Bank on Netsensei

Eigenaar

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 28 Aug 2011 11:43:41 +0000

Ik mag mezelf vanaf nu eigenaar van vastgoed noemen. Vrijdag is de akte verleden. Ik heb uitgebreid de kans gehad om mijn handtekening te oefenen. In de voormiddag ging het richting bank om daar alle papieren rond de lening te tekenen en in de namiddag was er het bezoek bij de notaris. De akte werd voorgelezen, vragen werden beantwoord en afspraken werden gemaakt. Maar het is dus van mij.

En in één moeite ben ik meteen ook huisbaas geworden. Er woont nog een gepensioneerde dame. Nieuwsgierig belde ze mij vrijdagavond op. Gisteren ben ik even in de namiddag op bezoek geweest om kennis te maken. En praktisch één en ander de regelen. Ze is immers zelf ook op de uitkijk naar een nieuwe stek. Wanneer dat zal zijn? Dat hangt af van hoe snel ze iets vindt. Hoe dan ook geldt een opzeg van 6 maanden. Lang? Tjah, dat staat bij wet vast. Ik ben dus eigenaar van een stuk vastgoed waar ik zelf nog geen genot van heb maar wel al wat verplichtingen. Dat wordt even door de zure appel bijten.

Alles welbeschouwd hebben we toch een stevige horde genomen. Dat scheelt al veel!

Gekocht

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 23 Jun 2011 17:29:00 +0000

Ik heb een appartement gekocht. Een keuken, een living, een slaapkamer, inkomhal, badkamer, een toilet, kelder en een terrasje. Gelegen op de eerste verdieping met een fantastisch uitzicht over een park. En ik mag dat allemaal binnen afzienbare tijd het mijne noemen. Vanmiddag heb ik het compromis getekend met de verkopers en de makelaar. Duizend-en-één papieren doornemen. Alles goed lezen. Vragen stellen tot alles duidelijk is. En dan alles paragraferen en handtekenen.

Ik had mezelf vorig jaar voorgenomen om van 2011 het jaar te maken waarin ik zou zoeken – en misschien wel vinden – naar mijn eigen stek. Niet dat ik er haastwerk van wilde maken na mijn verhuis in oktober. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd zag het er begin dit jaar nog helemaal anders uit. Ik had eind 2010 een heel erg fijn iemand leren kennen. De eerste weken van het jaar waren, zoals dat heet, een ware idylle. Maar eentje van het soort dat jammer genoeg niet mocht blijven duren. Hoe graag ik dat ook had gewild. Laten we het er op houden dat er in de laatste maanden nogal wat rimpels en grijze haren bij zijn gekomen.

Terug dus naar de oorspronkelijke roadmap. Dat moest ook wel. En zo begon in april de zoektocht naar een nieuwe stek. De werkomstandigheden laten mij toe om terug in Brugge te komen wonen. Hoe graag ik ook in Antwerpen ben, ik betrap mezelf er op nog altijd terug naar de heimat terug te keren. Tjah, dan weet je het wel. Lang moest ik niet zoeken. Het appartement vond ik al na een paar weken op Immoweb. Het is het derde appartement dat ik op een drietal weken tijd bezocht. Ik had er mijn twijfels bij. De foto’s waren, wel, wat ongelukkig en in zijn prijsklasse krijg je meestal krotten te zien. Maar de ligging is ideaal, niet ver van het station en dicht bij mijn ouders. En dus maakte ik toch maar een afspraak. De makelaar bleek een ex-scoutsleider te zijn. Van een fijne verrassing gesproken! Maar bij het eerste bezoek bleken mijn twijfels ongegrond. Niet te groot, niet te klein. Goed onderhouden. Geen vochtplekken of schimmels. En de dame die er nu in woont is de properheid zelve. Twee plaatsbezoeken met een zeer kritisch oog, en een paar nachtjes later wist ik: dit wordt het.

En dus heb ik mij de voorbije weken ingewerkt in all things real estate. Compromissen, aktes, leningen, rentevoeten, EPC, bodemattesten,… I know ze lingo now. Ik heb ook het geluk tot nu toe ook heel goed te worden opgevangen bij de bank. Alles loopt zoals het hoort te lopen.

En dus kon er vanmiddag worden getekend. Stress? Boh neent gij! Regel nummer één is: zorg dat je weet waar je mee bezig bent, goed voorbereid bent en realistisch blijft. De rest komt vanzelf.

Nu is het wachten tot de notaris het nodige heeft gedaan en de akte kan worden verleden. Dan is het écht van mij. Maar meteen verhuizen kan nog niet. Er is nog het kleine detail dat er een huurster woont. Die is nu op zoek naar een nieuwe woning. De wet biedt haar 6 maanden bescherming vanaf ontvangst van de opzegbrief. Dus in het slechtste geval ben ik gedurende een paar maanden slechts huisbaas. Ach, na drie keer huren zie ik het nu eens van de andere kant. De plus is dat ik bijna geen noodzakelijk renovatiewerken moét laten uitvoeren. Ik kan er zo in. Er zijn natuurlijk wel plannen om op korte termijn te investeren: een nieuwe vloer in plaats van jutte in de living en wat nieuw keukenmateriaal zoals een oven en een treffelijke kookplaat.

Mja, zo verbind ik mij dus binnenkort aan de bank. Zoals iedereen dat ooit wel doet. Het is ook een beetje vrijheid dat je daarmee opgeeft. Gedaan met rondhoppen.

Tijd om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Bankkaart

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 16 Sep 2008 18:12:47 +0000

Werd ik gisteren gebeld door Ann van de bank. Wist ze mij te vertellen dat mijn bankkaart, een opvallend rood exemplaar, voor haar op haar bureau lag. ‘Kan niet’, dacht ik. ‘De mijne zit in mijn portefeuille.’ Niet dus, toen ik dat even controleerde. Blijkbaar ben ik ze vergeten toen ik zaterdag in een delirium van vermoeidheid en anticipatie – CPEX speelde op Thoprock – geld haalde aan de lokale flappentap.

Maandagmorgen ontdekte ik bovendien dat men mij toevallig naar aanleiding van, nog maar eens nieuwe hervorming van tariefplannen, een nieuwe bankkaart had toegestuurd. Enigszins geambeteerd omdat ik weeral van kaart moest wisselen, had ik verzuimd die mee te nemen. De ironie wil dat Ann van de bank mij bovendien ook mee moest delen dat de nieuwe kaart waarschijnlijk toch niet zou werken. Blijkbaar zijn er technische problemen.

Wat ik gisteren wél geleerd heb, dat is dat je met je identiteitskaart gerust geld kan krijgen aan het loket. Gelukkig maar, anders ging ik deze week de broeksriem stevig mogen aanspannen.

Hospitalisatie

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 21 Jun 2008 10:09:52 +0000

Juist naar de bank geweest om een hospitalisatieverzekering te regelen. Nieuw werk, red tape en al hé. Ik kreeg meteen serieuze lap papier voorgeschoteld. Dat was dus de medische vragenlijst. Het document dat je in eer en geweten naar absolute waarheid moet proberen in te vullen. Tot de meest genante details toe.

Je zou er versteld van staan aan welke ziektes en mens allemaal wel niet kan lijden. Gelukkig overal ‘neen’ aan mogen kruisen. Ook de rest was niet mis: hierbij geef ik permissie aan de bank om de vertrouwelijkheidsband met mijn arts te doorbreken als er vragen zouden zijn. Je weet wel. Toen ik zo bezig was kon ik niet anders dan onwillekeurig aan Sicko van Michael Moore denken.

Mocht ik ooit mijn vingers kwijt geraken, ik help hopen dat de dokters er geen prijs op plakken en mij dan vragen welke vinger ik kan betalen!

Road of hell and sweetness

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 24 Jan 2008 17:57:46 +0000

Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.

Ik vervloek mijn eigen vandaag omdat ik eergisteren niet de moed heb gehad naar de bank te bellen voor een extra pakket KBC aandelen. Dinsdag nog 75 euro. Vandaag 88 euro ’t stuk. Dingbats! Aan de andere kant: troostende gedachte dat ik niet verkocht heb.
Hoopte ik vorige week nog om nu zaterdag naar El Tattoo Del Tigre te kunnen, dan blijkt dat er niet in te zetten. Heel veel dank aan collega S. om toch te proberen iets voor ons te forceren. Ach, ’t is dat het wel niet hun laatste show zal zijn en dat ze als ze deze zomer ergens op een zwoele zomeravond tussen hier en Brugge op de bühne staan, ik daar dus zo keihard bij ga zijn.
De laatste dagen speelt het kardinaliteitsteken keihard een rol in het werk. Ook wel het spoorwegteken of het hekje genoemd. Of die-toets-links-onderaan-op-uw-telefoon. Don’t ask.
Gisteren ben ik met kameraad J. naar I am Legend wezen zien in de UGC. Wat ik er van vond? Een degelijke film. Het einde was wat over the top en eigenlijk zelfs totaal onlogisch. Maar verder vond ik een totaal verlaten New York fantastisch in beeld gebracht. Ook Will Smith deed het wel oké als op-de-rand-van-de-waanzin verkerende overlevende. ’t Was niet meteen zijn beste prestatie, maar hij deed het behoorlijk met het gegeven.
Dinsdag ben ik dan weer met Herman op stap geweest. Eerst pizza eten in de Da Vinci II aan de verschansingsstraat, daarna richting ’t Pakhuis voor een bangelijke. Ondertussen smeedden wij plannen om ’t Stad onveilig te maken. Ik hoop zelf onder andere nog eens in de Lucy te geraken. En dan is er nog een idee waar we op aan ’t broeden zijn. En ja, Herman, je hebt gewonnen: je kan duidelijker harder lopen dan ik dat je de eerste op Twitter was.
Tenslotte is er nog achtduizend. Komende week ben ik fotoverantwoordelijke van dienst. Het goede nieuws is dat we kortelings in de lokale media zouden worden gefeatured. Hoezee! Ik vroeg mij trouwens af: wat vinden jullie tot nu toe van achtduizend? We krijgen wel redelijk wat respons van fotografen die hun werk insturen (blijven doen!), maar wat vindt ons publiek er nu eigenlijk van?

Busy, busy, busy dus…