40 dagen bloggen

*tjirp tjirp tjirp tumbleweed*

Ouch. 40 dagen lang elke dag bloggen: ik stel vast dat mij dat niet is gelukt. Lig ik daar wakker van? Goh. Neen. Niet echt. Ik verkoos om aan andere dingen in mijn leven prioriteit te geven. Life as it happens. Was ik er mij van bewust dat ik niet blogde? Ja. Absoluut. Bewust leven is bewust kiezen om iets te doen of niet te doen. Ik vind het al een grote stap om te beseffen dat ik veel minder blogde, en ook waarom ik veel minder blogde dan ik had verwacht.

Het is niet omdat ik niet dat blog dat ik niet schrijf. Integendeel. Zo schreef ik, onder andere, in maart een essay als antwoord op Merette Sanderhoff’s Open Access Can Never Be Bad News. Ik heb dat stuk bewust niet gepubliceerd voor de paasvakantie. Het vraagt nog wat inhoudelijk schaafwerk. Door er even tussen uit te zijn geweest, kan ik met een frisse geest mijn eigen werk redigeren. Reculer pour mieux sauter.

Tot zover de apologetiek. We blijven proberen.

The Subtle Art of Not Giving a F*ck

Ik vermijd boeken en blogposts in de categorie self-improvement. Mijn sceptische kantje houdt niet van al te eenvoudige zen-platitudes over het leven, list-icles die je via tien bullet points omtoveren in een nieuwe mens of goeroe’s die bezweren hoe je je werkelijke potentieel kan aanboren.

Voor Mark Manson maak ik een uitzondering. Met The Subtle Art of Not Giving a F*ck benadert hij het leven vanuit een heel andere hoek. Ons leven duurt maar zo lang, dus de kunst bestaat er in om de belangrijke van de minder belangrijke zaken te onderscheiden. En de enige manier om dat te doen is om de harde waarheid te erkennen: dat we verantwoordelijkheid moeten durven opnemen voor de keuzes die we maken in plaats van excuses te zoeken die buiten onszelf liggen. Immers, we maken ons nogal snel druk over onbenulligheden terwijl we de diepe persoonlijke vraagstukken vakkundig uit de weg gaan omdat ze ons bang maken, dwingen om risico te nemen of ons confronteren met kanten van ons die we liever niet willen zien. Waar Manson zich in onderscheidt is dat hij die keuzes niet verbindt aan de maakbaarheid van de realiteit. Dat laatste is wat hem betreft een illusie. Elke keuze leidt naar een andere keuze, bevat wel potentieel maar is zeker geen belofte. De kunst bestaat er in om te leven volgens onze eigen authentieke zelf en niet zoals anderen ons zien.

Manson is een prille dertiger die met zijn boek de gemiddelde Millennial – en bij uitbreiding de gehele mensheid – een trap onder de kont wil geven. En dat doet hij met verve. Zijn schrijfstijl is hard en zeer rechttoe rechtaan maar de inhoud is altijd empathisch. Het mooie is dat ik mij vaak ongemakkelijk voelde, juist omdat hij naar mijn gevoel boenk erop zit en de juiste dingen schrijft. Hij laat bijvoorbeeld geen spaander heel van dynamiek waarmee we onszelf dagelijks saboteren. Of hij beschrijft feilloos hoe we nogal makkelijk de schuld van ellende bij anderen leggen in plaats van in eigen boezem te kijken.

Wanneer je wat tussen de lijnen leest, dan merk je wel dat hij geen nieuwe dingen vertelt. Het zijn stuk voor stuk universele wijsheden waar hij naar terug grijpt. Sommige dingen had je moeder je even goed kunnen vertellen, andere elementen vind je dan weer terug in de Oosterse tradities. Manson haalt het allemaal door de gehaktmolen en schrijft zijn eigen interpretatie in zijn eigen woorden. Sommige lezers stoot hij daarmee voor het hoofd.

Het is een boek dat zeker aan het denken zet. Het heeft alvast mij aan het denken gezet. En daarom kan ik het alleen maar aanraden. Een ander mens zal je er misschien niet meteen van worden, maar het kan je wel enorm helpen om beter te begrijpen hoe je zelf en anderen in mekaar steken.

Bestel The Subtle Art of Not Giving a F*ck hier.

Wat steekt erin mijn rugzak?

Wat zit er momenteel allemaal in je handtas (of manbag/rugzak voor de heren)?

rugzak

Ik heb twee rugzakken van Lowe Alpine die ik zo’n beetje afwisselend gebruik. Maar wat sleur ik allemaal mee?

We zien op de foto:

  • Een regenbroek. Komt van pas op de fiets.
  • Een nota boekje en 3 stylo’s
  • Mijn Plattan Urbanears
  • Een Macbook Pro en bijhorende adapter
  • Sennheiser CX200 oortjes.
  • Een Western Digital harde schijf waarop ik 1 terrabyte kwijt kan.
  • Een Thunderbolt-naar-VGA adapter. Om presentaties op locatie te geven.
  • Een Thunderbolt-naar-Ethernet adapter. Om netwerkkabels op mijn laptop te kunnen aansluiten. Awoert Apple!
  • Een micro-USB kabeltje om mijn GSM op aan te sluiten.

Verder ook nog twee accessoires die ik altijd bij heb

  • Mijn portefeuille (duh) vol bank- en andere kaarten.
  • Mijn Laco Aachen uurwerk.

Ik denk dat er niet al te veel verrassingen tussen zullen zitten voor de digitale medemens. Hoe zit het bij u?

Mijn job als: data conservator

Welke job doe je? En wat houdt die precies in?

Ik werk sinds twee jaar voor de Vlaamse Kunstcollectie. Ik werk dus voor de Vlaamse musea voor Schone Kunsten. Een data conservator is een digitale expert die binnen de muren van de musea opereert. Het betekent dat ik adviezen lever, digitale projecten trek of begeleid, directe ondersteuning bied aan mijn collega’s voor hun digitale vragen en bij houd wat er op (inter)nationaal vlak beweegt. Inhoudelijk schipper ik tussen harde technische vraagstukken, informatie architectuur, auteursrecht en naburige rechten, aanbestedingen, on line communicatie en project management. Heel wat dus eigenlijk feitelijk. En dat maakt het meer dan boeiend.

In de titel steekt het woord ‘data’. De ‘grondstof’ waarmee ik werk zijn gegevens die musea registreren over hun collecties. Van elk object houdt een museum een gedetailleerde digitale steekkaart bij. Daarin vind je niet alleen inhoudelijke aspecten, maar ook administratieve of materiaal-technische details bij. Denk maar aan restauraties, tentoonstellingen, bruiklenen,…  Natuurlijk betekent dat ook dat musea allerlei software inzetten om die digitale informatie te beheren en operationeel in te zetten. Mijn job bestaat er in om mee uit te werken hoe dat op een efficiënte wijze kan gebeuren.

Het grootste deel van mijn tijd gaat naar de bouw van een digitaal platform om registratiegegevens makkelijker te verzamelen en geautomatiseerd uit te wisselen. Een zeer interessant project want er komt nogal wat creatief denkwerk bij kijken. Het is niet het enige project waar ik in betrokken ben. Een ander is de publicatie van kunsthistorische gegevens als Linked Open Data op Wikidata. De gestructureerde basisregistratie van 30.000 kunstwerken werd on line geplaatst. In het voorbije jaar lanceerden we ook een nieuwe website over Abstract Modernisme. Je vindt er 774 abstract moderne werken van 43 artiesten bewaard in 9 instellingen terug.

Zoom je uit, dan vind je mij terug in het werkveld van de Digital Humanities. Dit veld past nieuwe digitale methodologieën toe om kennis uit verschillende domeinen – kunstgeschiedenis, geschiedenis, literatuur, sociale studies, archeologie, antropologie,… – te kruisen met elkaar. Zo kan men tot nieuwe inzichten komen, of erfgoed op nieuwe manieren ontsluiten voor een breed publiek. Het is een vrij jong veld en de digitale revolutie zorgt er dan ook voor dat er heel wat beweegt.

En hoe zit het bij jullie? Welke job doe jij?

Achter de schermen: mijn werkplek

Ouch. 40 dagen bloggen. Blijkbaar passeren er meer dagen tussen blogposts, voor ik er erg in heb. Woeps! Wel. Deze vraag wilde ik wel al even beantwoorden.

Waar blog je? Toon ons je werkplek!

Werkplek

Dit is de situatie deze middag. Een beetje duister, wat rommelig en eigenlijk is dat ook onderdeel van het verhaal. Wegens acuut plaatsgebrek hebben we een bureau in een benepen hoek achteraan ons appartement geïnstalleerd. Bovendien is het een ruimte waar het tijdens de donkere dagen niet al te warm of gezellig zitten is. Mijn tijd achter het scherm breng ik dus eerder door in mijn Poang zetel in de living. Of, zoals nu, aan de keukentafel.

In ons nieuwe huis is er een echt volwaardige bureauruimte die we ook proper gaan inrichten. U begrijpt dat ik daar hard naar uitkijk. Al was het maar omdat ik sinds jaar en dag verlekkerd snuister door /r/battlestations en Room Tour Project van RandomFrankP volg.

Wat zien we op de foto?

Er staan twee computers. Een Macbook pro waar ik op aan het programmeren was. En een desktop / gaming PC die ik vorig jaar bouwde. Van die laatste daar heb ik op Tweakers een build log (inclusief foto’s van de bouw) gegooid. Jammer genoeg gebruik ik dat toestel minder vaak dan ik had gedacht. Wat ik wél gebruik is de Dell Ultrasharp U2515H Zwart beeldscherm. Superaanschaf was dat. Heel veel kwaliteit voor een eerlijke prijs. Ik heb exact hetzelfde op het werk besteld wegens zo tevreden.

Je ziet ook twee toetsenborden. Het eerste is ye olde Apple keyboard. Je kan veel beweren over Apple tegenwoordig, maar hun toetsenborden die gaan best wel lang mee. Het achterste toetsenbord is een Cooler Master QuickFire Rapid-I. Dat is een pur sang degelijk, lekker zwaar, mechanisch toetsenbord met een voldoening gevend klakker-de-klak wanneer je vlotjes over de toetsen heen gaat. Met dank aan /r/mechanicalkeyboards waar nog meer van dat soort hebbedingen te vinden is. De muis is een Logitech MX500, een model dat ik al dik 10 jaar bezig.

Verder zie je ook een Blue Snowball microfoon. Af en toe gebruik ik die om een geluidsopname of een screencast te maken. Goeie kwaliteit tegen lage prijs.

Last but not least staat er op de foto ook een Schatkist vol Geluk. 52 kaarten met tips & uitdagingen voor elke week van het jaar. Nog een challenge die op mij ligt te wachten.

Peter Pan: Het Echte Verhaal

We hadden een hele poos geleden via via tickets geboekt voor de musical Peter Pan: Het Echte Verhaal. Geen mega-productie in Antwerpen, wel een zeer fijne voorstelling van het Nationaal Jeugd Musical Theater in het Scheldetheater in Terneuzen.

We genoten dik twee uur van de exploten van Peter Pan, Wendy, Thomas, Michael, de Lost Boys en zoveel meer. Ik was alvast van A tot Z mee met de gehele voorstelling.

Deed me meteen denken aan Steven Spielbergs’ Hook. Ah, Robin Williams, je wordt gemist! Enkele dagen geleden deed de jongste van de originele Lost Boys nog een AMA op Reddit. Hij verhaalde een paar leuke anecdotes over de productie.

En natuurlijk was er ook Tick Tock. Shame on you! Upsetting the Captain! Jawel, jawel!

Impulsief reizen: Bretagne

Dus. Vorig jaar trokken we redelijk impulsief richting Noord-Frankrijk. Dit jaar doen we zo’n gezinstrip nog eens over. Ik had al een week verlof vastgelegd in de Paasvakantie. En dus besloten we vanmiddag op een drafje vijf dagen Bretagne te boeken.

We verblijven op goed 15 kilometer van Saint-Malo. Jawel. We hebben geen echt concreet plan van wat nu precies willen zien, maar de Mont Saint-Michel staat toch al met stip op ons verlanglijstje.

Het spreekt voor zich dat we dat hier ten huize keihard zien zitten. Nu de vingers kruisen dat ook het weer een beetje mee wil.

Meditatie

Ik weet dat het raar klinkt, maar dit moet je toch écht proberen…

Meditatie. Dagelijks. Tien minuten. Aanrader.

Lineage OS op mijn One Plus One

Mijn One Plus One (OPO) is bijna twee jaar oud. Tot op vandaag is het de beste smartphone die ik al heb gehad. Heel tevreden van. De OPO kwam origineel met het OxygenOS besturingssysteem. Dat is de versie van Android die door One Plus wordt ontwikkeld. Zoals dat gaat met smartphones, is regelmatig updaten een noodzakelijk kwaad. Gelukkig is dat proces doorgaans redelijk pijnloos. One Plus stuurt zelf af en toe een OTA (Over The Air) update uit en je moet slechts op een ‘update’ knop tikken om die te installeren.

Alleen. Die updates lopen vaak achter op het nieuwste wat Android te bieden heeft. De laatste versie van OxygenOS voor de OPO is gebaseerd op Android “Lollipop” 5. Ondertussen lanceerde Google halverwege vorig jaar Android “Nougat” 7. Leveranciers van smartphones passen de versie van Android altijd aan voor hun toestellenreeks en lopen daardoor altijd wat achter.

Voor de gewone gebruiker zal het worst wezen. Maar ik speel graag met de “bleeding edge” versie van software.

Sinds jaar en dag is het installeren van een nieuwe versie van Android een eitje. Vorig jaar had ik OxygenOS ingewisseld voor CyanogenMod. Die versie bezorgde mij Android “Marshmallow” 6.0.1. Aangezien ik nogal wat apps op mijn GSM installeer, ging het ding gaandeweg trager en trager werken. Maar wat me het meest irriteerde was het regelmatig wegvallen van de data verbinding. Ik moest meermaals per dag mijn smartphone herstarten om verbinding te hebben. Verre van praktisch dus.

Eind vorig jaar vertrok de originele maker van CyanogenMod en ging het project op de schop. Maar in de coulissen werd er getimmerd aan een opvolger: LineageOS. Het heeft even geduurd, maar ondertussen is er ook voor de OPO een nieuwe versie uit.

Dat vraagt dus om mijn smartphone opnieuw te installeren. Ter referentie maak ik in een volgende blogpost wat nota van het proces. In eerste instantie doe ik dat voor mezelf, maar misschien heeft een ander er ook wat ander. Al was het maar omdat ik door flink wat losse tutorials en artikels heb moeten ploegen om de juiste procedure uit te vogelen.

Hoe het nieuwe besturingssysteem me bevalt? Dik in orde! Mijn smartphone loopt weer zo vlot zoals ik hem eerst kreeg. De eerste indrukken zijn alvast positief, en ik sluit me er graag bij aan. Wat me vooral opvalt is dat ik terug een volle 24 uur zonder lader kan. Dat was voorheen wel even anders.

Ik heb er wel mijn smartphone volledig voor moeten wissen, maar dat was het de moeite meer dan waard. Nu nog wat tunen en we kunnen weer verder.

Pasta carbonara

Wat is je favoriete recept dat je in vijftien minuten of minder kan klaarmaken?

Aha! Een pasta carbonara! Doodeenvoudig om te maken. Hier in Vlaanderen verwart men dat al eens met mac and cheese. Ik heb het recept tien jaar geleden geleerd van een napolitaan, en ik gebruik dat nog altijd dankbaar.

Ingrediënten:

  • Olijfolie
  • Een ei per persoon
  • Gerookte spekjes
  • Gedroogde basilicum
  • Peper
  • Witte wijn
  • Sjalotjes of een ajuin.
  • Pasta (capellini)
  • Parmigiano

Werkwijze

  • Breng water aan de kook
  • Voeg de pasta aan het water toe
  • Snij het uitje of de sjalotjes
  • Verhit de olijfolie
  • Stoof het uitje glazig
  • Doe er nu de spekjes bij
  • Kruid af met peper en – optioneel – basilicum
  • Bak alles mooi op.
  • Blus met de witte wijn en laat even stoven
  • Scheid de eierdooiers van het eiwit en behoud de dooiers.
  • Giet de pasta af
  • Meng de spekjes en de dooiers onder de pasta door.
  • Serveer porties met de geraspte Parmigiano.

Het idee is dat de dooier enigszins stolt terwijl je ze door de warme pasta mengt. De pasta krijgt een mooie coating van ei en spekjes mengsel.