Categorieën
Leven

Repetitieve pijn II

Vanmorgen ging het na tien dagen pijnscheuten in de rechterarm richting huisarts. Als er iets niet in de haak is met mijn lichaam, dan wil ik weten wat het precies is en wat eraan te doen valt. Geen nonsens.

Het spreekuur gisteravond was, wel, overrompeld. Buiten de deur stond er een tiental fietsen en auto’s bumper aan bumper. De gemiddelde Vlaming is écht wel vaak ziek zo lijkt het. In deze tijden van flexibele werkuren is het ook wel begrijpelijk dat men vaak tot vrijdagavond wacht voor een doktersbezoek. Ik liet het aan mij voorbijgaan en besloot om deze morgen om 8 uur op te staan om rond 9 uur in de wachtkamer te zitten.

De klassiekers: een vrouw met een klein kindje en vooral een pak bejaarden. Je voelt hem wellicht al aankomen: mensen met pensioen scheppen er soms een duivels genoegen in om uitgerekend in het weekend of ’s avonds naar de dokter te gaan. Al was het maar met kwaaltjes zoals reuma, een hoest of what not. Of om een voorschriftje te bestellen. Op zo’n momenten wens ik een beetje dat ze House gewijs richting huiswaarts worden gestuurd.

Gelukkig is mijn huisarts een uitertst vriendelijke mens. Ik moest niet lang wachten op mijn beurt. Even de situatie geschetst waarna hij wat aan mijn arm en pols begon te frunniken. De diagnose: het gevolg van de nieuwe job is dat ik mijn de arm in kwestie intensiever dan ooit gebruik. Volgens hem is het waarschijnlijk spierpijn van voorbijgaande aard. Niets ernstig dus. Als het over een week of 3 niet beter mocht ik nog eens terug komen. Opluchting van mijn kant.

Ondertussen gebruik ik mijn eigen Logitech muis op het werk en heb ik mijn bureaublad een stuk hoger laten zetten. Wat tot enig gefrons bij de collega’s leidde. Neen, mijn bureau staat niet te hoog. Zo ben ik dat juist gewend. En tenslotte wissel ik wat af met de linker- en rechterhand. Wat ik weer helemaal niet gewend bent. Niets zo frustrerend als vijfhonderd keer moeten klikken eer je muiscursor op de juiste link of knop terecht komt.

Hopen dat mijn arm snel terug mee wil werken.

Categorieën
Leven

Repetitieve pijn

Wie lang achter een computer zit, kent het probleem wel: na een flinke poos beginnen de handen, polsen en armen flink pijn te doen. RSI is de boodsdoener. Je maakt immers constant honderden malen per dag dezelfde bewegingen. Bewegingen waarop ons lichaam niet gemaakt is.

Sinds een kleine week verlies ik tijdens het werk alle kracht in mijn rechterhand. En sinds gisteren heb ik ook last van een pijnlijke pols. Duidelijk een signaal van mijn lichaam dat mij vertelt: stop met wat je doet! Nochtans werk ik al jaren met toetsenborden en muizen. Wat is er dan mis?

Sinds een maand of twee 8 uur per dag werk met een mighty mouse van Apple en niet meer met een el cheapo HP rat. Laat u echter niet misleiden door het gelikte design van Apple’s Machtige. Qua ergonomie is het ding absolute stront.

  • De muis is een overlangs gesneden, net te kleine worst waar ik mijn hand niet volledig op kan laten rusten.
  • De rechter/linker muisknoppen werken knudde. Het is in feite één grote knop met twee sensoren ter linker- en rechterzijde. Alleen, als je klikt dan speelt de factor geluk mee als je rechts dan wel links wil klikken. Niet ideaal want al snel ga je je je wijsvinger optillen als je met je middenvinger klikt, dan wel met je wijsvinger uiterst links klikken om zeker te zijn dat je juist zit.
  • De scrollball. Wel… balletje. In het geval van de Mighty Mouse is dat een piepklein puntje waar je je vinger niet op kunt laten rusten (er zit een knop onder!). Als je scrolt heb je niet het gevoel écht controle te hebben over het ondingetje.
  • De twee knoppen aan de zijkant zijn ook al nauwelijks klikbaar. Ik zit altijd te prullen als ik er mee wil klikken. Ik eindig er meestal mee dat ik juist de knoppen op de bovenkant van de muis heb aangesproken.

De muis is voor mij echt niet de meest handige muis die ik al gebruikt heb. Sterker nog, ik de niet dat ik al veel minder handigere muizen in mijn hand heb mogen nemen.

Laten we dat dan nog even combineren met OSX zelf. Ik maak graag gebruik van Exposé. Met de muis even naar de hoeken ga, dan krijg ik al mijn vensters te zien. Ik doe dat echter een paar honderd keer per dag. Zeer repititief en ik buig mijn pols in een heel onnatuurlijke houding.

Afin, het gevolg is dus pijn en een rechterhand die niet meer mee wil. Daar moeten we iets aan doen.

Eerst en vooral volg ik de tip van Roger Johannson om mijn muis in een hoek schuin voor mijn keyboard in plaats van ernaast te leggen. Ik leun licht op mijn arm elleboog en mijn volledige onderarm leunt op het tafelvlak. Al een hele verbetering.

Johansson vind de Mighty Mouse ook absolute rommel. Duidelijk dus. Ik neem maandag mijn eigen muis mee naar het werk. Een Logitech met al flink wat jaartjes staat van dienst, maar wel eentje die altijd heel goed in de hand heeft gelegen. Eens zien of dat verbetering brengt.

Tenslotte ga ik eens moeten nadenken om mijn mac wat anders te configureren zodat ik voor flink wat zaken minder moet muizen. Hoe meer shortcuts op de keyboard, des te liever. Quicksilver staat alvast geïnstalleerd. Dus als er mensen zijn die tips hebben… Ik zou graag nog wat polsen hebben de komende jaren.

Categorieën
Leven

En ’t is nog geen Pasen!

Tiens. Vanmorgen merkte ik dat ik rondloop met een ei op mijn kin. U weet wel, zo’n harde, pijnlijke bol waar het vlees onder de huid hoogstwaarschijnlijk aan het ontsteken en aan het tegen trekken is. Niet fijn.

Op dit moment heb ik de indruk dat het ei in omvang sinds vanmorgen niet meer gegroeid is, maar ook niet afgenomen. ’t Is geen puist of zweertje dat je duidelijk aan het oppervlak ziet. Daarvoor zit het te diep. Het enige wat het ei van zijn aanwezigheid verraadt is een lichtroze plek en zo’n doffe kloppende pijn als ik er tegen duw. Veel valt er wel niet aan te doen vermoed ik.

Afwachten wat het morgen wordt en hopen dat het niet verder groeit…