Categorieën
Foto Leven

Theresianenklooster gekraakt

Brugge kent vele verborgen plekjes. En na een kleine 3 decennia weet ze mij nog altijd te verrassen. Een plaats die ik dit weekend heb leren kennen is het oude Theresianenklooster in de Ezelstraat. Goed weggestoken achter gevels van wat woonhuizen en winkeltjes doet niets vermoeden dat er in het hartje van de stad een gargantisch gebouwencomplex zit verborgen. Meer zelfs, dat dat complex eigenlijk al jaren staat te verkommeren.

Bleek dat een groepje krakers dit weekend zich de bouwval eigen had gemaakt.  Via een tip van F. trokken we er zaterdagavond op uit. D50 in de hand. Via een oude, reeds lang gesloten brocanterie in de Ezelstraat konden we vanuit het achterhuis en na wat klauterwerk het complex binnendringen. Al snel verdwaalden we zo’n beetje in de veelvoud van wandelgangen, gaanderijen, zalen en zaaltjes,…

Grafitti, afbladerende verf, kapotte ramen, overal glas en veel roest waren ons deel. De natuur was al druk bezig met het heroveren van het terrein want klimop van de totaal verwilderde binnentuinen dringt de gebouwen binnen. Van sommige ruimtes kon je vermoeden wat hun functie moest zijn geweest. De beste zaal met het kantoor van de prior bijvoorbeeld. Waar de muren bekleed zijn met veraffelde en totaal verkleurd tapijt en een half kapot geslagen bakstenen schoorsteenmantel de ruimte domineert.

Naarmate de avond vorderde en het donker werd, waren we aangewezen op het licht van zaklampen om onze weg doorheen het complex terug te vinden. De krakers hielden een makeshift barbecue in één van de wilderde kloostertuinen. Het koste opnieuw wat moeite om er te geraken maar het was het meer dan waard. Een vuurtje, een rooster en wat bio vlees. Meer moest dat niet zijn.

En in de rust van de nacht, onder een verrassend heldere sterrenhemel, konden we ons alleen maar afvragen: waarom een stad bereid is om zo’n stuk momumentaal patrimonium over te leveren aan projectontwikkelaars om er alleen maar dure toeristenhotels van te maken.

Theresianenklooster
Categorieën
Foto Leven

Comma Rocks

Van de nood maakten we een deugd en dus trock ik gisteren richting closing night van Comma Rocks 2010.  Namen de handschoen op gisterenavond: Roan Inish, Maria isn’t a virgin anymore en Some say yes, some do less.

De verslaggever van Moon Art Gallery geeft over de hele lengte mijn mening weer: een gigantisch geslaagde avond met oude bekenden in hun betere doen, en stevig gitaarwerk. Niet voor de gevoelige oortjes!

Roan Inish
Categorieën
Leven

Wild

We wilden eens goed tafelen. En het mocht al eens wat kosten. Dus zijn we gisteren wild gaan eten in Brasserie Erasmus in de Wollestraat. Het is er nu eenmaal het seizoen voor. Het restaurant kiezen was eigenlijk nog niet eens zo heel erg eenvoudig. Brugge stikt blijkbaar van de betere eetgelegenheden. Maar beland je in één van de local tourist traps. Via een restaurantgids en de menu’s die op de websites van de restaurants stonden, lieten we de keuze dus vallen op Erasmus.

Het restaurant promoot zichzelf als een ettablissement met dik 200 bieren waarvan 16 van het vat. Mooi. Maar daar waren we nu net niet op uit. Gelukkig was de zaalmanager een wijnliefhebber en had die een fijn assortiment uitgelezen wijnen weten te introduceren. Ik koos voor de Spaanse huiswijn. Als voorgerecht kozen we een consommé van bosduif en gerookte paling en een toast van wildpaté. Gevolgd door het hoofdgerecht: fazant met witlof. We hadden nog nooit fazant gegeten, maar het smaakte wel naar meer. Tenslotte namen we als dessert ee meringue met fruit en een gratin van rode vruchten. Afsluiten deden we met thee.  Het verdict? Heerlijk eten! We hebben er van genoten!

Overigens viel de setting was zeer verzorgd. Zeker niet ouwbollig met kapotgezeten tafeltjes en ongemakkelijke stoelen.  Het was eigenlijk een bijzonder rustige avond maar ik had ook niet de indruk dat je als klanten op mekaars schoot werd gezet. De achtergrondmuziek beperkte zich tot de klassiekers onder de klassieke muziek: Ravel, Bizet,… En de bediening verliep zeer vlot en vriendelijk.

Eentje om te onthouden.

Categorieën
Leven

Valentijn

Haja! Valentijn was het gisteren! En we wilden toch wel eens op stap gaan in ons eigen Brugge. We weten dat de stad zichzelf profileert als chocoladestad bij uitstek en dat er dan ook tal van evenementen en activiteiten worden georganiseerd. Denk maar aan het jaarlijkse chocoladefestival in het Oud Sint-Jan! De winterwebsite van de toeristische dienst leert dat er ook (on)geleide chocoladewandelingen doorheen de stad zijn. Dat zagen we wel zitten.

We besloten de ongeleide wandeling te proberen. In de In & Uit aan het concertgebouw kochten we twee gidsen voor 20 euro. Je krijgt in ruil een kaartje, wat uitleg bij een paar chocoladegerelateerde punten in de stad, en 4 bons: 3 proevertjes bij de chocolatiers op het traject en een kortingsbon voor het afsluitende bezoek aan de ChocoStory, het Brugse chocolademuseum.

De wandeling begon aan het Jan Van Eyckplein en voerde ons via de Academiestraat naar de Eiermarkt. Eerste halte was het snoepwinkeltje en de aanpalende speciaalzaak Cornelius Bachus waar we een chocoladejenever kregen. De winkel zelf bestaat nog maar een aantal jaar. Het stoken van de jenever gebeurt elders, maar het mengen met de chocolade doen ze wel zelf. Een fijn desertdrankje. Daarna ging het naar het overbekende chocolatier Dumon op de hoek van de Kuiperstraat. Het winkeltje ligt wat verzonken in de grond en beetje een touristmagnet. We kregen er pralines met een speciale vulling. Niet slecht maar de chocolade wordt er enkel verkocht en niet gemaakt. De wandeling voerde ons daarna richting Markt. Op de hoek met de Steenstraat ligt chocolatier Galler. Nu was chocolade vroeger in eerste instantie een medicinaal product dat je enkel bij apothekers kon krijgen. Galler huist in zo’n oude apothekerswoning. In de gevel wordt het verleden herinnerd door de stenen kop van een ietwat ziekelijke man die zijn tong uitsteekt. Voorbij de Inno doken we de Sint-niklaasstraat in en kwamen we uit op de Oude Burg. Op de hoek vinden we in de gevel een beeld van, jawel, Sint-Niklaas. Uiteraard heeft de goedheilig man bijzonder veel met chocolade te maken. Daarna ging het richting Simon Stevinplein. Eigenlijk bevinden er zich op het plein een pak chocolatiers: het recent geopende Dumon op de hoek met de Mariastraat, waar je een warme chocolademelk kan drinken, tot het bijzonder fijne The Chocolate Line waar we een 100 gram venezolaanse chocolade kochten. Je kan in die laatste door een venster in de keuken kijken waar twee chefs constant bezig zijn met de bereiding. Hou er wel rekening mee dat het er bijzonder druk kan zijn. Via de Mariastraat kwamen we uit op het Gruuthuse en de Dijver. Onderweg kwamen we chocolatier Depla tegen. Niet dat die deel uitmaken van de wandeling, maar uit ervaring kan ik hen wel aanbevelen als een van de fijnste chocolademakers van Brugge.  Via de Dijver liepen we richting Burg en zo richting Walplein om daar de ChocoStory te bezoeken. Helaas was de middag net te kort. Het museum sloot al om 17 uur. De tip hier is dus de wandeling vroeg genoeg te beginnen want het museumbezoek duurt toch al snel een uurtje.

Alvast een heel fijne en lekkere valentijnswandeling!

’s Avonds ging het richting Zedelgem waar we een toneelvoorstelling bijwoonden: Emmeken. Gebaseerd op het verhaal van Mariken van Nymegen. Theatergezelschap Het Ongerijmde bracht het stuk met 3 acteurs die constant van rol wisselen. Bovendien wordt het stuk volledig in rijm gebracht. Ik vond het alvast een heel mooie en frisse voorstelling van dit mirakelspel. Een aanrader als ze in jouw buurt spelen.

Categorieën
Leven

Fnac

Ah ja, sinds een week of wat hebben we in Brugge eindelijk ook een fnac! In de drie verdiepingen van het voormalige ING kantoor op de Markt werd de volledige speelgoedwinkel geïnstalleerd. Vandaag zijn we eens gaan verkennen. En natuurlijk hadden we beter onze portefeuille thuis gelaten.

Ik heb gekocht: My name is red van Orhan Pamuk, The Kite Runner van Khaled Hosseini en van mijn schat heb ik een film gekregen, 1492: Conquest of Paradise. Zij heeft dan weer meteen een hoesje voor haar nieuwe iPod gekocht en een stevige pil van een fotoboek.

De nieuwe winkel had ook wel wat aantrok want ondanks het weer en het feit dat het zondagmiddag was, kon je er op de koppen lopen. En er worden nu nog een pak mini-optredens in het Fnac-café gegeven om de opening te vieren en al.

Ik mag mezelf trouwens ook sinds vanmiddag Fnac Lid noemen. Voor 10 euro tekende ik meteen voor drie jaar voordelen, kortingen en what-not. Mja, dat spaarvarken van mij begint ondertussen een Somalische lijn te krijgen.

Categorieën
Foto

Fan-fare

Fanfare in Brugge
Categorieën
Leven

Benenwerk

Gisterenavond werd de Brugse binnenstad naar, ondertussen, jaarlijkse gewoonte omgetoverd in een grote dansvloer. Verspreid over 9 locaties kon je proeven van diverse dansstijlen gaande van lindy hop over tango en salsa tot streetdance.

Ondanks het ietwat frisse, regenachtige weer was er toch heel wat volk op de been. Zelfs al ben je neofiet, geen reden om aan de kant van de ballroom te blijven staan. Er werden immers heel wat dansintiaties voorzien. Je krijgt een paar basispasjes aangeleerd, voldoende om nadien, tijdens het echte dansfeest, zelf ook volledig ervoor te gaan. Zelf kozen wij ervoor om deel te nemen aan de initiatie aan de Lindy Hop stage. De ritmes waarop onze grootouders swingden spraken ons immers wel aan. Al snel kregen we alle moves aangeleerd van een ervaren instructeur en instructrice. De demonstraties die ze bovendien gaven waar vrij indrukwekkend.

Daarna ging het naar het provinciaal hof waar een Tango Stage was ingericht. Het indrukwekkende bombastische interieur waarin kortgerokte dames op stilleto’s en gladde heren zeilden op zuiderse tangoklanken was de ideale locatie.

Op de burg was Benenwerk de afsluiter van het reeds tien dagen durende Klinkers festival met onder andere La Guardia Flamenco, Vooruit met de kuit, Senor Coconut and his orchestra en Discobar Galaxy.

Het mag gezegd, ook deze editie van Benenwerk was zeer geslaagd en het bewijst dat de Brugse binnenstad best wel geschikt is om in de zomer dit soort brede culturele happenings te houden. Als ik al een punt van kritiek zou kunnen geven, dan is het wel dat de organisatie best oplet voor het eigen succes. Immers, dansen in een overvolle tent waar je op mekaars tenen staat is niet zo heel erg aantrekkelijk.

Tekstje ook verschenen op Bruggelink.

Categorieën
Leven

Onder het belfort

Brugge

De zaterdagmiddaguitstapjes met kameraad Twanne leveren leuke foto’s op. Zoals deze: het slechte weer dwingt de toeristen met het befaamde frietje van de beruchte groene koten, onder het Belfort te schuilen.

O ja, we hebben opties genomen op de vlucht naar Amerika. We zitten qua budget rond de 1,5 à 2k euro reiskosten. Natjes, droogjes, benzine, bezoekjes,… zitten daar niet in. Uiteindelijk doen we eigenlijk 6 citytrips gespreid over twee weken. De kapstok is er, nu komt het erop aan om zes stapeltjes te maken met documentatie, bezienswaardigheden,… Kortom, beetje plannen wat we willen zien en doen.

Categorieën
Leven Media

Red Rock Rally

Ook ik was op Red Rock Rally 2008. Uiteraard voor Bruggelink waar uw alras een verslag mag verwachten. Uiteraard had ik mijn camera bij en het geluk om een perskaart met frontstage access te krijgen (met dank aan Bjorn!). Aangezien ik met een ruime oogst ben terug thuis gekomen heb ik nog niet veel kunnen verwerken. Hier alvast een willekeurige selectie:

Red Rock Rally

Meer van dattum bij Maarten!

Categorieën
Leven

De ronde

Heldendaden! Dat wilde ik vandaag zien! En ik werd op mijn wenken beloond want hoe Stijn Volders won, dat was toch al van Tschmill in 2000 geleden dat het zo spannend was. Geniaal werk. En ook de weergoden boden knap weerwerk. Van alles een beetje maar ook niet teveel. Net genoeg om de renners wat meer in het bloed, zweet en tranen te zetten zonder dat het onplezant zou worden.

En heldendaden, dat hebben we vanmorgen ook gepresteerd want om 9u ’s zondagsochtends present geven: da’s niet niks. Maar voor de start van Vlaanderen’s Schoonste had ik het er wel voor over. De Bruggelinkploeg was vanmorgen massaal op post. Bert, Tom, Maarten en ik hadden ons wat verspreid opgesteld om alles te coveren. Maarten en ik stonden vlak achter het Belfort, juist in een bocht waar het na de officieuze start iets trager ging. Ideaal om foto’s te nemen.

Collectief medelijden ging uit naar de Rodania-man die een godganse dag het ‘rodaniagetoeter’ op zijn wagen mocht ondergaan. En ergens tussen de talloze volgwagens, motards, officials, camera- en fotomensen vertrok het peloton om kwart voor tien. Het viel op dat het peloton vers verzorgd was want de mentholdampen die we in het gezicht kregen bij de passage waren nogal lastig te negeren. Maar toch, in de drukte onder andere Boonen weten te herkennen.

En zo snel als de coureurs vertrokken waren, stoof het publiek uiteen om zelf een plaatsje langs het parcours te veroveren. Het beloofde immers een lange dag te worden. Tom heeft alvast wat fotookens op zijn Flickr gesmeten.