Categorieën
Leven

Richting

Dat ik tegenwoordig nogal weinig blog is een klein understatement. Als ik vertel dat ik het lichtelijk drukjes heb, dan is dat een nog groter understatement. Niet dat ik niets heb om over te bloggen. Integendeel! Het komt er gewoon niet van. Ik ben al blij als ik ’s avonds laat mijn laptop kan toeklappen en even adem kan halen.

Twee dingen kan ik u vertellen over het zelfstandigenleven.

Ten eerste is het een bijzonder confronterende kwestie. Een mens wordt keihard met de neus gedrukt op zijn sterktes en zijn zwaktes. Ik mag wel stellen dat ik mezelf in de afgelopen maanden van kanten heb leren kennen. Kwestie is om daar nu iets mee aan te vangen. Richting vinden. Wat is nu mijn potentieel? Wat kan ik daarmee doen? En wat wil ik eigenlijk doen? Ik heb wel een paar ideeën. Een aantal dingen heb ik uit mijn lijstje moeten schrappen. Zin voor realiteit is een belangrijke eigenschap als je het wil maken. En natuurlijk lering trekken uit de ervaringen.

Ten tweede is tijd een extreem kostbaar goed. Het is ongelofelijk hoeveel overhead ons leven belast. En dan heb ik niet over de was en de plas maar over dingen die een mens moet doen zonder dat het (meteen) iets (lijkt) op te breng(t/en). Voor mij is dat afstand. En de tijd die ik steek in het overbruggen van die afstand. Ik geloof niet dat ik in de afgelopen drie weken veel langer dan 24 uur ergens ter plaatse ben gebleven. Touch and go. Ik kan u vertellen dat er niets vermoeiender is. Om nog maar te zwijgen van de organisatie die het met zich meebrengt. Zowel professioneel als privé.

Als zelfstandige vertelt mij niemand wat er moet gebeuren. Ik heb immers zelf het roer in handen. En dat is geen gemakkelijke zaak als je navigeert doorheen onbekende wateren. Ik kijk in die zin wel uit naar een initiatief zoals Fewebplus om anderen te ontmoeten.

En ondertussen probeer ik een goede, veilige koers aan te houden.

Categorieën
Leven

Alice in Wonderland

Hé kijk! Het is ondertussen augustus! En dus is het een maand geleden dat ik een nine-to-five leven achter mij liet. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje Alice in Wonderland. Elke dag is een nieuwe ontdekking en brengt verrassingen.

Ik bepaal zelf mijn dagindeling. Tot nu toe hield ik mijn gewone werkritme van vroeger aan. Ten laatste om 9 uur zit ik achter mijn bureau. Ik hou een lunchpauze van een halfuurtje en ’s avonds stop ik wanneer ik er zin in heb. Of zolang ik betaald kan werken natuurlijk. Dat laatste is wel heel erg bepalend. Elk uur dat ik betaald kan werken – zelfs al is dat om tien uur ’s avonds – pikte ik mee. Juli was immers een opstartmaand met vooral veel kleine opdrachtjes.

Ondertussen ben ik volop op zoek naar klanten. Communicatie is écht wel belangrijk. Ik spreek actief bedrijven aan waarvan ik denk dat ze wel een freelancer kunnen gebruiken. Ik heb een aantal contacten kunnen leggen. Zo was ik afgelopen woensdag was ik in Gent voor een aantal kennismakingen. En vorig weekend was ik invaller voor de afwerking van een website die dringend on line moest. Racen tegen een deadline maar de klant was tevreden. Dat geeft wel een boost.

Het meest bevreemdende is dat leven als een freelancer iets is waar je mee opstaat en gaat slapen. Als beginner heb je nog zoveel te bewijzen en sta je eigenlijk nog nergens. Of beter, je staat aan het begin van een weg waar jezelf aan timmert. En je kan maar ergens komen door er constant mee bezig te zijn en te maken dat je een bang up job doet.

Benieuwd wat er verderop nog in de konijnenpijp zit!

Categorieën
Leven

Wat een mens doet met zijn vrije tijd

Via: Het Grote Verlangen

Categorieën
Leven

Van komen en gaan

Bijzonder vreemde situatie deze week.

Ik kreeg vorige week te horen dat het pasgeboren kindje van ex-collega B. het vorige maand niet heeft gehaald. Natuurlijk heb ik een kaartje gekocht om hem mijn medeleven te betuigen. Ik had het kaartje in het voorvak van mijn tas zitten om op te sturen.

Tegelijk had ik in diezelfde tas, in datzelfde voorvak een cadeaubon zitten voor de ouders van het pasgeboren nichtje van mijn schat. Donderdagavond zijn we op babybezoek geweest en heb ik wat babyfoto’s gemaakt. Het nichtje heeft modellenallures! En natuurlijk werd er veel babypraat gewisseld.

Vandaag ben ik dan weer naar de uitvaart geweest van een andere ex-collega van mij die onlangs onverwacht is overleden. Er was een plechtigheid in het crematorium aan het Schoonselhof. Ik maakte deel uit van het zelfde project op mijn vorig werk en zowat iedereen, zowel ex-collega’s als nieuwelingen, waren er bij. Het was een mooie dienst, er was verdiet en er waren troostende woorden.

Zo kort op mekaar worden geconfronteerd met dood en leven, tjah, een mens staat er beter even bij stil. Je bent blij voor de enen en je betuigt ingetogen je medeleven aan de anderen. Mijn respect voor mensen die beroepshalve dagdagelijks met de grote momenten in het leven omgaan, is er alleen maar door gegroeid deze week.

Categorieën
Leven

The end is near

Nog even en ik het laat het leven dat mij na 3,5 jaar zo vertrouwd is geworden, achter mij. Nog 7 werkdagen om precies te zijn. En dan is er de sprong in nieuwe professionele wateren. En natuurlijk de pendel tussen Antwerpen en Leuven om te beginnen. Over verhuizen ben ik nog aan het contempleren.

Ik heb eigenlijk zo nog niet meteen het gevoel dat ik over twee weken niet meer op mijn oude stek zal zijn. Om de continuïteit te bewaren, zoals dat heet, ben ik nu volop bezig om allerlei dingen af te werken en te documenteren. Werk genoeg eigenlijk. Ik ben de laatste dagen dan ook vooral met Excel aan het fiddelen. Sjablonen invullen waarmee automatisch mappenstructuren worden gegenereerd en waarop rechten automatisch worden geplaatst. Redelijk uitdagende oefening moet ik zeggen.

Aan de andere kant probeer ik mijn mailbox wel leeg te klasseren. En volgende week komt mijn bureau aan de beurt. Ik denk dat het een bizarre laatste werkweek zal worden. Al was het maar omdat ik alle geconditioneerde, wekelijkse handelingen voor de laatste keer zal uitvoeren. Ik probeer me alvast voor te bereiden op het feit dat ik ’s morgens heel wat vroeger uit bed zal moeten om de trein te halen…

Categorieën
Leven

Life: the next episode

De laatste weken is het hier wat stiller geweest. Met reden. Het werd zelfs een ongemeen spannende maand april waarin er werd getwijfeld, gepland, onderhandeld, pro’s en con’s afgewogen,… Uiteindelijk heb ik de existentiële knoop doorgehakt: ik verlaat mijn vertrouwde stek in Antwerpen na een kleine 4 jaar voor een nieuwe uitdaging. Ik mag immers vanaf half juni aan de slag bij de lieve mensen van Statik in Leuven. Ik ga er mee helpen websites ontwikkelen, mezelve verdiepen in allerhande CMS’en, PHP code schrijven dat het niet meer schoon is, prullen met interfaces en nog zoveel meer interessante dingen. Kortom, mij volledig smijten in dingen die mij razend interesseren. Ja, ik voel mij dus wat als een kind in een snoepwinkeltje want dit is wat ik zo keihard wil doen: een bijdrage leveren aan een beter web.

Zo. Dat is het Grote Nieuws. Op het werk zijn de nodige mensen reeds ingelicht. Vanaf nu is het lopende dossiers verder opvolgen, losse eindjes dicht knopen en documenteren voor mijn opvolger tot 15 juni.

Een nieuwe toekomst betekent een nieuw leven en een hele reorganisatie. Voorlopig blijf ik nog wat in Antwerpen plakken maar een verhuis naar Leuven is helemaal niet uitgesloten. De ervaring leerde mij ondertussen dat het pendelen hooguit een tijdelijke situatie kan zijn. Overigens was er gisteren nog een vakbondsactie in Luik waardoor ik met moeizame overstappen in Aarschot en Lier na anderhalfuur vanuit Leuven pas terug thuis was. Soit, het zette geen domper op de feestvreugde.

Ik ben keihard benieuwd wat het Leven voor mij in petto zal hebben.

Categorieën
Leven Media

Bagagedrager

Vandaag ben ik drie keer langs de kaaien gefietst. Van het Eilandje tot aan het Kiel. Zo in het onstuimige weer fietsen is een uitdaging. Ik was al blij dat het niet regende. Boven de schelde probeerden meeuwen tegen de wind op te vliegen terwijl ik ondertussen andere, dik ingepakte moedigen kruiste en diepe plassen trachtte te ontwijken. Ondertussen denderde het verkeer langs ons heen. De iPod had ik niet in de oren, maar ik moest spontaan denken aan Spinvis’ Bagagedrager…

Ik had geen handschoenen aan…