Bloggen on Netsensei

Blog questions challenge

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 26 Feb 2025 16:49:05 +0100

Via Hackernews kwam ik terecht bij localghost.dev, en daar vond ik deze leuke blog questions challenge. Het is lang geleden dat ik nog zo eens een vragenlijstje heb beantwoord, dus tijd om daar verandering in te brengen, en dit zijn best wel leuke vragen.

Waarom ben je begonnen met een blog bij te houden in de eerste plaats?

Ik had rond de eeuwwisseling wel enkele websites gebouwd, maar die hield ik niet lang in leven. Ergens in 2002 hoorde ik voor het eerst over bloggen. Rond die tijd ben ik beginnen experimenteren met Movable Type. Daarna ben ik beginnen meesurfen met de populariteit die weblogs kregen. Het was vooral een leuke manier om andere mensen te leren kennen en te experimenteren met nieuwe technologieën zoals RSS syndication, pingbacks, permalinks,…

Met de komst van sociale media, de toegenomen centralisatie en commercialisering van het Web, schreef ik lange tijd veel minder. Maar zoals localghost schrijft, zijn er nog steeds goede redenen om een persoonlijke website bij te houden. En meer dan ooit in deze tijd, is het van belang om los te komen van die grote tech bedrijven, die alle data over iedereen opzuigen.

Welke platform gebruik je om je blog te beheren, en waarom koos je hiervoor? Heb je ooit andere platformen gebruikt?

Ik gebruik hugo, een static site generator. De output is een hoop HTML files in een boel folders. Ik huur een eigen virtuele server bij Hetzner waarop ik de site host. De code en de content van de site bewaar ik op GitHub. Via GitHub Actions wordt automatisch een nieuwe versie van de site naar de server gestuurd wanneer ik een nieuwe blogpost publiceer.

Zo’n statische site is een groot gemak. Ik heb 20 jaar lang WordPress gebruikt, maar de laatste jaren was ik steeds minder tevreden met de richting waarin WordPress evolueerde. Gericht op marketing, complex, te veel toeters en bellen. De Gutenberg editor kon ik niet smaken. En bovendien heb ik niet langer de energie om zo’n content management systeem regelmatig van updates en upgrades en what-not te voorzien.

Hoe schrijf je je blog posts? Gebruik je een lokale editor, of een dashboard dat deel is van blog software?

Hugo werkt met bestanden in Markdown. Soms gebruik ik Neovim, en schrijf ik in de terminal, soms gebruik ik Visual Code. Markdown is meer dan voldoende om een blogpost te schrijven. Ik schrijf dus in een tekstbestand op mijn laptop. Wanneer ik klaar ben stuur ik ze naar GitHub, de rest gebeurt automagisch.

Ik heb een aantal shell en Python scripts geschreven om de talloze files en folders makkelijk te kunnen beheren, en een ander te automatiseren.

Wanneer voel je je het meest geïnspireerd om te schrijven?

Vroeger was het eenvoudig, dan schreef ik bijna dagelijks een stukje over ik-weet-niet-wat. Zo deed iedereen dat. Oer-blogger Michel V. was - en is nog steeds - een grote bron van inspiratie.

Ik ben een overdenker, en dat speelt me al heel wat jaren parten als het om bloggen gaat. Wie gaat dit lezen? Is dit wel een onderwerp voor een lifelog? Zijn dit niet teveel woorden? Wil ik Samuel Pepys gewijs een dagboek bijhouden, of eerder long-form schrijven? Moet ik niet overschakelen naar het Engels? Is het wel de moeite om dit vol te houden nu iedereen naar sociale media silo’s is verkast?

Net daardoor ben ik een pak minder beginnen schrijven vergeleken bij vroeger.

Ik voel me tegenwoordig geïnspireerd door anderen die schrijven. Wanneer ik tijd heb om op het Web anderen te lezen. Wat bij deze blogpost zo’n beetje het geval is. Of omdat een onderwerp mijn aandacht zo hard beet heeft, dat ik gemotiveerd ben om er iets over te schrijven.

Of ik terug quasi-dagelijks ga pennen zoals vroeger? Dat zie ik dus niet meteen gebeuren.

Publiceer je onmiddelijk dat je iets geschreven hebt, of laat je iets stoven als een draft?

Korte stukjes publiceer ik onmiddellijk, zonder hard na te denken. Soms vergeet ik zelfs na te lezen waardoor er wel eens schaamtelijke dt-fouten in mijn schrijfsels sluipen. Vaak gaat het om een fait-divers waar ik in het moment zelf vlug iets over schrijf.

Langere stukjes hou ik in een draft bij. Dan schaaf ik in meerdere etapes bij tot ik tevreden ben.

Wat is je favoriete blogpost op je blog?

Zei ik al dat ik een overdenker ben? Ik laat deze vraag dus graag aan mij voorbij gaan.

Heb je plannen voor je blog? Misschien een redesign, een ander platform, of een nieuwe feature?

Momenteel ben ik aan het schaven en allerlei kleine verbeteringen aan het aanbrengen in de HTML en de configuratie van Hugo. Er ligt nog best wat werk op de plank om te optimaliseren voor allerlei browsers en devices. Verder ontbreekt het nog aan treffelijke foutpagina’s, en hoe ik afbeeldingen weergeef en beheer, daar is nog een pak werk aan.

Een redesign is voorlopig niet aan de orde. Er is nog best wat ruimte om het huidige theme verder te verfijnen en uit te werken. Ik ben geen designer, dus iets heel ‘gelekt’ ga ik ook niet snel produceren.

Het kriebelt wel om inhoudelijk iets meer van deze site te maken, dan de eenvoudige blog die het nu is. Alleen weet ik nog niet in welke richting het gaat evolueren. Of misschien is het ook gewoon goed zoals het nu is. Overdenker, ik, weet-je-wel.

Who’s next?

Ben je tot hier geraakt? Heb je zelf een blog? Tag, you’re it! Of misschien inspireert je dit om de vragen zelf, op je eigen blog, te beantwoorden. In ieder geval, ik vond het een leuke oefening om hier even over na te denken, en te schrijfselen.

Bloggen anno 2023

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 15 Jan 2023 12:54:29 +0100

De voorbije jaren stond het bloggen op een laag pitje. Aan stof om over te schrijven geen gebrek. Het gebeurde gewoonweg niet. Daar wil ik verandering in brengen.

In 2021 schreef ik op mijn andere blog dat ik geen fan meer ben van WordPress. Dat was ooit een geweldige tool om een blog mee bij te houden. Maar doorheen de jaren is dat, Drupal achterna, naar een beest om complexe web experiences mee te bouwen. WordPress vervangen door een alternatief is de kapstok geworden om een nieuwe doorstart te maken.

Deze blog wordt maakt gebruik van Hugo, een statische website generator. Ze bestaat uit een hoop statische HTML pagina’s die vanaf een boel Markdown documenten wordt gegenereerd. Niks geen MySQL databanken, PHP, tig WordPress plugins,… die om onderhoud vragen.

Ik gebruik een tekstverwerker - bijvoorbeeld vim - om een post als een Markdown document te schrijven. Met git stuur ik het document naar GitHub. Een GitHub Action pikt de wijziging op en start een pijplijn waarbinnen Hugo een nieuwe versie van alle HTML genereert, en die via rsync naar een webserver stuurt. Geheel geautomatiseerd en al.

Er is ook een volledig nieuwe layout en inhoudelijke structuur. Ik heb alles bewust zo eenvoudig mogelijk gehouden. Er zijn geen categorieën, geen archiefpagina, geen zoekfunctie,… meer. Er is enkel een gepagineerde stroom van posts, een handvol losse pagina’s en een RSS feed. Net zoals een dagboek. Voor de nieuwe layout koos ik bewust voor een sobere retrowave vibe.

Nu ik het technische uit de weg heb, is het toch de bedoeling om van regelmatig bloggen terug een goede gewoonte te maken.

Thought spaces

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 17 Feb 2018 14:37:10 +0000

Dries denkt sinds een aantal weken over bloggen anno 2018. En ik volg met veel interesse hoe zijn gedachten ontwikkelen.

Social media hebben in de laatste jaren de lat om online te publiceren zeer laag gelegd. Gelijk wie kan in no time een profiel aanmaken op een sociaal platform en een ruim publiek bereiken. Alleen is het zo dat die platformen eigenlijk “afgesloten tuinen” zijn. Status updates, foto’s, instant articles,… ze zijn nauwelijks vindbaar, laat staan toegankelijk, buiten de muren van zo’n platform. Als je gebruiker moet je je bovendien conformeren aan de voorwaarden en de beperkingen van zo’n platform. Probeer maar eens een hyperlink te leggen in een tekst in een Facebook post om maar iets te zeggen. Hoe groot Facebook en Twitter ook mogen zijn, het Web is vele malen groter, rijker en diverser.

Ik schreef zelf al eerder over dat probleem en waarom ik meer zou willen bloggen. Maar tot nog toe vecht ik met het hoe, _waarover _en voor wie. Je kan evenmin bezwaarlijk zeggen dat ik veel blog. Als in dagelijks of wekelijks.

Dries worstelt met dezelfde vragen, en dat leidt tot interessante discussies in de commentaren. En het heeft ook mezelf aan het denken gezet.

Wanneer ik terug blik, dan stel ik dit vast.

Dit is een persoonlijke blog. En meteen het langst lopende project in mijn leven. Ik schrijf over wat ik op mijn weg tegen kom. Dat was en is de idee althans.
Technologie is een belangrijk aspect van mijn identiteit, maar ik heb altijd geworsteld met het idee om veel over technologie hier te schrijven. Uiteindelijk ben – geheel volgens de Zeitgeist – een aparte blog gestart.
Alleen schrijf ik tegenwoordig veel minder op beide blogs dan ik aanvankelijk had verwacht. Bovendien beperk ik mij in de laatste jaren op deze blog slechts tot wat ik consumeer, en niet wat ik creëer, ervaar of denk.
Ik pen hier voornamelijk in het Nederlands. Maar daar beperk ik mijn bereik eigenlijk enorm mee. De wereld en het Web is veel meer dan Vlaanderen alleen.

Daarom zette Dries’ blogpost Reclaiming my blog as my Thought Space met een verwijzing naar Om Malik, mij aan het, welja, denken. Het idee dat een blog eerder een ‘denkruimte’ is waarin je je gedachten kan laten ontwikkelen is een veel interessantere benadering dan louter het vakje ‘techblog’ of ‘lifelog’.

Vooral deze bijdrage van Roy Scholten:

I’ve been going back and forth about this as well. I don’t even write the long pieces, so it resulted in many short bits and pieces not getting posted at all. I don’t have the readership you have, but my conclusion was “anything goes” just to get the flow of content going: http://www.yoroy.com/2018/anything-goes

Het paradigma ‘anything goes‘ is een goed instrument om terug naar te grijpen om de beperkingen waar ik mee worstel te door breken. Daarom dus dat het idee om dit te proberen:

Taal mag niet langer een factor zijn. Verwacht dus ook af en toe iets in het Engels.
Ik blog even goed terug over het technische in plaats van dat aspect uit te sluiten.

Hoe dat precies in zijn werk zou moeten gaan, dat vraagt nog wat denkwerk. Het voornaamste is dat ik gewoon terug begin te schrijven.

40 dagen bloggen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 17 Apr 2017 12:56:18 +0000

*tjirp tjirp tjirp tumbleweed*

Ouch. 40 dagen lang elke dag bloggen: ik stel vast dat mij dat niet is gelukt. Lig ik daar wakker van? Goh. Neen. Niet echt. Ik verkoos om aan andere dingen in mijn leven prioriteit te geven. Life as it happens. Was ik er mij van bewust dat ik niet blogde? Ja. Absoluut. Bewust leven is bewust kiezen om iets te doen of niet te doen. Ik vind het al een grote stap om te beseffen dat ik veel minder blogde, en ook waarom ik veel minder blogde dan ik had verwacht.

Het is niet omdat ik niet dat blog dat ik niet schrijf. Integendeel. Zo schreef ik, onder andere, in maart een essay als antwoord op Merette Sanderhoff’s Open Access Can Never Be Bad News. Ik heb dat stuk bewust niet gepubliceerd voor de paasvakantie. Het vraagt nog wat inhoudelijk schaafwerk. Door er even tussen uit te zijn geweest, kan ik met een frisse geest mijn eigen werk redigeren. Reculer pour mieux sauter.

Tot zover de apologetiek. We blijven proberen.

Achter de schermen: mijn werkplek

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 18 Mar 2017 21:05:04 +0000

Ouch. 40 dagen bloggen. Blijkbaar passeren er meer dagen tussen blogposts, voor ik er erg in heb. Woeps! Wel. Deze vraag wilde ik wel al even beantwoorden.

Waar blog je? Toon ons je werkplek!

Mijn werkplek

Dit is de situatie deze middag. Een beetje duister, wat rommelig en eigenlijk is dat ook onderdeel van het verhaal. Wegens acuut plaatsgebrek hebben we een bureau in een benepen hoek achteraan ons appartement geïnstalleerd. Bovendien is het een ruimte waar het tijdens de donkere dagen niet al te warm of gezellig zitten is. Mijn tijd achter het scherm breng ik dus eerder door in mijn Poang zetel in de living. Of, zoals nu, aan de keukentafel.

In ons nieuwe huis is er een echt volwaardige bureauruimte die we ook proper gaan inrichten. U begrijpt dat ik daar hard naar uitkijk. Al was het maar omdat ik sinds jaar en dag verlekkerd snuister door /r/battlestations en Room Tour Project van RandomFrankP volg.

Wat zien we op de foto?

Er staan twee computers. Een Macbook pro waar ik op aan het programmeren was. En een desktop / gaming PC die ik vorig jaar bouwde. Van die laatste daar heb ik op Tweakers een build log (inclusief foto’s van de bouw) gegooid. Jammer genoeg gebruik ik dat toestel minder vaak dan ik had gedacht. Wat ik wél gebruik is de Dell Ultrasharp U2515H Zwart beeldscherm. Superaanschaf was dat. Heel veel kwaliteit voor een eerlijke prijs. Ik heb exact hetzelfde op het werk besteld wegens zo tevreden.

Je ziet ook twee toetsenborden. Het eerste is ye olde Apple keyboard. Je kan veel beweren over Apple tegenwoordig, maar hun toetsenborden die gaan best wel lang mee. Het achterste toetsenbord is een Cooler Master QuickFire Rapid-I. Dat is een pur sang degelijk, lekker zwaar, mechanisch toetsenbord met een voldoening gevend klakker-de-klak wanneer je vlotjes over de toetsen heen gaat. Met dank aan /r/mechanicalkeyboards waar nog meer van dat soort hebbedingen te vinden is. De muis is een Logitech MX500, een model dat ik al dik 10 jaar bezig.

Verder zie je ook een Blue Snowball microfoon. Af en toe gebruik ik die om een geluidsopname of een screencast te maken. Goeie kwaliteit tegen lage prijs.

Last but not least staat er op de foto ook een Schatkist vol Geluk. 52 kaarten met tips & uitdagingen voor elke week van het jaar. Nog een challenge die op mij ligt te wachten.

16/17

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 08 Jan 2017 22:05:07 +0000

Acht januari. Driekoningen is net gepasseerd. 2017 is goed en wel ingezet. 2016 afgesloten. Wat een jaar was het. Een mooi jaar en een bewogen jaar. Er is veel om over te reflecteren. Waar moet ik beginnen? Hm. Niet eenvoudig. Laat ik beginnen bij het meest concrete: mijn blogje.

Een jaar geleden nam ik me voor om terug actiever te bloggen. Ben ik daar in geslaagd? Wel, ik klokte vorig jaar af op 44 blogposts. In 2015 waren er dat slechts 20. Een aanzet van een opwaartse trend, zowaar. Evenwel ver onder topjaar 2011 met zijn 139 blogposts. De herlancering van mijn blog op het einde van november is een belangrijk moment geweest. In de laatste weken van het jaar schreef ik nog 11 blogposts. Cijfers zeggen niet alles. Wat er echt toe doet is de waarde van het schrijven zelf. En dus hoop ik in 2017 in een comfortabel ritme te kunnen vallen en verder te groeien in mijn eigen schrijfkunsten. Zonder al te veel verwachtingen overigens.

Voor de wereld was 2016 een bewogen jaar. Er is genoeg stof om in een continue staat van verontwaardiging en moedeloosheid te leven. Er was een tijd dat ik dagelijks met de nodige zin voor nieuwsgierigheid ’s morgens de papieren krant las en ’s avonds het journaal bekeek. Ik laafde mijn dorst naar kennis aan trage, zorgvuldig gecureerde, analoge informatiestroompjes. Vandaag is dat anders. We worden overspoeld door een ware stortvloed aan informatie via sociale en andere media outlets. 24/7 on. Geen rust. Geen pauze. Harder. Sneller. Dichter. Hoge definitie. In 2016 ben ik bij mezelf daar echt serieus vragen bij beginnen stellen. Tijd voor een digitale detox? Wel, de realiteit is wat ze is. Daar valt weinig aan te ontkennen. Maar leren leven in een wereld in verandering met de nodige zin voor mindfulness, dat zou al heel wat betekenen in 2017.

Op persoonlijk gebied is 2016 een bijzonder jaar gebleken. Er waren heel veel mooie momenten waarvoor ik alleen maar dankbaar om kan zijn. We zijn andermaal op reis geweest naar Italië én Zwitserland. We deden van flink wat uitstapjes met ons gezin. Ik kan terug voluit klimmen. Ik heb heel boeken en nieuwe auteurs ontdekt. We genoten van samenzijn met familie en vrienden. Op het werk heb ik heel wat mogen bijleren en realiseren. Het was een vol jaar. Dat zeker. Maar er is ook een stevige reality check geweest met flink wat persoonlijke groei en groeipijnen. Tijd en boterhammen. Meer valt daar niet over te vertellen.

In ieder geval, vat ik 2017 met veel positivismus aan. Er ligt een nieuw jaar voor mij vol kansen om van elk moment te genieten en iets te maken. Hier en nu gebeurt het, dus s_mout mo je kieten_. Zo zeggen we dat in deze contreien toch. Ik hoop voor jullie hetzelfde.

(Foto: CC0 / Joshua Newton)

Een nieuwe blog

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 26 Nov 2016 14:38:51 +0000

Een nieuwe blog! Een blog in’t nieuw! Een paar maanden noeste arbeid. Volharding troef, en het resultaat mag worden gezien. Er is bijzonder veel veranderd en dat was ook wel hoogstnodig. Ik was namelijk al lang niet meer tevreden over het oude ontwerp, een aantal storende bugs, achterhaalde functionaliteit en de verouderde copy. Mijn blog verkeerde in een lamentabele toestand. En dat was verre van bevorderlijk voor het regelmatig schrijven in de laatste jaren.

Ik schreef eerder reeds over mijn ambitie om hier terug te keren. Nochtans, kwatongen beweren al jaren dat bloggen reeds jaren dood zou zijn. Gelukkig zijn er mensen zoals Andy Baio en Jason Kottke die onlangs stukken publiceerden die mij van “Ja! Ja! Godverdomme, Ja!” deden knikken. En ook dichter bij huis wordt er duchtig geschreven en gepubliceerd. ’t Is dat deze madame met “you do you” zo hard gelijk heeft. En Graham Chapman wist dat 40 jaar geleden ook al. Ik keer niet terug uit een vorm van nostalgie, maar wel omdat dit domweg mijn stekkie op het web is, ongeacht wie meeleest en wat anderen doen. En omdat de het web mij juist de vrijheid geeft om dat plaatsje in te richten zoals ik het zelf wil.

Bij het omkatten van je blog hoort natuurlijk wat meer uitleg. Bij deze dus.

Het ontwerp

Ik bouwde het vorige ontwerp in 2008. Het was toen gebaseerd op dat van een bekende blogvader. Ook al heb ik me laten inspireren door anderen elders, deze keer ben ik ook op zoek gegaan naar een eigen stem en beeldtaal. Ik heb me neergelegd bij het feit dat ik geen ontwerper pur sang ben. Maar uit ervaring weet ik wel wat goed werkt en mooi oogt. Vanuit die positie kon ik een fris ontwerp bouwen.

Het kleurenpalet heb ik gekozen via colourlovers.com en heet Let Me Eat Cake. De foto in de header komt van Unsplash (Patrick Tomasso) en is vrij beschikbaar via een Creative Commons Zero licentie. De lettertypes zijn Merriweather en het systeemfont van uw besturingssysteem. Ik tekende eerst de basis in Pixelmator, de details werkte ik uit in de browser.

Mobiel en toegankelijk

De vorige versie van de site dateerde van voor de introductie van de smartphone en was dus niet geoptimaliseerd voor mobiele toestellen. Deze versie is dat wel. Als het goed is zou je deze blog dus ook mooi leesbaar moeten zijn op je tablet of iPhone. Ik maak dankbaar gebruik van hedendaagse technieken. Bijgevolg ondersteun ik oudere browsers niet langer en dat is een bewuste keuze. Om vooruit te gaan moet je soms durven breken met het verleden.

De inhoud

De inhoud is dezelfde gebleven. Deze blog was en blijft een lifelog. Ik wil mij bewust niet beperken tot een aantal thema’s in functie van een bepaald publiek. Ik schrijf in de eerste plaats omwille van mezelf. Dat er soms geen lijn te trekken is in de inhoud, is dus het logische gevolg. In het verleden worstelde ik met die chaos. Vandaag laat ik die strijd voor wat ze is, en ik laat mijn schrijfsels en hersenkronkels gewoon hun eigen weg volgen.

Jaren bloggen heeft een rijk archief opgeleverd. Maar dat archief was wel aan herwaardering toe. Ik heb dus tijd geïnvesteerd in opschonen en het toegankelijker maken van de oude content.

Ik ergerde mij al lang aan de wildgroei van categorieën. Ik heb die gerationaliseerd in 11 basiscategorieën. De bestaande inhoud, een 2.300 blogposts, heb ik opnieuw ingedeeld in deze categorieën.

Ik heb het archief een prominentere plaats gegeven. De zijbalk bevat nu een Archief blok en in het hoofdmenu vind je een veel beter uitgewerkte archiefpagina. Ik pakte ook de lijstpagina’s aan. Ik toon een beknopte teaser in plaats van de volledige blogpost om het overzicht te bewaren. De metselwerk grid layout heb ik dus verlaten wegens totaal onoverzichtelijk.

Tenslotte heb ik de zoekfunctie opgewaardeerd. Je komt het zoekformulier tegen op foutpagina’s en in de zijbalk. Zo kan je via een full text search doorheen mijn blog snuisteren.

De interactie

Interactie was, is en blijft belangrijk. Commentaar kan je vanaf nu leveren als geneste threads. Dat maakt antwoord en wederantwoord geven een stuk eenduidiger. Ik maak echter geen gebruik van Jetpack Comments of gehoste alternatieven zoals Facebook Comments of Disqus. Ik ben van mening dat als je commentaar, en dus content, van anderen een plaats wil geven, je daar ook zelf voor de omkadering in de hand hoort te nemen. Of toch als je die ruimte en vrijheid hebt. Een sterke derde partij die comments hosts is een ongelofelijk gemak, maar het is en blijft wel een stuk controle en privacy dat je uit handen geeft. Voor niets gaat immers de zon op.

Trackbacks en pingbacks hou ik uitgeschakeld. Het is ondertussen wel duidelijk dat die functies niet levensvatbaar zijn.

Het contactformulier is nieuw. Voorheen plaatste ik gewoon mijn mailadres op mijn blog. Alleen is het onmogelijk om te weten te komen hoe mensen mij terug vinden. Via een contactformulier kan ik daar iets beter vat op krijgen.

Onder de motorkap

Het actieve WordPress theme heet Libris, is gebaseerd op Underscores en heb ik van de grond af opgebouwd. De CSS code wordt gebaseerd met behulp van SASS en Gulp. De architectuur is losweg gebaseerd op SMACSS.

Ik maak gebruik van de meest recente versie van WordPress. Actieve plugins zijn Jetpack, Loco Translate, Contact Form 7, Regenerate Thumbnails en Compact Archives.

Deze site host ik op een geleasede virtuele server bij Linode. Ik neem het onderhoud van die server voor een flink stuk op mezelf. Tegenover de werklast staat dat het mijn kennis en ervaring over UNIX scherp houdt. En ik behoud armslag om problemen makkelijk zelf op te lossen.

Het is maar een greep uit de vele veranderingen. Sommige andere verdienen op tijd en stond nog een aparte blogpost. En verdere zullen er nog wel her en der manco’s zijn die vragen om een oplossing. Het belangrijkste is dat met het waaien van een nieuwe wind, ook de motivatie om terug meer te schrijven mag groeien.

Alvast veel leesplezier!

WordPress Calypso

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 05 Jul 2016 18:08:11 +0000

Dit berichtje werd geschreven en geplaatst via WordPress Calypso. Als je dit leest, dan betekent dat alles werkt zoals het zou moeten.

Wat is WordPress Calypso?

Normaal log je via je browser in op je WordPress site en dan sla je van daaruit aan het schrijven, bewerken, beheren en configureren. Dat werkt zo reeds jaar en dag en dat werkt fantastisch. Een probleem is dat het niet zo evident is om de gebruikersinterface van WordPress zonder meer te moderniseren. Dat vraagt zowel van gebruikers als van de makers van WordPress geweldig veel tijd en inspanning. Waarom? Omdat blogging software waar een massa mensen dagelijks mee aan de slag gaan, altijd, betrouwbaar moeten kunnen werken. En browsers zijn nu net een notoir lastig beestje om een dergelijke oefening tot een goed einde te brengen.

De heren en dames van Automattic bleven natuurlijk niet stil zitten. Ze lanceerden vorig jaar een aparte desktop toepassing: Calypso. Het is een aparte programma dat ik zonet op mijn (quasi) nieuwe Windows 10 battlestation heb geïnstalleerd. Calypso laat mij toe om mijn blog te beheren zonder dat ik daaarvoor via een browser moet inloggen. De interface oogt een stuk moderner en biedt een aantal extra mogelijkheden. Ik kan meerdere sites tegelijk beheren, de interface om artikels te schrijven is sterk vereenvoudigd en alles reageert enorm performant. Zodra ik op de ‘publish’ knop duw, maakt Calypso verbinding met mijn blog en publiceert volautomatisch dit stukje in mijn plaats.

De eerste use case van Calypso is het beheer van WordPress.com blogs. Maar ook self-hosted blogs – zoals deze – kan je met Calypso beheren. Je moet dan wel Jetpack installeren en over een WordPress.com account beschikken. Verder is het een kinderlijk eenvoudig: je opent Calypso, logt in met je WordPress.com gegevens en je kan starten. Dat Calypso niet rechtstreeks met je self-hosted blog communiceert maar via het WordPress.com platform gaat, is meteen ook mijn grootste kritiek op deze toepassing: het is opnieuw een afhanklijkheid van een gecentraliseerde silo. Een dergelijk anti-patroon zie ik persoonlijk liever niet in een product omwille van privacy en een rist andere redenen. Stel dat het WordPress.com platform straks uit valt, dan zal Calypso ook niet of niet helemaal meer werken. Vanuit business perspectief zie ik de opportuniteit wel om het zo te doen – aanmoedigen van gebruik van het platform – maar voor individuele gebruikers kan dat wel eens nadelig uitvallen.

Hoe dan ook, buiten dat ik niet meer moet inloggen via een browser, moet ik nog ondervinden of Calypso uiteindelijk echt iets voor mij zal zijn. We shall see.

Van silo naar solo

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 24 Jan 2016 21:03:17 +0000

Ik gaf het al aan op het einde van december: mijn blog verdient wat meer liefde. Maar waarom zou ik terug meer moeten of willen bloggen? Waarom net nu?

Het antwoord moet je zoeken in de sociale media. Die hebben in de laatste vijf jaar grote happen genomen uit mijn blog. De trivialiteiten die vroeger hier verschenen, transformeerden al snel naar vluchtige status updates, likes en shares op Facebook. Waarom? Omdat het gewoon makkelijk was en is om via die weg een filmpje of een korte gedachte te delen met je vrienden.

Maar zo’n platformen zijn gesloten silo’s. En dat brengt nogal wat nadelen met zich mee. Ten eerste geef je met elke share of update Facebook de pap in de mond om jouw persoontje te analyseren. Ten tweede is jouw gepubliceerde content doorgaans slechts zeer beperkt toegankelijk: de zichtbaarheid van wat je deelt blijft doorgaans beperkt tot je vriendenkring. Ten derde is je profielpagina feitelijk visuele eenheidsworst: je kan hooguit wat morrelen met profielfoto’s, maar je hebt geen volledige controle over de presentatie van je profiel.

Net zoals zovelen heb ook ik in de afgelopen jaren een wat moeilijke relatie met Facebook gehad. Met het positieve kwam ook het negatieve: Always on, constant op ‘refresh’ duwen, de instant gratification van de like of de notification, het leven van anderen door de gefilterde bril van een feed zien,… Het deed mij meer kwaad dan goed.

In het verleden heb ik een aantal keer op de pauze knop geduwd: even een paar weken of maanden uitloggen uit de sociale media. Met succes want zo vond ik de broodnodige rust en ruimte terug in mijn hoofd.

Uiteindelijk heb ik vandaag geen Facebook of Messenger app op mijn smartphone en iPad meer geïnstalleerd. Het leven is beter zonder schreeuwerige apps die om mijn aandacht vragen.

We vergeten nogal snel hoe het web au fond altijd heeft gewerkt: het is een globaal netwerk van computers die met elkaar communiceren en op verzoek informatie uitwisselen. Een webserver waar jij je schrijfsels, video’s, foto’s,… op plaatst is niets meer dan een computer die permanent aan staat, aangesloten is op het internet en je mobieltje, MacBook of iPad mee communiceert. Wil je iets op het web publiceren, dan zijn er twee manieren om dat te doen: ofwel zorg je zelf voor een computer die altijd bereikbaar is, ofwel laat je de hele technische kwestie over aan iemand anders. Wanneer je iemand hoort orakelen over “[The Cloud][2]“, dan heeft ie dat over het laatste.

De verdienste van zo’n cloud platformen is dat ze de drempel om online je gedacht te kunnen zeggen, zeer laag hebben gelegd. Je hebt nauwelijks technische kennis nodig en je betaalt geen cent om op sociale media löss te kunnen gaan. Natuurlijk, There is no such thing as a free lunch: Je betaalt Google of Facebook door de controle over de toegang tot je content, je aandacht en je privacy grotendeels aan hen over te dragen.

Wat is het alternatief? Terug naar het Open Web! In plaats van te betrouwen op externe platformen: zelf de technische zijde regelen. Die strategie volg ik bijna anderhalf decennium met dit blogje. Ik lease bij Linode een webserver. Ik betaal daar maandelijks 25$ voor (dat lijkt veel, maar dit is niet de enige website die op die server staat). De configuratie en het up-to-date houden van de software doe ik helemaal zelf. De domeinnaam kost mij jaarlijks nog een tientje. Zo behoud ik de volledige vrijheid over wat ik online zet, in welke vorm en wie er toegang toe heeft.

IndieWebCamp vind ik in die context dan ook een mooie beweging. Zij bouwen onder andere tools die de rollen net omdraaien: je publiceert op je eigen domein/site, maar je content wordt automatisch geaggregeerd naar sociale media en andere platformen en vice versa. Dat idee noemt crossposting: een gedachte wordt op verschillende kanalen gepubliceerd. Maar de canonieke versie staat wel op deze plaats.

Uiteindelijk is het hele idee niet nieuw: anderen schreven hier reeds ook zinnige gedachten over. Via Dries belandde ik op dit mooie stukje van oerblogger Dave Winer. Hij maakt terecht deze opmerking:

I made a mistake when I changed the format of Scripting News. Before Twitter, I had lots of short items. Here’s an example from 2006. I wrote as much as there was to say and no more. That’s how blogging should work.

Inderdaad, anno 2008 schreef ik in een stijl die enigszins doet denken aan Winers’ verwijzing naar de Dogma 2000 principes. Net zoals Winer heb ik de fout gemaakt om de korte gedachten gaandeweg te knippen waardoor het hier wat kwam te verwateren.

Een artikel van vorig jaar dat nog lang is blijven kleven in mijn achterhoofd, is The Web We Have to Save van de Iraanse blogger Hossein Derakhshan. Hij werd omwille van zijn online publicaties in de cel gegooid en heeft de transitie naar sociale media niet actief meegemaakt. Toen hij vrij kwam, ontdekte hij hoe het web is getransformeerd. Hij omschrijft die evolutie zo:

Sometimes I think maybe I’m becoming too strict as I age. Maybe this is all a natural evolution of a technology. But I can’t close my eyes to what’s happening: A loss of intellectual power and diversity, and on the great potentials it could have for our troubled time. In the past, the web was powerful and serious enough to land me in jail. Today it feels like little more than entertainment. So much that even Iran doesn’t take some — Instagram, for instance — serious enough to block.

Genoeg redenen dus om hier terug wat meer te publiceren. Uiteindelijk ben ik hier chez moi.

14/15

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 02 Jan 2015 22:34:42 +0000

We hebben de overgang vlotjes gemaakt dus tijd voor het obligate persoonlijke-jaaroverzicht-blogpostje.

De highlights van 2014:

Verkocht ik mijn appartement
Behaalde ik mijn definitieve rijbewijs
Organiseerden we andermaal 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
Bezocht ik nog eens Amsterdam
Mag ik afstrepen van de Bucket list: Toscane met Sienna en Firenze
Kocht ik een e-reader en haalden we Netflix in huis.
Las ik heel wat boeken. Geen grote hoeveelheden, wel een fijne selectie.

2014 was een jaar waarin ik ook een aantal fijne zij projectjes deed.

Ik maakte een aantal veel bekeken screencasts over Drupal.
Ik bouwde een liveboard op basis van open data met AngularJS. En leerde heel wat over JavaScript.
Ik rebootte mijn andere blog.
Ik hackte (met wat hulp) een RetroNES console bij elkaar.

2014 was een jaar waarin ik leerde dat uw gezondheid en conditie uw grootste rijkdom zijn. De persoonlijke calvarietocht met de schouder daar gelaten, wens ik iedereen na het afgelopen jaar meer dan ooit een gezond – of toch een met beterschap gevuld – nieuw jaar toe. Verzorg uzelf!

2014 was bij momenten ook een jaar van stille woede of verontwaardiging. Eerlijk gezegd waren er dagen dat ik echt geen zin had in de confrontatie met de lawine van onheils- en andere tijdingen op sociale en traditionele media. Een oude Chinese vloek zegt “Moge je in interessante tijden leven.” Juist.

Of ik voornemens en doelstellingen heb voor 2015? Buiten de klassiekers zoals meer bloggen, lezen of voor inbox zero gaan: niets bijzonders. Er liggen wel een aantal grote uitdagingen op mij te wachten. Niet in het minst hoop ik mijn lijf enigszins terug op orde te krijgen. Andere uitdagingen komen later nog aan bod. Het belooft in ieder geval een spannend jaar te worden.

Een ei dat gelegd moest worden

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 06 Jan 2013 13:09:30 +0000

Ik zat met een ei dat al een hele tijd geleden gelegd had moeten worden. Vroeger was mijn blog bij momenten zo’n beetje een experimenteertuin voor al mijn IT interesses. Maar de laatste jaren vond ik minder en minder dat code en zo er thuis hoorde. In de eerste plaats omdat wat ik over technologie en over mezelf schreef soms zo ver uit elkaar liggen, maar ook omdat mijn lezerspubliek veranderd is.

Dit blogje is zoetjes aan een lifelog geworden.

En ergens vond ik dat jammer want ondertussen zat ik wel met dat technologische ei dat ik nergens kwijt kon. Ondertussen ben ik een kleine twee jaar geleden gestopt met freelancen en was er de oude site van de eenmanszaak. En dus besloot ik in het najaar om er een technologieblog van te maken waar ik mezelf volledig kan uitleven.

Ondertussen ben ik een tijdje geleden in alle stilte aan het schrijven geslagen. En is het wel heel erg duidelijk hoe groot dat ei wel niet was. Ergens hoop ik dat het verdwijnen van dat ei ook wel ruimte creëert om hier te verder bloggen.

#wijvenweek 5: zelfcensuur

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 18 Mar 2012 16:12:19 +0000

Zelfcensuur. Doe ik dat hier eigenlijk wel? Ja. En nog geen klein beetje. Geloof me vrij dat ik dit blogpostje een paar keer heb herschreven en er duchtig in geschrapt. Er is veel waar ik over zou kunnen bloggen, maar waar ik mij voor hoed. Tjah, da’s ook een beetje de tol van onder eigen naam te schrijven. Je gedachten te grabbel leggen, dat doe je niet zomaar.

Het is ook bij mij niet altijd rozegeur en maneschijn. Wie mij kent weet dat de laatste 356 dagen bijzonder hard waren voor mij. Er was heel wat verdriet, twijfel en onzekerheid. Met daarna langzaam terug recht krabbelen, doorbijten, leren genieten van het leven om vandaag weer mijn oude gelukkige zelve, weliswaar met een paar rimpels extra en een stuk wijzer, te kunnen zijn.

De details houd ik voor mij. Hoe hard dit ook mijn plaatsje is, en ik heel graag met jullie stukken uit mijn leven deel, van een aantal dingen, hoe interessant of vertellenswaardig ook, kan ik me geen enkele goede reden bedenken waarom ik ze hier zou publiceren. En ergens vind ik dat ook wel net goed, het plaatje hoeft immers niet compleet te zijn.

First post

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 02 Jan 2012 10:27:57 +0000

Klasieker! De openingspost voor het nieuwe jaar! 2012 is er. Het varkenshaasje en de drank zijn verteerd. Ik heb gisteren genoten van het Nieuwjaarsconcert uit Wenen voorzien van Dafalgan en een jerrycan koffie. Ondertussen is het 2 januari en kunnen we het jaar écht aftrappen. Dit is een uitstekend moment om even vooruit te kijken. Voornemens? Daar doe ik niet aan mee. Ik maak mezelf geen beloftes. Maar ik wil wel even oplijsten wat dit jaar allemaal brengt.

Verbouwen en verhuizen! Natuurlijk. Dit is het jaar waarin ik mijn appartement onder handen neem en het helemaal van mezelf maak. Ik hoop zo een einde te maken aan het nomadenbestaan van de laatste 7 jaar. Het is de hoogste tijd daarvoor.

Websites bouwen! Er is de site van mijn moeder die ik onder handen wil nemen. Begin vorig jaar was ik er vol goeie moed aan begonnen. Ik heb een leuk ontwerp gekregen van Kristof O. maar de omstandigheden hebben dat project volledig stil gelegd. Tijd om door te bijten en het volledig af te werken. En verder is er Colada. Ik ben dan wel niet langer een freelancer, ik zou er graag iets meer mee doen dan wat het nu is. Zo zou ik graag ook willen bloggen over mijn technische kantje. Dat lijkt me de uitgelezen plaats om te doen.

Dit jaar wil ik ook een nieuwe versie voor dit project afwerken en uitrollen. Ik heb het laatste jaar immers bitter weinig voor Mollom voor WordPress gedaan. Sinds het najaar ben ik terug naarstig aan het programmeren. Ik doe het op mijn eigen tempo. Zonder mezelf grote doelstellingen op te leggen. En dat lijkt beter te werken. Ook al heb ik nog een pak andere ideeën in mijn hoofd.

Er is het klimmen. Zolang ik niet verhuisd ben ga ik met J. wekelijks volhouden in de Wallstreet. Ik klom vorige week voor het eerst een niveau 5C. Ik groei er nog steeds in. Met veel plezier. Sinds begin vorig jaar is mijn lijf in een ongekende vorm. Ik voel me een stuk steviger dan vroeger. Bovendien heeft het klimmen mijn zelfvertrouwen doen groeien. Het is niet iets wat ik zomaar wil opgeven. Na de verhuis wordt het dus zoeken naar een nieuwe klimzaal. Meer dan waarschijnlijk wordt het Bleau in Gent.

O ja. Koken! Zeer zeker! Ik heb me ingeschreven voor de tweede schooljaar helft. Dus tot ergens in juni blijf ik wekelijks kookles volgen. Geen feestgerechten, wel “Verfijnde gerechten”. Het zal me benieuwen! En natuurlijk, als ik verhuisd ben hoop ik ook wel nog meer voor vrienden te mogen koken.

Dit jaar neem ik ook de functie van penningmeester in het jeugdhuis op. Misschien is het wat vreemd dat ik me daar in wil smijten, maar om de een of andere reden boeit boekhouding en administratie mij wel. Ik doe het vooral om er iets uit te leren dat ik kan meenemen naar later.

Echt grootse Vijf jaren Plannen, Engagementen of Doelstellingen zijn er dus niet. Het zijn stuk voor stuk dingen die ik wil doen omdat ik ze graag doe, niet omdat ik ze moet doen. Maar goed ook. Ik wil dit jaar vooral genieten wat komen gaat, van de dingen die ik graag doe, met de mensen rondom mij. In deze tijden lijkt mij dat het belangrijkste.

Bij deze wens ik iedereen alvast een prettig 2012! Geniet er vooral van. Maak er een fijn jaar van.

Allo micro

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 01 Jun 2011 19:11:24 +0000

*tok tok*

Allo micro?

Is het echt bijna-net-geen zes maanden geleden sinds ik heb geblogd? Blijkbaar wel. ’t Is zelfs zo lang geleden dat ik nog eens ingelogd heb! Op het dashboard flikkerden allerlei waarschuwingen. Een update naar WordPress 3.1.3 drong zich op. En de spamqueue stak vol met geblokkeerde spamcomments. Noem het maar een dikke laag stof en spinnewebben waar ik net even komaf mee heb gemaakt.

Tjah, het zat er wat aan te komen.

Ten eerste slabakte het in de tweede helft van vorig jaar al. Ik was zo langzamerhand blogmoe geworden. De dag dat je jezelf moet dwingen om iets te schrijven, kan je er beter even mee stoppen. Dat heb ik dus dan maar gedaan. Even afstand nemen.

Ten tweede zijn er heel wat medebloggers die hun blog aan de wilgen hebben gehangen in het voorbije jaar. Just moving on with life en hun blog dus ontgroeid. Wat ergens wel een beetje ontmoedigend werkt. Ik heb twee weken terug mijn feedreader eens uitgekuist en de lijst dode feeds kon wel tellen.

Ten derde zijn er die andere sociale media. Velen zijn verkast naar Facebook en Twitter. Het is nu eenmaal makkelijker om dat leuke filmpje te delen via een sociaal netwerk dan via een blog. Waar bloggen pull is (je hoopt dat je bezoekers zullen blijven hangen) kan je via facebook of twitter content actief pushen naar anderen (het komt automatisch in hun activity stream terecht) Het laatste jaar was ik nogal actief op Facebook. Welja, heel erg actief.

No more. Gedaan. Tsusch. Ik moet bekennen dat ik sinds een week of twee gestopt ben met Facebook. Mijn account is er nog wel, maar ik heb er sinds medio mei niet meer aangelogd.

Waarom? In het begin heeft dat allemaal wel iets. It’s a novelty. Je kan er makkelijk en snel je vrienden, oud klasgenootjes, collega’s,… mee bereiken. En omgekeerd is het ook een sleutelgat waardoor je naar het leven van anderen in je netwerk kijkt. Op het laatste vond ik het minder fijn om het leven van anderen van zo nabij te kunnen volgen. Ik merkte dat ik iets te hard mezelf begon af te spiegelen in negatieve zin aan mijn sociaal netwerk. Tot op het punt dat een uurtje Facebook mij gewoon een rotgevoel bezorgde. Alsof mijn sociaal netwerk mij als individu voor een flink stuk definieerde. Niet goed dus. Uiteindelijk was het dit artikel van Jason Scott dat mij deed besluiten om er mee te stoppen.

But the fact that anyone would put anything of any unique nature on there, that matters to them, is beyond insanity – it’s identity suicide. It’s like you are intentionally driving down the road of life, ripping pages of your journal and photo albums, and tossing them out the window. Good luck finding anything again. Good luck knowing in six months, a year, something will even be findable. Try and communicate with anyone using their designed-by-a-second-trimester-fetus “message” system with any of the features from the last 30 years. Go back and try and negotiate it for search and topic control and usefulness. No. Not happening. Everything on Facebook is Now. Nothing, and I mean nothing on Facebook is Then. Or even last month.

Ik zou niet zo ver willen gaan als Jason. ‘Tuurlijk heeft Facebook zijn merites. Niets makkelijker om leuke filmpjes te delen of om iets te organiseren met je vrienden. Maar ik merk nu hoeveel tijd ik op Facebook investeerde zonder dat het voor mij uiteindelijk echt persoonlijke meerwaarde opleverde. Het doet goed om die tijd nu aan te wenden voor toffere dingen. De mensen die je echt nauw aan het hart liggen, daar heb je Facebook niet voor nodig om te weten hoe het in hun leven loopt.

En dus keer ik terug naar mijn blogje. ’t Is dat het aanvoelt als thuiskomen. Dit is mijn plaatsje op het web. Helemaal mijn “domein”. En dat schat ik meer naar waarde dan een profielpagina op Facebook dat bij de eerste blote tiet kan worden gewist. Het plan is om terug hier wat meer te toeven en te schrijven. Geen beloftes. Ik doe dit in de eerste plaats voor mijn plezier.

De rest, dat zien we wel.

whereami?

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 25 Dec 2009 09:46:01 +0000

2009 gaat in de annalen als een gek jaar. Voor zover ik het een jaar kan noemen. Voor mij is het eerder een blur aan gebeurtenissen. En de fall out manifesteert zich in extreem zuing bloggen. Tjah, sinds medio 2008 zit ik op een rollercoaster en die lijkt maar niet te stoppen. Even recapituleren.

Medio 2008 besloot ik mijn job bij de overheid in te ruilen voor een job in de web sector. Geen evidente keuze want ik moest veel, heel veel, on the job leren. Ondanks de achtergrond die ik had. Ondertussen pendelde ik elke dag tussen Antwerpen en Leuven. In december verhuisde ik dan naar Leuven. Het idee was om daar toch een tijdje te wonen en te werken.

Het lot besliste er anders over. Allerlei omstandigheden deden mij beslissen om het als freelance web developer te proberen. Meteen het diepe eind van het professionele zwembad dus in. Waarom ook niet? Zonder vrouw, kind of lening was dit het perfecte moment om mij daar te wagen. De tweede helft van 2009 was een aaneenschakeling van projecten, bedrijven, etc. Keihard om den brode werken om de onstilbare honger van Vadertje Staat de baas te kunnen. Veel, heel veel, gependel. De NMBS en De Lijn hebben toen goed aan mij verdiend. Wist je trouwens dat in de prijs van een treinticket geen BTW zit? Doet een mens vragen stellen over hoe duur het openbaar vervoer wel niet is!

En toen belandde ik voor een job gedurende een 6 tal weken in Antwerpen. Dat waren 6 droomweken. Nog altijd keihard werken, maar het project en de tijdelijke collega’s bleken een droom te zijn. En ik leerde er ongelofelijk veel bij. Toen het einde van het tijdelijke contract naderde kreeg ik een onverwacht voorstel. De ervaring had mij geleerd om altijd wantrouwig te zijn. Maar men meende het doodserieus. De rekening werd gemaakt en conclusies werden getrokken. En dus werk ik sinds begin december terug in Antwerpen en draagt mijn kaartje de titel ‘senior drupal developer’ en ben ik niet langer full time zelfstandige.

Ik pendel nu elke dag tussen Leuven en Antwerpen. Omgekeerde richting van wat ik vorig jaar deed. Ironie noemen ze dat.

Afin, dat was 2009 zo’n beetje in een notedop. U begrijpt wel dat ik een klein beetje moe ben van al die omzwervingen. Dat 2010 voor mij ook wel géén rustig jaar zal worden. Een interessant jaar, dat zeker, maar zeker geen uitrustjaar.

Mollom goes onwards!

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 14 Dec 2009 21:15:30 +0000

It’s been a few months since I’ve let anything out about the development of WP Mollom. Due to my freelancing activities, the project didn’t got the attention it really deserved. But now I’m shifting focus again, and I’ll be able to spend more time on this plugin in the near future.

First up: the development version contains a few fixes against several bugs and typo’s.

The biggest issue I’ve fixed is a problem with non alphanumeric characters and foreign character sets which are not being rendered correctly. It’s quite an important fix actually so it needs some testing before I can release it with the next stable version. You can support me to achieve this in one of three ways:

If you’re just passing by:

I’m a firm believer in the old adage ‘eat your own dog food’ so I’ve installed the development version on my own blog. Just leave a comment and use the most weirdest characters you can find on your keyboard. Combinations of quotes, double quotes, slashes,… anything gives! If you’re native tongue uses a foreign character set: give it a try!

If you’re a blogger:

Download the latest development snapshot of the plugin, intall it on a your (test) blog, make a blogpost and use all kinds of exotic character sets (chinese, cyrillic, greek, arabic, vietnamese, etc.). Try to use the most weirdest characters and check for comments with missing or garbled content.

If you’re a developer:

Download the snapshot and review my code! The code which sanitizes the comment strings can be found around line 1377.

If everything works great, I hope to do a long overdue bug fix release later on this week.

Paragrafen

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 07 Nov 2009 14:16:08 +0000

Eén van de meer interessante mensen die ik volg op Twitter is Beep ofte Ethan Marcotte. In een blogpostje quote hij Dan Cederholm:

Like anyone who used to blog with frequency pre-2005, I’d like to post here more often — not just to fill up bits and bytes, but to write again. Remember when blogs were more casual and conversational? Before a post’s purpose was to grab search engine clicks or to promise “99 Answers to Your Problem That We’re Telling You You’re Having”. Yeah. I’d like to get back to that here.

Dan verwoordt een sentiment dat mij niet helemaal onbekend is.

Wel, wil je geloven dat ook ik een dergelijk gemis heb? In the days of yore vormden blogs gedurende een tijdje de structuur waarop zich het hele on line sociale weefsel zich entte. We schreven blogposts en voerden vanop onze eigen stek discussie over onderwerpen. We refereerden elkaar, of we reageerden op elkaars blogs in de commentaren. In ieder geval: je had je eigen blog en via je blogrol (of je favorieten) surfte je rechtstreeks naar anderen om te kijken of ze niets nieuws hadden geschreven. Bezoekers op je site waren een goede gelegenheid om je eigen site in een leuk kleedje te steken. In die experimentele dagen was het de gewoonte om je site regelmatig om te katten. Rond sommige blogs hing er een echte microcommunity van regelmatige lezers. En bloggers zijn uiteraard ook aan mekaar beginnen hangen.

Dat werkte een tijdje goed tot er zoveel interessante blogs waren dat het nog moeilijk volgen werd. Veel noise, weinig signaal dus. Toen kwam RSS op de proppen. Je moest niet meer naar een blog surfen, de tekst werd naar jou gepushed. Zo kon je toch nog alles en iedereen volgen. In bredere zin werd men er zich toen ook wel van bewust dat data en informatie eigenlijk zeer portabel kan zijn. Aggregatie bewijst dat on line data los kan staan van een design en een domeinnaam. De plaats van publicatie is niet noodzakelijk de plaats waar informatie ook wordt geconsumeerd.

Mijn feedreader is Google Reader. Die vertelt me dat ik momenteel 158 feeds volg. Anderen volgen er ongetwijfeld een pak meer, maar voor mij is dat al heel erg veel. Ik lees niet dagelijks wat er binnenkomt en dat zorgt voor een backlog. Op dit moment wachten er nog goed 200 ongelezen items op mij. Daar zitten een paar interessante dingen tussen, maar ook veel cruft: del.icio.us links, ’99 things you really need to know’, pogingen om dingen te hypen, etc. Jammer maar opnieuw een signal-to-noise ratio om u tegen te zeggen. Het kost dus wat kostbare tijd om daar door te geraken. Tijd waaraan wordt geknibbeld omdat ook Facebook en Twitter een ware modderstroom aan informatie produceren die het grootste deel van de tijd nauwelijks interessant is.

Daarnaast is ook het sociale gebeuren volledig geëvolueerd. Starten met bloggen is nogal hoogdrempelig. Sociale netwerken zoals Twitter en Facebook zijn in het gat gesprongen. En met succes. Tegenwoordig heeft iedereen zijn eigen on line profiel – vergelijkbaar met een microblog – waar hij/zij ongelimiteerd op kan schrijven, linken, publiceren,…wars van enige technische kennis.

De vorm is zelf ook geëvolueerd. Microbloggen is nu eenmaal zo populair omdat alles gepresenteerd wordt in piepkleine hapklare brokken die quasi real-time worden gepresenteerd. Waarom zou ik nog op mijn eigen blog iets publiceren als ik het ook in 140 karakters gezegd kan krijgen en het meteen in de timeline van mijn connecties op Twitter verschijnt? Was de atomaire eenheid op het web een jaar of vier geleden nog de blogpost, dan is dat nu de tweet of de facebookstatus.

Een YouTube filmpje delen is dan ook nog nooit zo makkelijk geweest. Maar echt betrokken bij die informatie zijn mensen niet echt. Share and forget. Onderweg zijn wel degelijk de mogelijkheid om diepgang en context te geven aan informatie kwijtgeraakt en staan we nauwelijks nog stil bij wat we allemaal retweeten en delen met mekaar.

In tegenstelling tot vroeger is het internet vandaag meer dan ooit een diffuse stroom van veelal oninteressante noise. De pleiade aan sociale diensten en dienstjes heeft ervoor gezorgd dat we niet meer op één plaats dingen delen, maar dat op verschillende plaatsen doen: facebook, twitter, posterous, delicous, youtube,… Het is onmogelijk om op al die sites een account te hebben en pakweg de 30 zelfde mensen te volgen zonder iets te missen. Overhead dus.

Een andere reden waarom sociale netwerken minder interessant zijn is dat informatie er vrij letterlijk grijs is. Het design van een site is een extra laag die het web haar verscheidenheid geeft. Niet alleen vanuit esthetisch oogpunt, ook puur communicatief is design belangrijk. Een goed design vertelt immers iets over de identiteit van de blogger. Veel blogs op het net worden juist nog een stuk interessanter omwille van het design dat mij vertelt wie die persoon is. Neem nu Dustin Curtis. Elk artikel is een visueel meesterwerkje. Als je naar zijn blog surft, dan is dat niet alleen om een intelligent stukje proza te lezen, maar ook om te genieten van het design. Ik kan zijn schrijfsels wel lezen in mijn Google Reader, maar dan moet ik dat visuele element, die een extra geeft aan de tekst, wel missen.

Sinds we RSS lezers gebruiken is dat aspect verloren gegaan. In Google Reader is iedereen immers gelijk. En opeens werd het web een stuk minder interessant. Met sociale netwerken is die trend verder gezet. Ieders facebook- of netlogprofiel ziet er tegenwoordig gewoon hetzelfde uit. Zonder meer. Het is niet half zo interessant om een facebookprofiel te bekijken als een goed uitgebouwde blog te doorsnuisteren.

Moest het daarbij blijven, geen enkel probleem. Maar het succes van sociale netwerken en de aandacht die ze eisen is ondertussen wel van die aard dat ze in het centrum zitten. Eigenlijk is een sociale netwerksite zoals facebook desondanks nog altijd een gesloten ecosysteem. Je kan gerust stellen dat als het niet op twitter of facebook staat, dat niemand het ook echt zal lezen. Voor velen is het internet zelfs al gereduceerd tot die paar sociale netwerken en een handvol nieuwssites waar informatie tot hen komt en ze zelfs niet meer kritisch nadenken over wat ze zelf terug delen met anderen. Laten we eerlijk, een echt goede evolutie kan je dat niet noemen.

Nu heb ik bij mezelf iets gelijkaardigs vastgesteld. Dat mijn blogje niet zo regelmatig van updates wordt voorzien, ligt voornamelijk aan het feit dat ik zelf ook een stuk actiever ben binnen die sociale netwerken. Dan ga ik dus al wat minder publiceren. Maar de laatste tijd valt me dat wat meer en meer tegen. Ik ben die grijze informatieblob een een beetje moe.

Net als Dan wil ik terug meer paragrafen lezen. Een stuk kritischer staan tegenover inhoud en het niet zomaar gratuit delen met anderen. Terug naar de bron gaan en het niet meer moeten lezen nadat het alle vijf keer geretweet is geweest of zo.

… en natuurlijk zelf ook weer wat meer tijd maken om – hopelijk – interessante stukjes te schrijven en mijn eigen blog eens een stevige, ouderwetse omkatbeurt te geven!

WordPress 2.7

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 12 Dec 2008 07:53:53 +0000

Yes. WordPress 2.7 is out. Your favorite blogging tool has gotten a serious overhaul: a totally new administration panel, loads of bugfixes and lots of new features.

The plugin API has been extended: you should now use a seperate file to store all uninstallation logic instead of relying on the deactivate callback, options should be registered with WP (mandatory in near future versions) and the submenu structure onto which you can hook your own settings is revamped.

If you haven’t already noticed, WP Mollom 0.7.0 has some minor issues with 2.7. Most notably, The management panel disappears. Between boxing my stuff, frantic phonecalls and spending countless hours commuting through Flanders, I’m trying to get the plugin up to speed.

De naakte cijfers II

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 16 Mar 2008 11:20:12 +0000

Wel, ik heb gisteren dan toch even optie genomen op Feedburner. Ik had dat natuurlijk al vééél eerder moeten doen. Na 24 uur is dit het resultaat:

Ha! Inderdaad. Daar zitten jullie snoodaards dus allemaal! Mij volgen via de feeds.

Restate initial assumptions: op het huidige web arriveren bezoekers niet noodzakelijk via de voordeur. Bij uitbreiding stamp ik nog maar enkele open deuren in:

Feedreaders zijn in de blogosfeer incontournable.
Bloggers en bloglezers zijn daar de grootste gebruikers van.
Aggegratie van feeds, trackbacks,… (Google Reader, Technorati, Feedburner, Facebook, Del.icio.us, Twitter, whatnot) leiden ertoe dat mensen nieuwe blogs leren kennen zonder dat ze daarvoor expliciet je site zelf bezoeken. Eén keer kan volstaan: om je feed toe te voegen aan hun reader. En zelfs dat hoeft niet als een link naar je feed elders ook nog eens wordt gepubliceerd.
Hear-say is belangrijk: slimme feedreaders kunnen nieuwe feeds suggereren. Bijvoorbeeld ‘Hey, we’ve noticed you subscribed to feeds x and y. Maybe feed z can interest you?‘ Hetzelfde gebeurt ook off line bij meetings: ‘Ja, ik lees je blog’ wil zoveel zeggen als ‘Ja, je zit in mijn feedreader’
Vraag: bestaat dan niet de ‘valkuil’ dat je uiteindelijk enkel nog blogt voor die absolute incrowd? En is dat dan iets waar professionele bloggers bang van moeten zijn? Google AdSense op je blog zetten levert immers bitter weinig op. Hier heb je een verklaring!
Binnen andere contexten spelen domeinnamen, Google, SEO en het frontje (de ‘homepage’) een belangrijkere rol om bezoekers aan te trekken.
Is de vorm dan wel zo belangrijk voor een blog? Helemaal niet. Die is zelfs overbodig aangezien de inhoud een volledig eigen leven gaat leiden in feedreaders, feedbots, geaggregeerde databases,.. en het grote cachegeheugen van het web. Tenzij je natuurlijk van strak webdesign houdt.
Cijfers over bezoekers interpreteren is niet eenvoudig. Ik vraag mij af of Metatale er rekening mee houdt dat invloed ook gemeten kan worden via feeds en de verschillende contexten waarbinnen die worden aangewend.

Afin, stof tot nadenken. Toen ik dit en dat deze week las, dacht ik er zo het mijne van. Dat het toch allemaal wel héél erg relatief is wat feitelijk doen. Ach ja, ’t is dat ik de afgelopen week niet erg uitgerust ben, de laatste tijd wat chagrijnig rondloop en de dingen in vraag durf stellen.

De naakte cijfers

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 15 Mar 2008 11:43:21 +0000

Ik heb sinds december Google Analytics op mijn blogje lopen. Ik had de code ertussen gesmeten en die daarna half vergeten. Vanmorgen herontdekte ik die en besloot ik even naar de resultaten te kijken. Die zijn, wel, vrij ontnuchterend:

Volgens Google passeerden hier in de laatste maand dagelijks nog geen 5 mensen. Niet dat ik nu meteen een hithoer ben, maar op zo’n moment krab ik toch even in mijn haar. Bezoeken er werkelijk zo weinig mensen netsensei.nl? Of zijn die cijfertjes niet betrouwbaar? Je ziet zelfs geen piekje na de vele blogmeetings van de afgelopen weken.

De achtduizend.be cijfers liggen wel in de lijn van de verwachtingen. En, pakweg, Dikkie haalt met gemak dagelijks over de 400 bezoekers. In de blogosofeer heb ik toch niet meteen klachten over Google Analytics gehoord. Hoe zit dat dan?

Google Analytics maakt gebruik van een Javascript tracker die je installeert in de code van je eigen site. Als die wordt uitgevoerd, registreert GA die als een hit. Zoekrobots, spamrobots, mensen die geen javascript enabled hebben, bezoekers die mijn blog via RSS lezen, etc. die worden niet door GA geregistreerd. Wat je over houdt is dus nog altijd geen totaalbeeld van wat er werkelijk door de deur komt. Nochtans, GA registreert vooral de ‘menselijke’ activiteit.

De ruwe server logs bevestigen dit verhaal wat. Vandaag alleen al kreeg ik 3932 hits die terug te voeren zijn op 145 unieke bezoekers. In de top 10 van meest actieve ip’s staat een aziatische spammer (whois toont dat de host in Bangkok zit) die 2347 hits wist te genereren. Daarna kom ik zelf, Google, Verizon en nog een rist andere Amerikaanse hosts waarvan je kan vermoeden dat het bots zijn. O ja, metatale kwam er ook nog net door, overigens.

Uiteraard schrijf ik niet voor het plezier van spammers en robots die de boel komen indexeren of, godbetert, harvesten. Dus die 5 bezoekers per dag is toch wel érg weinig.

Uiteindelijk is de simpelste uitleg dat ik éigenlijk totaal oninteressant ben en schrijf. (Toegegeven, de laatste week was het hier meer een linklog maar wie is er in godsnaam geïnteresseerd in het feit dat ik gisteravond in Leuven pinten ben gaan pakken?) Ik kan hetzelfde zeggen over de rest van de blogosfeer:

Ik zou cassant kunnen worden en gemakkelijk kunnen scoren door een Brutiniaanse schrijfstijl te hanteren (eerlijk, Tom, _zó_ moeilijk is dat niet) Of ik zou godganser dagen op mijn quivive zijn en bij de minste storm in een glas water meerijden op de golven van de algehele verontwaardiging. Of ik kan over virals en marketing en hippe dinges zoals de iPhone bloggen. Of ik zou kunnen (foto)bloggen over mijn kinderen… o, wacht eens even… nevermind. It’s been done is het overheersende gevoel. Ik betrap me er wel op dat ik in mijn feedreader het gros van de posts gewoon skip omdat ik vind dat het voornamelijk meer van hetzelfde is. En ik maak me er zelf ook schuldig aan op mijn eigen blog. Ik zou er al ferm naast moeten zitten moest ik niet de enige zijn.

Inhoud is nog altijd king. Misschien moet ik maar eens goed nadenken of dit blogje het zoveelste scrapbook van een on line leven zoals zovele andere moet zijn. Tjah…