Categorieën
Leven

Ziek II

Hmgh. We zijn goed drie dagen verder. De koorts is gelukkig verdwenen, maar verder hang ik eigenlijk in de touwen. Het probleem is ondertussen gezakt naar mijn longen. De minste inspanning veroorzaakt stevige hoestbuien. En voor de minste fysieke inspanning is het toch op zoek gaan naar krachten. Echt uit de voeten kan ik dus niet. De dokter gaat nog gelijk krijgen toen hij zei dat ik pas tegen Pasen enigszins erdoor zal zijn. Het gevolg is dat ik mijn dagen dan ook voornamelijk verdeel tussen lezen, wat TV/film kijken en dutten. Gedwongen niets doen eigenlijk en dat is zo tegen mijn natuur.

Ik weet niet wat het is dat de ronde doet, maar dat het om gore smeerlapperij gaat, dat is wel duidelijk.

Categorieën
Leven

Ziek

Het begon gisterenmiddag met een zere keel. Slikken en spreken deed pijn. Maar niets wat met een paar glazen thee en een goede nachtrust kan worden opgelost. Zo dacht ik. Tegen de avond werd het wat erger maar ik wilde mij niet laten kennen. Bovendien wilde ik samen met Koen, Kathleen, Carolien, Dries en Antoon naar The Fall gaan in de Studios.

Tijdens de film werd het allemaal wat erger en ’s avonds kroop ik dan ook koortserig, met hoofdpijn en hoestend met een dafalgan in bed. Mijn lichaam vertelde mij dat er duidelijk iets aan de knikker was. Vanmorgen leek het allemaal iets beter te gaan. En dus trok ik naar het werk.

Tussen HTML formulieren en een dweilbeurt in bleek dat werken toch geen zo’n goed plan was. Tegen de middag gooide ik de handdoek in de ring. Ik heb de rest van de dag in mijn zetel liggen crashen. Tegen de avond ben ik dan op doktersbezoek gegaan in de universitaire groepspraktijk. De zieken in de wachtzaal leken allemaal aan hetzelfde te lijden: hoesten, niezen, rochelen,… you name it. Er doet duidelijk iets bijzonder vies de ronde. Ik trof het met de dokter want die was heerlijk sarcastische. De mens moet ongetwijfeld een overdosis House hebben gehad. Zo vond hij alvast dat ‘origineel doen’ in de dokterspraktijk nérgens voor nodig was.

Het verdict: ik moet een aantal dagen platte rust houden. Antibiotica kreeg ik niet voorgeschreven maar als het niet betert, is dat de volgende stap. Volgens de dokter zou het gevoel een vaatdoek te zijn waarschijnlijk tot dik in het weekend aanhouden.

Categorieën
Leven

Guess I’m doing fine

De Kerst en Nieuw is voor de meeste mensen een periode van vrede, cadeautjes, familie,… Ten huize van is het traditioneel ook een periode waarin we meteen al een kleine portie rampspoed krijgen voorgeschoteld. Meestal gaat het om kleine dingen: een mislukt kerstmaal of zo. Afgewisseld met kleine ongevallen of zieken. Soms valt het al eens iets zwaarder uit. Ons huis dat net niet in de as werd gelegd op kerstdag 2001 door een geïmplodeerd TV toestel bijvoorbeeld. Ik bekijk het wat laconiek: wat we in de eerste dagen van het jaar te verwerken krijgen, daar zijn we voor behoed de rest van het jaar.

Dit jaar verliep het nochtans allemaal positief. Geslaagde feesten en geen noemenswaardige problemen. Ook oudejaar verliep in een fijne sfeer. We zouden dus 2008 behouden kunnen beginnen.

Of toch niet.

Bij het ontwaken op 1 januari 2008 werd ik meteen geconfronteerd met de keiharde realiteit: hondsziek! Ik had de avond voordien niet overdreven. Mijn weerstand moet in de laatste dagen van 2007 een flinke knauw hebben gekregen en één of ander beestje heeft zich meester van mijn lijf gemaakt. Ik heb gisterenmiddag met koortsvlagen en hoofdpijn in mijn bed doorgebracht.

Kers op de taart was wel toen ik gisterenavond rond half elf uit mijn koorstdelirium werd geschreeuwd door mijn broer: uit mijn plafond was er een stroompje water beginnen lekken. En nog niet eens zo’n klein beetje want er stond al een flinke plas water naast mijn bed. In allerijl werden er emmers en dweilen aangerukt en stonden we met kasten, boeken en curverboxen te sleuren. Gelukkig vonden we een loodgieter bereid om ons uit de nood te helpen. Nu blijkt de boiler op de zolder het te hebben begeven. Letterlijk. Voorlopig zitten we zonder warm water en mogen onze vrienden van de verzekering weer eens in actie schieten. Verder heb ik de komende dagen flink wat werk om het slagveld wat op te ruimen. Maar eerst verder uitzieken.

Ik houd hier en nu vast aan mijn boutade: als ik alle miserie voor 2008 reeds gehad heb, dan kan dit niet anders dan een superjaar worden.