang ik niet verhuisd ben ga ik met J. wekelijks volhouden in de Wallstreet. Ik klom vorige week voor het eerst een niveau 5C. Ik groei er nog steeds in. Met veel plezier. Sinds begin vorig jaar is mijn lijf in een ongekende vorm. Ik voel me een stuk steviger dan vroeger. Bovendien heeft het klimmen mijn zelfvertrouwen doen groeien. Het is niet iets wat ik zomaar wil opgeven. Na de verhuis wordt het dus zoeken naar een nieuwe klimzaal. Meer dan waarschijnlijk wordt het Bleau in Gent.

O ja. Koken! Zeer zeker! Ik heb me ingeschreven voor de tweede schooljaar helft. Dus tot ergens in juni blijf ik wekelijks kookles volgen. Geen feestgerechten, wel “Verfijnde gerechten”. Het zal me benieuwen! En natuurlijk, als ik verhuisd ben hoop ik ook wel nog meer voor vrienden te mogen koken.

Dit jaar neem ik ook de functie van penningmeester in het jeugdhuis op. Misschien is het wat vreemd dat ik me daar in wil smijten, maar om de een of andere reden boeit boekhouding en administratie mij wel. Ik doe het vooral om er iets uit te leren dat ik kan meenemen naar later.

Echt grootse Vijf jaren Plannen, Engagementen of Doelstellingen zijn er dus niet. Het zijn stuk voor stuk dingen die ik wil doen omdat ik ze graag doe, niet omdat ik ze moet doen. Maar goed ook. Ik wil dit jaar vooral genieten wat komen gaat, van de dingen die ik graag doe, met de mensen rondom mij. In deze tijden lijkt mij dat het belangrijkste.

Bij deze wens ik iedereen alvast een prettig 2012! Geniet er vooral van. Maak er een fijn jaar van.

Soep

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 26 Nov 2011 11:31:26 +0000

Ik moest er dringend nog eens iets over schrijven, maar dat dringend is ondertussen zo’n beetje zoals onverwijld geworden: met veel uitstel. Soep dus.

Zoals elke quasi elke week gingen J. en ik ook vorige week dinsdag klimmen. We doen dat ’s avonds. Dus de boodschap is een hap eten, de fiets op – dezer dagen de tram – richting klimzaal. Ik had de fout begaan om niets in huis te hebben en wat langer te plakken op het werk. Dus werd het een vette snee pizza. Boy, was I wrong. Na een uurtje in de klimgordel besloot mijn lichaam het voor bekeken te houden. Ik kon doen wat ik wilde, maar mezelf opduwen en rekken was er niet meer bij.

De wijze les die ik daaruit trok is: zorg dat ge iets lichts eet vooraleer ge gaat sporten. Logisch natuurlijk. Maar als ge zelf geen sportmens bent, dan moet ge dat toch door schade en schande nog eens ondervinden vooraleer de boodschap echt aankomt.

En dus besloot ik soep te maken. Het werd brocolli-courgette soep. Nu, ik ben niet de eerste die over soep blogt. Al was het maar dat het het meest poepsimpele is wat je kan brouwen. Maar aangezien het zo’n lekker soepeke werd wilde ik jullie dit niet onthouden.

U trekt dus richting lokale superette waar ge uw kabas vult met deze ingrediënten:

Brocolli
Courgette
Ajuin of sjalotte
Rundsbouillon

Maken doet ge zo: de brocolli kuisen en versnijden. Ge wilt de bloemetjes, de rest is van geen nut. Hetzelfde met de courgette en de anjuin slash sjalotte. In een grote pot op een zacht vuur doet fruit ge de ajuin. Dan gaan de brocolli en de courgette er bovenop. Ook die stoof je aan. Ondertussen maak je de bouillon klaar. Dan de gestoofde groentjes laten schrikken met water en de bouillon erbij kappen. Je laat het geheel gedurende een half uur verder garen op een zacht vuurtje. Vervolgens pakt ge uw staafmixer en ge mixt het geheel fijn. Presto! De soep is klaar. Je kan ze nog zeven en aankruiden (ik deed geen van de twee). Als ge het goed gedaan hebt, dan hebt ge nog wel genoeg over om de gaten in uw diepvries mee te vullen.

Op zich hoort ge het zaakje wel wat te zouten en eet ge ze best met een stevige boterham. Ik heb er al twee varianten op: tijdens het garen spekjes opbakken en in mijn soepkom gooien, of er gewoon gruyerekaas bij doen.

Nu, vaak maak ik dat niet. Het is niet iets wat in mij opkomt om zomaar te koken. Tjah, gewoonte en al. Het was collega E. die mij ertoe heeft aangezet. Nu, ik zou zelf op zoek kunnen gaan naar goeie recepten, maar, toegegeven, ik ben in de grond een bijzonder luie mens: soeptips zijn bij deze dus meer dan welkom.

En het klimmen? Wel, dat ging deze week een pak vlotter zo zonder opgeblazen gevoel en latent hongergevoel.

Smakelijk!

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 18 Sep 2011 17:23:39 +0000

Let normal transmission resume!

Yup, ik heb een beetje express niet te hard geblogd afgelopen week. Tijdens het bouwen van het nieuwe laagje wilde ik het geknoei met de database tot een minimum beperken. En verder was het ook een vreselijk drukke week.

Dinsdagavond hebben J. en ik de lat een beetje hoger gelegd. We proberen nu routes van niveau 5C te klimmen. J. heeft er al eentje volledig geklommen, ik strandde net voor de finish. De dag erna voelde ik het in de spieren. Aangezien ik regelmatig in Gent toef voor de Job, denk ik erover om in het najaar toch eens in Bleau te gaan klimmen.

Donderdag was een helse dag. Eerst hartje Brussel. Met collega E. die zo moedig was om met de auto af te komen zakken. We hebben een half uur deel uitgemaakt van de opstopping in de tunnels onder Yser en Koekelberg. Eén keer, maar geen twee keer. Onbegrijpelijk dat men dat niet oplost. Zoveel tijd verloren, zoveel vervuiling van stationair draaiende automotoren. Vreselijk. ’s Avonds had ik bestuursvergadering van ons Jeugdhuis. Tot nu toe was ik gewoon bestuurslid, maar ik ga er in de nabije toekomst een actievere rol spelen.

Kookles op vrijdagavond. Eerst is er de stress om voor 19 uur vanuit Antwerpen in Brugge te geraken. Serieus, los lopende koeien op het spoor? Beste NMBS, dit is niet de Far West waar we een cattle catcher op onze locomotieven monteren. Aniehoe. De kookles was gelukkig ontspannen. Met H. en A. stonden we in voor het dessert: ijs op basis van mascarpone, begeleid door een handgemaakte tuille en afgewerkt met een streepje chocolade. Ik had nog nooit patisserie gemaakt, maar het werd een geweldige ervaring. Heerlijk!

Het weekend bestond uit werken aan de blog met op de achtergrond Buddha Bar, films kijken, luieren, stevig uitslapen en lezen.

Ik ben klaar voor een nieuwe werkweek. En u?

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 27 Jul 2011 21:19:14 +0000

En toen was het woensdag en waren er weer drie werkdagen gepasseerd. Zo eens een weekje vrijaf en niets doen is natuurlijk leuk, maar ik ben toch content dat ik terug aan de slag kon. Zo even afstand nemen van het werk, dat doet goed om dan met opgeladen batterijen terug de zaken vast te nemen.

Zondag heb ik voornamelijk de kunst van het niets doen proberen te perfectioneren. Ik hield mij ledig met activiteiten zoals daar zijn: leeg in de zetel hangen, TV kijken, meer TV kijken, een boekje pakken, eten maken, muziek luisteren. En vooral geen e-mail of zo bekijken.

Maandag ging het richting Gent. Ik had afspraak met deze mensen voor dit project. ’t Is iets waar wij ondertussen dik anderhalf jaar mee bezig zijn. Ja, wij doen coole dingen met video, gedistribueerde data, semantische webtechnologie, Drupal en what-not, wij.

’s Avonds trok ik naar Hackerspace Gent wat niet zo heel ver van Dampoort vandaan ligt. Ik ontmoette er Greet, Pieter en een deel van de iRail crew. Die doen allerlei toffe dingen met open data en API’s. Ik moet daar dringend eens iets over schrijven.

Gisteren ben ik gaan klimmen met J. We houden dat goed vol, zo op wekelijkse basis de muur te lijf te gaan. Ik ben erin geslaagd om een route met moeilijkheidsgraad 5b te voltooien. Eentje waar ik de voorbije weken veel moeite mee had. Er komt niet alleen kracht bij kijken, maar ook wat gepuzzel. De route in kwestie is een uitdaging want als je je voeten verkeerd op de grepen plaatst, dan maak je het jezelf enorm lastig. Ik begin te merken dat ik zo’n beetje op een plateau zit: wil ik een hogere moeilijkheidsgraad aankunnen (en langer klimmen), dan ga ik toch meer kracht in mijn voorarmen en vingers moeten ontwikkelen. Eens kijken of daar aparte oefeningen voor bestaan.

Vandaag ben ik dan weer met Aardling en Karmeen en frietje wezen stekken. En daarna ijs. In Brugge heb je het ondertussen wereldbefaamde Da Vinci, wel in Antwerpen is dat dus de Gelato Factory. Met het iets warmere weer vanavond was het er lekker drukjes. Maar ’t Is zeker een aanrader want het ijs wordt er naar het schijnt op ambachtelijke Italiaanse wijze gemaakt.

Vakantie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 16 Jul 2011 10:20:14 +0000

Vakantie! Verlof! Ferien! Les Vacances! ’t Is zover! Goed tien dagen liggen voor mij. Wat gaan we daarmee doen? Ik ga alvast niet op reis. Voor de verandering want was ik de laatste jaren niet aan de slag, dan toefde ik wel in den vreemde. Eens gewoon zalig thuisplakken dus. Het weer zit natuurlijk niet mee. Dus buitenactiviteiten zoals fietsen of naar zee trekken zijn opeens een stuk minder aantrekkelijk.

Eerlijk gezegd zou ik de computer moeten laten voor wat ze is, maar mezelf kennende zal dat wel niet lukken. Ik zou hoe dan ook nog twee opdrachtjes moeten af zien te werken. Ze liggen al een paar weken te slingeren wegens te weinig tijd (foei!). En dan is er nog een hoop geëxperimenteer met code en al dat ik zou willen proberen en in de werkweek niet doe wegens geen fut meer ’s avonds (shame!).

Maar ik denk dat ik vooral toch ga proberen lezen. Ik heb hier nog Liefde in tijden van Pest en Cholera liggen. Met de nieuwe muziekskens en een goeie zetel wordt dat genieten.

O ja! En ik ga een pak dingen op de interwebz proberen zien. Zoals een deel van de TED conferences. En aangezien ik eind augustus met het werk naar DrupalCon Londen trek, zou ik eigenlijk ook nog wat dingen willen zien van DrupalCon Chicago.

Natuurlijk ga ik ook naar de Gentse Feesten. Toch de volle twee avonden liggen al min of meer vast. Daar kijk ik al naar uit.

En op het einde van de week ga ik een middag klimmen met vrienden A. en J. En zaterdag komen F., P., L., E. en natuurlijk J. die ik beloofd had om ’s avonds te laten proeven van mijn kookkunst.

Oh boy!

Mja, dat ziet er al weer vrij druk uit. Ik denk dat ik aan cherrypicking ga doen. Gewoon kiezen waar ik zin in heb zonder het allemaal ineens te willen. En voor de rest keihard genieten van de vrije tijd.

Die keer dat het warm was

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 29 Jun 2011 16:10:58 +0000

Jullie hebben ook de collectieve saunasessie overleefd? Mooi. Ik was zelfs zo gek om met J. ter klimmuur te trekken. Het nieuwe materiaal schreeuwde om uitgetest te worden. De eerste bevinding is dat ik een goeie koop heb gedaan. De nieuwe schoenen bieden veel meer grip. Gedaan met prakken alsof je op ijsblokken aan het klimmen bent. Volgens J. klom ik een stuk zelfzekerder. Mijn voeten zagen wel af. Ze waren al wat gezwollen door de warmte en in nauwe schoentjes gaat het snel van kwaad naar erger. No pain, no gain. De gordel is ook goedgekeurd. Bij het zekeren had ik nu een pak meer steun in mijn rug in tegenstelling tot de el cheapo gordels die ik in de zaal huurde.

Met het werk trokken we gisterenavond op bezoek bij een bevriend communicatiebedrijf vlakbij. Waar bij ons de mannen in de meerderheid zijn (2 dames aan boord), is het bij hen net het omgekeerd (1 man in dienst). Het werd een gezellige bedoening met hapjes en babbels. En grappige opmerkingen zoals daar zijn:

Hé, rijdt gij met een break? Mwa, neen. Een break is zo… familie.

Of:

Wij hebben een chocoladefonds. Voor crisismomenten.

Maandagavond deed ik er dan weer 2,5 uur over om van Brussel-Noord in Antwerpen te geraken. Ze mogen het ontkennen wat ze willen, maar tot zover heb ik deze wetmatigheid kunnen observeren: treinmaterieel functioneert optimaal tussen 5 en 25 graden. Gaat het kwik erboven of eronder en je kan er prat op gaan dat vertragingen, kommer en kwel uw deel zullen zijn. O ja, en als het regent natuurlijk ook. Tot zover houdt die wetmatigheid nog altijd stand.

Muurklimmen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 03 Jun 2011 15:39:52 +0000

Tegenwoordig doe ik wekelijks aan sport. Met van beweging doen en al. Sport is anders niet iets wat meteen in mijn aard ligt. Sinds ik de collegepoort twaalf jaar geleden achter mij dicht gooide, is bewegen op frequente basis niet iets wat hoog op de prioriteitenlijst stond. Maar ik ben er een tweetal maanden geleden toch mee begonnen. Huisbaas J. stelde toen voor om wekelijks te gaan muurklimmen. Nu, ik had in het verleden wel al een keer of wat aan een muur gehangen. En toen ik klein was zat ik meestal wel ergens in de bomen in de achtertuin van mijn ouders. Klimmen vind ik dus wel leuk… en sindsdien hang ik dus quasi wekelijks aan de muren van klimzaal Wallstreet in Antwerpen.

Muurklimmen is eigenlijk een uitdagende sport. Je hebt een muur met gekleurde knoppen. Een kleur staat voor een route naar boven en je hebt er in allerlei moeilijkheidsgraden. Het komt er op neer om in je hoofd uit te stippelen hoe je een route wil aanpakken. Sommige stukken zijn een kwestie van pure kracht, op andere komt het erop aan een subtiele balans van zwaartepunt, evenwicht en zwaartekracht te vinden. Het geeft heel veel voldoening om zo steeds moeilijkere routes te overwinnen.

Verder is het ook pure krachttraining. Na een eerste keer een uurtje klimmen waren mijn benen, armen en handen oncontroleerbare rubberen dingen aan mijn lijf waar ik geen blijf mee wist. Nu kan ik een tweetal uurtjes relatief gedoseerd klimmen volhouden. Kwestie van oefening op techniek (benenwerk!) en training. Ik merk ook dat er meer kracht in mijn lijf zit dan twee maanden terug. Toen kon ik met moeite een tiental keer pompen. Nu haal ik vrij makkelijk 30 pushups. *trots*

Om te kunnen klimmen heb je wel wat materiaal nodig: klimschoenen en een gordel. Ik heb geïnvesteerd in goedkope schoentjes (even de kat uit de boom te kijken) en een gordel huur ik in de zaal. Maar ondertussen ben ik er wel uit om dit wat serieuzer te nemen en een beginnerscursus te volgen. Investeren in iets degelijker materiaal is een must.

Nu, veel muurklimmers zijn ook rotsklimmers. Dat laatste is naar het schijnt een andere discipline dan het eerste. Ik heb dan ook niet meteen de ambitie om bergen met steile rotswanden en kliffen te beklimmen. Maar een uitdagend stuk muur in een veilige zaal? Anytime!