Categorieën
Leven

Dispatches

Wo-how!

We zijn alweer een dikke week verder! Ik wist dat het een week from hell ging worden. Agendair dan, want zowat alles kwam opeens samen. Typisch.

Er is les gegeven aan de Hogeschool Gent. Twee dagen gastcollege. Op mijn kaartje staat namelijk dat ik trainer ben. En dus sta ik geregeld voor een groep mensen. Meestal zijn dat IT’ers, bedrijfsmensen,… maar een groep studenten op eigen terrein, da’s eens iets anders. Het werden twee dagen oefeningen met veel vragen, ontdekken, lachen, zweten, fronsen en what-not. Jaja, les geven, ik doe dat graag.

Er werd een identiteitskaart opgehaald! Eindelijk. Donderdagavond mocht ik een uurtje op het districtshuis de wachtzaal frequenteren, maar uiteindelijk heb ik dan toch een nieuw stuk groen plastic met een updated foto gekregen. Oef!

Woensdag was er algemene vergadering van Jeugdhuis Comma. (Het meest geniale jeugdhuis van Vlaanderen… ahum!) Ik ben er officieel benoemd tot penningmeester. Tijd voor het echte werk dus.

Dit weekend moest de vloer in mijn appartement er aan geloven. Het vieze tapijt hebben we er op een paar uurtjes tijd uitgehaald en de plintjes werden met veel plezier afgebroken. Een tripje naar de Brico leverde me een nieuw bréékijzer, een kilohamer, stanleymes, plamuurmes en handschoenen op. Jawel, boys and toys! Ik heb tot nu toe nog geen grote alaambak verzameld, maar zo de gedachte van een vers breekijzer mét tien jaar garantie in mijn bezit te hebben, dat zorgt toch wel voor een kleine testosteronstoot.

Er is na een rustpauze beslist om toch te schilderen in de komende weken, op het plafond zit een lelijke driehoekige vlek, achtergelaten door een oude luchter, en de zwarte strepen op de muur van het meubilair van de huurster doen net iets té veel pijn aan mijn ogen.

Er werd gekookt. Véél gekookt dit weekend. Er was een kookles waar weer allerlei lekkers werd geproduceerd: een wortelsoepje met kerrie, fricassée van kip en oliebollen met crême brulée. Gisteren werd het de spaghetti met pancetta en kersttomaatjes van de Jerre. En vanmorgen was er een uitgebreide brunch met ontbijtspek, eitjes en broodjes uit de oven! Mjam!

Geen wonder dat het vandaag voornamelijk lummelen werd! Heerlijk niks doen! Klaar om morgen terug de nieuwe week met volle moed aan te vatten! Go!

Categorieën
Tube

Old Enough

Categorieën
Mening

Bandbreedte

Zal ik eens wat vertellen? Ik geloof dat het menselijke brein nog het best te vergelijken is met een computer. En een computer kan maar zoveel bewerkingen binnen een gegeven tijd uitvoeren. Dat noemen ze bandbreedte. Wel, bij een mens is het ongeveer hetzelfde.

Op elk gegeven moment zijn er een aantal dingen die om je aandacht vragen. En wat is aandacht? Niets meer dan een beetje tijd die je brein schenkt om met een probleem om te gaan. Denk maar aan een todo of een taakje of zo. De was en de plas. Brood halen. Dat soort dingen. Maar het gaat natuurlijk verder: het gaat ook over dingen die je op je werk moet doen. Een bug die je moet fixen, een demo voor een lezing die je nog moet voorbereiden, je timesheets die je hoort in te vullen,… Elke taak vraagt aandacht. Of beter: een stukje bandbreedte.

Net als een machine kan een mens niet alles tegelijk. Je bandbreedte is eindig. Het komt er op aan om zo efficient mogelijk met bandbreedte om te gaan. Het grootste deel heb je nodig om het probleem dat je op dit moment behandelt, op te kunnen lossen. Dat noemt men focus. Maar je moet ook wat bandbreedte toewijzen aan het onthouden van dingen die je nog moet doen. Elke taak die je extra moet onthouden, vraagt wat bandbreedte die je had kunnen inzetten voor iets anders.

Dat is wat Getting Things Done betekent: je bandbreedte optimaal benutten door enerzijds je geheugen te ontlasten door alles op te schrijven in lijstjes, en anderzijds al je taken zoveel mogelijk in te plannen in tijdsblokken zodat je de focus kan leggen op één taak zonder dat de rest er tussen door komt.

https://www.slideshare.net/notasausage/getting-shit-done

Nu, alle truukjes en tips ten spijt, soms wordt het heel moeilijk om jezelf georganiseerd te krijgen. Gewoon omdat je zoveel focus moet leggen op zoveel verschillende taken die allemaal prioriteit eisen. Hoe hard je ook probeert, die taken vragen te veel bandbreedte. En met taken bedoel ik ook wel: mensen die iets van je bandbreedte willen inpikken. Dat is het verraderlijke. Op zich klinkt elke extra vraag heel erg redelijk. Maar zodra je ze probeert in te passen blijkt het een veborgen taak te zijn die je schaarse bandbreedte opeist.

Waarom is dat zo verraderlijk? Wel, stress is volgens mij een duidelijk teken dat je op de limiet van je bandbreedte zit. Het systeem geraakt in overdrive en in het allerslechtste geval weerspiegelt zich dat op je gezondheid. Stress betekent immers letterlijk uit het Engels “Druk”.  Je zet je eigen systeem immers onder druk om meer te doen dan dat er eigenlijk middelen, aandacht, voor beschikbaar is.

Waarom hebben zoveel mensen last van stress? Twee oorzaken. We zijn ons vaak niet bewust hoeveel bandbreedte we zelf tot onze beschikking hebben. Tot we een paar keer onder druk hebben gestaan. Dat is een leerproces dat redelijk wat tijd inneemt. Ten tweede zijn we slechte inschatters van workload. Een onschuldige taakje kan in werkelijkheid gigantisch veel bandbreedte opslurpen. Hoeveel tijd kost het mij om x of y wekelijks of dagelijks uit te voeren? Heb ik genoeg informatie om te weten wat die nieuwe taak precies inhoudt? Hoeveel aandacht ga ik er aan moeten toekennen om dit tot een goed einde te brengen?

Los van de werklast laten we ons beoordelingsvermogen ook makkelijk leiden door andere factoren. Denk maar aan de persoon die de vraag stelt. “Wil je mij helpen met mijn huiswerk vanavond?” het wordt een andere kwestie als het mooiste meisje van de klas het vraagt bij wanneer die onuitstaanbare kerel het vraagt. Je mag dan wel ja zeggen tegen haar, misschien gaat het om zoveel werk dat je je eigen huiswerk laat liggen. Waarom? Omdat je bandbreedte hebt toegekend in functie van een factor die niet relevant is voor het bepalen van de werklast die de taak met zich meebrengt.

In die zin komt het er op neer om het gebruik van je bandbreedte te optimaliseren in samenspraak met diegenen die je nieuwe vragen stellen: in de eerste plaats door een duidelijk “Nee” te laten horen wanneer je echt op je tandvlees zit. Hoe knap, leuk, sympathiek,… of welke andere belangen je bij die persoon kan hebben. In de tweede plaats door een compromis te zoeken zodat je een minimum aan bandbreedte moet toekennen om de voorgelegde taak tot een goed einde te brengen.

Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Categorieën
Media

Om naar uit te kijken

In de categorie: dingen waar ik naar uitkijk.

Cube World. Omdat dit door 1 gek wordt gemaakt van de grond af. Maar ook omdat ik vroeger uren versleten heb met het spelen van Zelda op mijn GameBoy.

Game of Thrones. Van HBO weet je dat ze goeie dingen brengen. The Sopranos of Boardwalk Empire bijvoorbeeld. Ik ben de laatste weken tussentijds bezig in het eerste boek van A Game of Thrones, het epos van George R.R. Martin. Geniaal verhaal. Ik blijf maar lezen en pagina’s draaien. Ook al is het een kloef van net geen duizend pagina’s. Als HBO zich dus aan een verfilming waagt, dan krijgt dat van mij meer dan gewone interesse.

De boog kan immers niet altijd gespannen staan!

Categorieën
Leven

Van vloeren en meubels

De eigenaars van de meubels kwamen vandaag op bezoek. En in één moeite hadden ze volk mee dat het wel zag zitten om drie kasten, het bed met bijhorende nachttafeltjes, een marmeren tafel en matching stoelen mee te nemen. En zo geschiede. Mijn appartement is nu werkelijk leeg. Maagdelijk canvas om van te beginnen als ik zo lyrisch mag zijn.

Verder zag ik vandaag ook de meneer van de vloeren. Blijkt dat er wat kinken uit kabels moeten worden gehaald. Knopen doorgehakt en zo. Met betrekking tot de plinten bijvoorbeeld. De muren zijn behangen en daarna beschilderd. En dat behang komt aan de huidige plinten. Maar de plintjes die ik eerst op het oog had zijn een stuk lager dan het papier. Probleem want zo krijg je een lelijke streep onbewerkte muur. Dus de bestelbon moeten aanpassen naar hogere plinten. Nog minder leuk nieuws: blijkt dat de sales man de ruimte verkeerd te hebben ingeschat. Als in: kleiner dan het eigenlijk is, wat dus een hogere eindfactuur zal opleveren. Niet dat er zwaar met de budgettaire potten wordt gesmeten, maar ook niet echt wat heet een aangename verrassing.

En zo staat er op de todo lijst een nieuw puntje te blinken: een vies tapijt afsteken en omzichtig plintjes ontmantelen.

Categorieën
Leven

Keep calm and carry on!

De komende tien dagen wordt het zo’n beetje verstand op nul en gaan. Morgen komt de eigenaar van de meubels bekijken hoe hij die gaat verhuizen. Daarna komt de meneer van de vloeren om op te meten en finaal een bestelbon te maken. Donderdag en vrijdag op kantoor in Antwerpen. Zaterdagmorgen geef ik les. Daarna richting Brugge. Zondag bezoekje bij P. en J. te Diest. Maandag terug op kantoor in Antwerpen. Woensdag en donderdag les geven in Gent. Woensdagavond vergadering in Brugge. En vrijdag is er de tweewekelijkse verhuis van het kantoor naar Gent (wij doen namelijk zoals het Europees parlement: om de andere week komen die van Gent naar Antwerpen en omgekeerd)

Tegen dan zijn we zowaar de 17de febuari.

En tussen door zijn er nog zo veel dingen die moeten worden geregeld en gedaan.

Keep calm and carry on!

Categorieën
Leven

Ze crib

En zo verkeer ik sinds woensdag in het bezit van de sleutels van ze crib! Even een sneak peek…

Geschoten met mijn slimme foon in minder dan ideale lichtomstandigheden. Let op het vaalwitte tapijt in de living dat geen lang leven meer is beschoren. Daar komt dus een nieuwe vloer. Ik overweeg schilderwerken. Hoewel, de living is nog niet zo heel erg lang geleden voorzien van een verfkleur die de ogen geen pijn doet.

De keuken is goed onderhouden. De Bosch oven mag dan wel een paar generaties oud zijn, dankzij het goede onderhoud in het laatste decennium kan dat zeker nog een tijdlang mee. Hoe dan ook, de keuken op zijn geheel verdient op tijd en stond ook een make over.

En nu stapje per beetje alles woonklaar maken.

O ja, de afgrijselijke marmeren tafel en bijhorende stoelen verdwijnen aanstonds. De vorige eigenaar hoort die nog te komen ophalen.

Categorieën
Leven

Dat gaat hier vooruit

En zo werden de afgelopen tien dagen een rollercoaster. Het battleplan voor de komende weken begint vorm te krijgen. Op woensdag krijg ik namelijk de sleutel en schrap ik “huisbaas” uit mijn titel. Vanaf nu kan het echte werk beginnen.

Qua verbouwingswerken valt alles wel mee. Het idee is om een nieuwe vloer in de living te leggen, dubbel glas te steken, en te schilderen. Niet noodzakelijk in die volgorde, uiteraard. De vloer is al zo’n beetje beslist. Momenteel ligt er een soort vieze vasttapijt. Niet goed voor een algerische mens zoals ik. En dus komt er een kurken vloer. Een matching kleurtje voor de muren, dat wordt in de komende dagen beslist. En dan zijn er nog de ramen waar ik offertes voor moet opvragen.

Dat zijn zo de meest dringende kosten. Wanneer ik verhuisd ben, word het opnieuw budgetteren geblazen. Een deel van mijn IKEA meubels – waaronder mijn slaapkamer – heeft al wat kilometers in een verhuiswagen gezien. En dat heeft zo zijn sporen nagelaten. Ik heb er, terug in 2005, ook niet het duurste aangeschaft. Een aantal dingen zijn dus drrrringend aan vervanging toe.

En dan is er nog het verhuizen zelf. Gelukkig heb ik na een aantal keer alles zelf te regelen een draaiboek van wat ik zoal moet doen. Transport regelen, inpakken, telecom en elektriciteit regelen. Afin, the whole nine yards.

Dat het spannende weken gaan worden!

Categorieën
Media

Indie game

’t Is dat ik té weinig spelletjes speel, dezer jaren. Vroeger was ik altijd wel op zoek naar mijn dagelijkse fix. Ettelijke uren heb ik gespeeld. En independent games vond ik vaak de leukste. Leuker dan van die megaproducties die platgetreden paden bewandelen. Omdat ze het probleemoplossend vermogen prikkelen, vol humor zitten, verrassend uit de hoek komen, fris en jong zijn, vol verhaal, en vaak ongelofelijk complex in hun eenvoud.

Met het verhuizen, het pendelen, het werk en het volwassen worden is dat er een beetje uit gegaan. En dat vind ik jammer. Heel jammer.

Niks zo belangrijk als play, seriously.

Categorieën
Leven

Blast off!

En toen kwam er een telefoontje van de huurster. Dat ze een nieuwe stek gevonden heeft en ze crib gaat verlaten! Jawel! Een kleine vijf maanden nadat de akte werd verleden zijn we weer een stap verder. Het worden spannende weken. Dat zeker. Dezer dagen is het van afspraken maken en papierwerk regelen.

Jaja! We zijn op de  de goede weg!