Lunatics

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 10 Nov 2007 20:23:30 +0000

Vandaag trok ik naar Leuven voor een workshop slash auditie van de Lunatics Comedy Club. De Lunatics doen aan improvisatietheater. Of beter, een specifieke vorm van improvisatietheater: comedy-impro. Je staat op een leeg podium en met de topics die je publiek aangeeft moet je een scène beginnen.

Ik ging vooral naar de dag om vooral veel plezier te maken, en ook wel om eens te kijken of er werkelijk iets in mij qua talent zit.

De dag bestond vooral uit veel oefeningen. Een scène uitbeelden waarbij ter plekke opeens situaties worden omgedraaid en waar je dan op moet inspelen bijvoorbeeld. Of assiociaties leggen en dan daar iets grappigs uit brouwen. Of een woord krijgen en direct daar een minuut vol rond spelen. Het klinkt makkelijker dan het is. De max was wel om ook enkele typische spelletjes te spelen die ook in de beruchte Lunatics Comedy avonden in de Bal Infernal te Gent worden uitgevoerd. Opeens is mij duidelijk dat het een heel stuk moeilijker is dan dat de spelers voor een publiek van 200 man laten uitschijnen. Voor mij was het alvast de allereerste keer dat ik mij zo actief smeet in een performance.

Afijn, op het einde van de dag kregen we te horen of er iets in ons schuil gaat. De idee was immers om nieuw bloed te recruteren voor de club. De hint die ik meekreeg was dat ik ab-so-luut de tiendelige cursus improtheater zou moeten volgen en volgend jaar opnieuw ervoor gaan.

O ja, dank je aan Peter om mij hier op ’t Sint Pieters Station af te zetten. En, o ja, ik heb ook vandaag heel fijn gebabbeld en geperformed met Tjoff. En tenslotte, dank je aan de Lunatics voor een superfijne dag. Ik heb mij alvast beestig geamuseerd.

Making of Tell me baby

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 15 Apr 2007 22:18:42 +0000

WebsterMC mag dan wel vinden dat ik soms véél en véél te veel YouTube filmpjes post. Maar volgens mij zijn het er nog niet genoeg. Beeldmateriaal voor nog honderden, wat zeg ik, duizenden postjes mee te vullen. Hoewel dat natuurlijk ook niet de bedoeling is.

De Red Hot Chili Peppers dan maar. Hun Californication was een fase waar mijn broer doorging. Die heeft de plaat grijs gedraaid en zo heb ik ze leren kennen. Toen waren ze niet helemaal mijn smaak. Ik vond het vooral veel pottengerammel. Nu ja, in die was mijn besef van enige – goeie – contemporaine muziek eerder ondermaats te noemen.

Ondertussen zijn we weer bijna tien jaar verder. Smaken passen zich aan en mijn oor heeft zich getraind. De RHCP staan ondertussen allang niet meer in mijn zwart boekje. Integendeel. By The Way in 2001 vond ik een fantastische plaat met pareltjes zoals By The Way, Can’t Stop (geniale videoclip overigens!) en The Zephyr Song. En ondertussen schudden ze in 2006 hun Stadium Arcadium uit de mouwen. Dit dubbelalbum vind ik het beste tot nu toe. De originele sound is er nog altijd, maar ze is wel fel gepolijst en verbreed met nieuwe elementen.

Uit dat album komt de hit Tell Me Baby met een fel gesmaakte clip. Mensen komen nietsvermoedend op auditie om in een band te geraken, vertellen hun verhaal en terwijl ze hun ding doen komen opeens ook de Peppers hen vergezellen. Geestige situaties en al!

Blijkbaar is er ook een mooie ‘making of’ van gemaakt geweest die vooral beschouwend is. En die wilde ik jullie nu nét niet onthouden…

Part I

Part II

Part III

En natuurlijk de videoclip zelve…

Auditie on Netsensei

Lunatics

Making of Tell me baby