Detroit on Netsensei

Detroit II

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 17 Oct 2008 22:20:53 +0000

Steak in het Hard Rock Café Detroit. Da’s wel een belevenis. Ik kreeg gisterenavond een groot lap vlees met lookboter en bijhorende brocolli en patatjes met kaas op mijn bord. En lekker dat dat was! Terwijl we nog aan het nagenieten waren van het dessert, sorbet, nam er een bandje plaats en moest de rockmuziek plaats maken voor country. Hoog tijd om te vertrekken. We bezochtten nog een tweetal lokale cafés en hadden een paar leuke gesprekken met de locals.

Stereotypen over de oude en de nieuwe wereld werden bevestigd, maar er zijn ook verrassende dingen naar boven gekomen. Amerikanen zijn absoluut openhartig en joviaal, maar de mensen die wij ontmoetten zijn ook wel enorm zelfbewust. Ze beseffen dat de wereld rond hen draait maar het is geen rol die hen altijd even graag aanstaat of waarvan ze de impact goed kunnen inschatten. Ze staan ervan versteld hoe wij in Europa met argusogen naar Amerika kijken en ten dele beseffen ze ook wel dat de TV en de media hier maar een heel beperkt venster op de wereld tonen. Amerikaanse televisie is trouwens een aparte blogpost waard.

Vandaag ging het terug naar The Henry Ford om het museum te bezoeken. Beeld je zo’n beetje de expohallen te Gent in maar dan tot de nok gevuld met vliegtuigen, auto’s, bussen, treinen, stoommachines en nog veel, veel, veel meer. We zagen er de allereerste Ford, de auto waarin JFK werd vermoord, de bus waarin Rosa Parks een revolutie in de burgerrechten ontketende, de ghostbusters cadillac, de batmobiel en zelfs de Mayer Wiener worstenmobiel! Er was een expo over de jeugd in de twintigste eeuw: er stonden slaapkamers van teenagers doorheen de decennia naast mekaar. En er was ook een expo rond kostuums en fashion in sci-fi films. Te bezichtigen: star trek en star wars pakjes, waaronder hét Dart Vader pak, de ghostbuster, battlestar galactica kostuums en nog veel meer.

Afin, het was een beetje rondlopen als een kind in een speelgoedwinkel. Wat opviel was dat je overal op, onder, over, achter kon lopen. En je er probleemloos foto’s kon maken. Waar we natuurlijk dankbaar gebruik van maakten. The Henry Ford is trouwens een replica van liberty hall in Philadelphia en dat levert niets minder dan kitsch, kitsch en nog eens kitsch op. En temidden dat alles: de typische Amerikaanse toerist in witte sneakers en sokken, korte broekjes, bierbuik en petjes.

We sloten de dag af met een film in het lokale IMAX theater. Morgen vertrekken we redelijk vroeg naar de volgende stop: Niagara Falls. We ruilen dan ook de States meteen in voor Canada. Detroit laat een blijvende indruk na: een authentieke, geleefde stad met een stevig verleden en met uitdagingen voor de toekomst. We zullen de Motown wel missen.

Detroit

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 16 Oct 2008 22:05:42 +0000

Detroit, da’s een industriële woestenij. De streek is hier groot geworden dankzij de automobiel sector maar de slabakkende economie heeft de regio getekend. En Detroit is dan ook vooral vergane glorie. Het heeft zijn charme want het centrum staat vol pre-1929 wolkenkrabbers die niet tegen de vlakte zijn gegaan. Dat geeft de stad een uitgesproken art déco/art nouveau karakter. En de oude typische Amerikaanse neonreclames, diners, deli’s,… zijn er in overvloed in de motor city. De skyline wordt gedomineerd door de moderne glazen cylinders van General Motors. En tussen dat alles slingert er zich een soort verhoogde metrolijn. Of beter: monorail! De befaamde people mover.

Een grotere tegenstelling met Chicago bestaat er eigenlijk niet. Hartje Detroit is zeker niet zo bruisend of groot en je bent er zo doorgestapt. Weinig volk op straat en veel winkels staan eigenlijk leeg. Op straat merk je redelijk wat daklozen en mensen die duidelijk ellende hebben gekend. Ook al worden de straten hier onberispelijk proper gehouden, de stad doet toch ‘vuil’ aan. Ook het hotel waar we zitten heeft duidelijk een zekere leeftijd. Inclusief antieke, rammelende lift. Je waant je zo in een film noir. Na het ontbijt, pancakes met maple syrup – een aanslag qua calorieën – zijn we dan ook meteen in de reisgids gedoken om de bredere regio te ontdekken.

Net buiten Detroit vind je Dearborn. En dat is de thuisbasis van Ford. Meer zelfs, het is waar Henry Ford leefde, werkte en zijn befaamde Ford Company heeft opgestart. Eigenlijk is dit een gigantisch complex van research centra, campussen, fabrieken en meer. Vandaag hebben we The Rouge bezocht: dé Ford fabriek waar tegenwoordig de Ford F-150 truck wordt geproduceerd. Vroeger was dit een industrieel complex waar letterlijk alle onderdelen door Ford uit ruwe grondstoffen werden geproduceerd om een auto te kunnen maken. We kregen een uitgebreide tour en mochten ook in de fabriekshal waar het kloppend hart van Ford leeft: de lopende band. We hebben onze ogen uiteraard uitgekeken. Morgen trekken we terug naar ‘The Henry Ford’ om het bijhorende museum met onder andere de bus van Rosa Parks, de limo waarin JFK werd vermoord en meer historische parafenalia te bezichtigen.

De avond gaan we nu hier door brengen in het Hard Rock Café. We hopen nog een steak te kunnen meepikken.

Chicago – Detroit

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 16 Oct 2008 01:36:06 +0000

Ondertussen zijn we hier vanavond gearriveerd in Detroit. We hebben een goede 400+ kilometer achter de kiezen. Al bij al verliep de rit vrij rustig. Wat opvalt is dat Amerikanen zeer gedisciplineerd, haast mak, rijden. Anderzijds is er ook een zekere vrijheid die tot chaos leidt. Of wat dacht je ervan dat rechts inhalen geen probleem is? Of de overdreven hoffelijkheid door niet te willen invoegen?

De Amerikaanse highway is een attractie op zichzelf. Al was het maar voor de grappige borden langs de kant. Zo kwamen onderweg opschriften tegen zoals ‘Women’s Surgery, less is more.’ en ‘Prison area. Don’t pick up hitchhikers’. Verder reden we ook voorbij plaatsen met namen zoals Parma, Toledo, Paw Paw, Springfield en Watervliet! Jawel, naar Watervliet nabij Eeklo!

Tijdens de rit verloren we bovendien een uur omdat we nu in een nieuwe tijdszone zitten. We kwamen rond iets voor negenen aan in de gietende regen. Het weer viel vandaag dan ook wat tegen. De hotelkamer is ook iets minder luxueus als in Chicago maar daarom niet minder geriefelijk en gezellig. Sleutelwoorden: wollig tapijt, wollig tapijt, wollig tapijt. We blijven hier een drietal nachten. Dus twee volle dagen om Detroit te bezoeken.

O ja, om een paar vragen te beantwoorden:

Mountain Dew smaakt naar een opgewaardeerde 7Up met nog meer caffëine en suiker. Wall Mart winkels zijn werkelijk groot. Je kan ze nog het best vergelijken met de Makro. De gemiddelde Amerikaan is bijzonder vriendelijk maar ook bijzonder wereldvreemd. En ja, ze hebben hier Belgisch bier. We dronken gisteren elk Stella in een Iers restaurant in Chicago. De bierkaart bevatte naast de inbevbieren ook een aantal ‘Belguim’ (sic!) bieren. Navraag bij de ober leerde dat er effectief in Michigan een brouwerij was die het ‘Belguim’ label brouwt. De TV spotjes zijn inderdaad zo extreem: gericht op dichten van kredietschulden, pillerij, bescherming van je kind en zo veel meer onheil.

Zo. En nu kijken we nog wat verder naar het debat tussen McCain en Obama. Want de verkiezingskoorts leeft hier toch wel als je de vele pins, petjes en andere merchandising in het straatbeeld ziet.