Categorieën
Leven

Tandartscontrole

Het heeft even geduurd, maar het moest er toch van komen: de jaarlijkse tandartscontrole. Deze keer bij een sympathieke tandarts in Brugge.

De nieuwe tandarts huist in een oud pand vlakbij het Astridpark. Lekker brede ramen, een grote loftruimte en een zacht muziekje op de achtergrond. Ik verschiet er tegenwoordig nog altijd van hoe high tech die wel niet geëquipeerd zijn. In het midden van de loft stond de zwart leren tandartsstoel waarboven een big ass 30″ monitor zweeft.  Zo kon ik live volgen hoe de mens en zijn assistente op safari trokken doorheen mijn gebit. Alles werd in kaart gebracht als ware ontdekkingsreizigers. En tussendoor werd er met een kleine minicamera van elke interessantigheid een foto gemaakt die in extreme resolutie direct op het scherm verscheen. Onbewust zocht ik naar de ‘Share this on Twitter and facebook’ knoppen!

Het verdict? Alles zit op zijn plaats. Er moeten een paar kleine onderhoudswerkjes worden uitgevoerd, maar niks onoverkomelijk. Over het algemeen was de staat van mijn gebit – voor wat het waard is – best wel in orde te noemen.

Oef! Ik kan er dus weer even tegen aan.

Categorieën
Leven

Werf

Antwerpen wordt soms de Werf van de Eeuw genoemd. Ik heb zo onderhand de indruk dat mijn tanden daar een serieus deel van de investeringen beginnen uit maken.

Vandaag mocht ik weer eens plaats nemen in de vertrouwde tandartsstoel. Een tijd vermoed ik reeds de aanwezigheid van een gat in een tand achteraan in mijn mond. En ja, dat werd dus vandaag bevestigd. Op mijn wijsheidstanden zitten vullingen die onder het tandvlees doorlopen. Omdat dat een met de tandenborstel nogal moelijk te bereiken plaats is, heeft zich daar een gaatje gevormd.

Blijkbaar gebruik ik mijn wijsheidstanden wel om te eten. En daarom wil de tandarts een poging doen om het gat te vullen en de tand te redden. Lukt dat niet, dan word het trekken.

Uiteraard hoop ik dat het optie 1 wordt. En 9 september is in deze d-day.

Ugh.

Categorieën
Asides Leven

Gekroond

Bon. Sinds gisteren is mijn kies na maanden gesukkel eindelijk voorzien van een definitieve kroon. Het is een vreemd gevoel om eindelijk terug met een complete tand rond te lopen. Het scheelt in elk geval serieus qua comfort. Daarvoor wil een mens wel eens een smakje geld op tafel leggen…

Categorieën
Asides

Tand

Hmpf. Ik heb net mijn voorlopige kroon in tweeën gebeten. Dat wordt morgen even bellen en zien of dat iets aan de zaak verandert. The saga continues.

Categorieën
Leven

Tandarts II

“Kom binnen. Zet u!”, zei mijn tandarts wijzend naar de grote tandartsstoel. Ik mocht plaatsnemen terwijl hij door de deur naar een assistente riep om nog een product met een onuitspreekbare naam te brengen.

Tjah, vandaag de eerste afspraak van drie. Op het einde hoop ik een mooie kroon te hebben op één van mijn ruïnes van wat ooit een kies was. Het laatste jaar zat er een moeilijk poetsbaar, irritant zwart gat. Nu heb ik alvast een voorlopige kroon gekregen. Over een paar weken volgt de definitieve.

Op zich ben ik niet bang van tandartsen of de pijn. Ik heb al ontelbare tandheelkundige ingrepen onderhanden. Tot en met botweg trekken van tanden toe. Met bruut geweld. De eerste 10 minuten zijn de ambetantste. Daarna geraak ik het geboor, geklop, gekoter, geblaas, gespoel en gezuig in mijn mond gewend. Alleen de verdoving die nadien blijft doorwerken. Een zegen als je weet wat je nog te wachten staat, een ramp als je voordien niet gegeten hebt en nog een uurtje of twee op je honger moet blijven zitten.

Ach, het is voor het groter goed: een gaaf gebit voor de komende jaren. De bijtertjes goed verzorgen, daar draait het hem om!

Categorieën
Leven

Tandarts

Vanavond had ik een lang verwacht, zeer gevreesd rendez-vous met mijn tandarts. Het eerste omdat ik de harde ervaring mij heeft geleerd dat het minste wat je kan doen je tanden regelmatig poetsen, is. Het laatste juist omwille van die harde ervaring.

Nu is de praktijk van mijn tandarts, of beter: de groepspraktijk, sinds kort verhuisd van de Kasteelpleinstraat naar de Brialmontlei. Een stap verder van mijn deur maar, geen nood, nog altijd goed bereikbaar en vindbaar. Dat dacht ik toch toen ik van ver het plannetje bestudeerde. Het draaide erop uit dat ik vijf minuten voor mijn afspraak het laatste stuk van de weg niet meer wist. Vanop de vekeerde hoek van het stadspark stond ik dus te gsm’en naar collega W. naar weginstructies. Misschien toch die GPS aanschaffen?

De groepspraktijk zelf is nog succesvoller dan vorig jaar. In de nieuwe, grote wachtruimte zaten toch enkele mama’s en papa’s met de kroost. Vanuit een ooghoek zag ik dat de agenda redelijk uitpuilde van de afspraken. Typisch aan tandartspraktijken zijn de doorgaans smetteloze witte muren en de superheldere ruimtes. En da’s bij mijn tandarts niet anders. Ik werd al snel meegetroond naar de tandartsruimte met de grote tandartsstoel. Snel maar methodisch onderzocht de arts mijn gebit. Ik had even een paar bange momenten en toen viel het verdict: een gaaf gebit dat sinds de grote opbouw van vorig jaar zeer goed verzorgd bleek. Hoera voor mij! Ik denk niet dat ik het ooit al beter heb gehoord.

Toeval of niet, maar ik ben nu wel vrij sterk in mijn overtuiging gesteund dat het cold turkey stoppen met frisdranken (op een occasioneel glas Ice Tea na) absoluut de goeie beslissing was. Uiteindelijk is dat de grootste verandering in mijn leefpatroon dit jaar.

Minder goed nieuws, is dat ik nog altijd een kroon moet laten zetten op een kies. Kost: 700 euro. Uit eigen zak te betalen. Maar dat wist ik al sinds verleden jaar. Ik had die bittere pil wat uitgesteld maar nu ga ik ze eindelijk doorslikken. Morgen bel ik om drie afspraken voor de komende weken te maken.

Tjah, tandartsen… ’t is dat ik anders nauwelijks uitstaans heb met gewone dokters. Gelukkig maar.