Kerstavond 2016

Kerst 2016 Kerst 2016

Kerstavond 2016. We zijn er zo goed als klaar voor. We schuiven straks de voetjes onder tafel bij de schoonmama. Er wacht ons fondue, spelletjes, gezellig samen zijn en secret-santa-gewijs cadeautjes uitwisselen. En morgen mogen we nog eens hetzelfde doen bij mijn eigen ouders. Heerlijk! Iets waar we al lang ten huize naar uit kijken.

December is doorgaans een bijzonder drukke maand. En dat was ook dit jaar niet anders. Op het werk deden we van studiedag. En er waren een aantal deadlines die we moesten halen. Bij Marjan was er dan weer een kerstmusical. Tussendoor was er de jacht op cadeau’s, het inplannen van de kerstvakantie en nog zoveel meer. Meer dan voldoende om onszelf in te verliezen.

Even wel, December, dat was deze keer ook zeer veel reflectie. Want 2016 is in alles een vrij bewogen jaar gebleken, om het zacht uit te drukken.

Canvas heeft een online reeks “Grote vragen” waarin ze Mensen Met Een Gedacht een Grote Vraag stelt. Dirk de Wachter beantwoordde daarin toepasselijk op “Welke vraag zou iedereen zich minstens eenmaal moeten stellen?”

Ook weer dat moeten. Ik denk dat ons menselijk brein zo ontwikkeld is, dat het eigenlijk zonde is, zonde, dat het eigenlijk een schande is, als we geen vragen stellen over het bestaan. De ledigheid, de genotsvolle nietsheid waarin sommige mensen bestaan kan mij bijzonder ergeren. Dus, een soort zelfreflectie, nadenken over wat is dat hier voor een gedoe? Hoe kan ik een beetje zinvol bestaan? Hoe kan ik iets betekenen voor de ander? Hoe kan ik in dit tranendal, met alle miserie die je om je heen ziet iets doen voor de wereld? En ik bedoel niet al te onwaarschijnlijk geëngageerd, hoor, maar in de kleine dingen. Ik begrijp niet dat mensen zich dat niet afvragen. Ik begrijp dat niet. Of dat moet? Het is niet aan mij om te zeggen wat mensen moeten, maar ik begrijp niet dat je gewoon individueel doordendert zonder te zeggen: Oei, wat gebeurt hier? Waar zijn we bezig? Hoe kan ik iets betekenen?

En ik volg hem daar volledig in. Als we iéts van 2016 zouden mogen leren, dan is het toch wel dat. Want er zijn ooit jaren geweest dat ook ik domweg door het leven denderde zonder echt helemaal bij de zaak te zijn, in het hier en nu.

Kerstavond 2016. Dat is voor mij dus vooral heel erg bewust en dankbaar zijn dat ik dat kan en mag vieren met iedereen die mij nauw aan het hart ligt. Ik wens jullie tussen de hors d’oeuvres, de kerstlotto en de zangstondes een gelijkaardige reflectie toe.

Fijn, rustig en liefdevol kerstmis aan allen!

(foto: CC0 / Jez Timms)

Here

Alicia Keys heeft een nieuw album uitgebracht: Here. Sinds vorig weekend staat deze plaat op repeat in mijn Spotify. Dit is wat criticus Robert Christgau er over te vertellen heeft:

One reason this is her best album since she was a kid is that it extends her nice upbringing into a sphere that’s simultaneously raw and political. But a bigger reason is that Swizz Beats defines the funk her adventures in gospel grit demand, evoking Memphis thump while remaining so hip-hop that the samples stay in Nas-Wu-Tribe territory. Lyrically, it sometimes stumbles—cosmetics mess with a girl’s identity, we get it. But the beats lend bite and gravity to homilies about mother earth and mother love that bear all the repeating they can stand.

Veel heb ik daar niet aan toe te voegen. Ik vind het bovenal een machtige plaat. NPR Music interviewde Keys voor hun Noteworthy series. Meer dan het bekijken waard!

You made the cut

Matthias, hoe lang klim je nu eigenlijk al? Een dikke vijf jaar. Op mijn 29 ben ik begonnen. Medailles ga ik er dus niet meer mee winnen. Maar in tegenstelling tot voetbal of fietsen, is dit een sport die ik nu eens echt graag doe. Het is ook een bijzonder rijke sport waar je in kan groeien.

Ik pikte klimmen op in Antwerpen dankzij vriend J. De Wall Street was toen onze vaste prik. Na mijn verhuis terug naar Brugge, kwam ik terecht in de Bloso klimzaal en werd ik lid van de Brugse Bergstijgers.

In België kan je 4 klimvaardigheidsbewijzen (KVB’s) behalen. Dat zijn een soort brevetten die je kan behalen door een cursus te volgen. Het zijn clubs, zoals de Bergstijgers, die zo’n cursussen aanbieden. Om in de meeste klimzalen vrij te mogen na klimmen (top rope), is een KVB 1 een vereiste. Veel houdt dat niet in: twee lessen en een evaluatiemomentje. Het wordt pas interessant als je de volgende brevetten wil behalen.

KVB 2, da’s leren veilig indoor voor klimmen. Het verschil met na klimmen is dat het touw niet voor jou klaar hangt. Je bent als klimmer wel beveiligd met een touw, maar je moet dat dus zelf inpikken in boorhaken in de muur. Leren veilig voor klimmen kost je iets meer moeite en tijd. En je moet ook in wat extra materiaal investeren. Maar eenmaal onder de knie, is het wel een leuke, alternatieve manier van klimmen.

En dan is er KVB 3. Dat brevet bewijst dat je veilig op een geëquipeerde rots kan voor klimmen. Outdoor dus. Op de massieven in de Ardennen.

Ik behaalde mijn KVB 2 in 2013. Dan was er de operatie aan mijn rechterschouder en even de onzekerheid of ik zelfs terug zou klimmen. Het idee om ook outdoor te leren klimmen was dus helemaal op het achterplan geraakt in de laatste jaren. Met mijn schouder is het ondertussen quasi helemaal in orde gekomen. En aangezien ik net de kaap van de 35 heb gerond, dacht ik bij mezelf: “Nu of nooit. Dit is niet iets wat je nog eens vijf jaar moet uitstellen!”

Toen de aankondiging voor de cursus KVB 3 vorige maand werd gepubliceerd, heb ik mezelf meteen ingeschreven. De plaatsen zijn immers zeer beperkt.

Vandaag kreeg ik antwoord:

You made the cut !
Plan die weekends maar in!

Ik ga in het voorjaar van 2017 een aantal weekends in de Ardennen leren klimmen op rots! Eind juni mag ik dan examen afleggen in de hoop het brevet te behalen. Een heel mooi vooruitzicht alvast.

Het laatste brevet is KVB 4, maar dat is voor de alpinisten. Dan leer je alpine klimmen. Da’s niet meteen iets wat ik vandaag ambieer. Maar het is wel fijn om een flink stuk van de weg naar dat brevet te mogen afleggen. Had je me tien of vijftien jaar geleden verteld dat ik dit ooit nog zou doen, ik had je voor gek verklaard.

(Foto: CC0Cindy Chen)

Een gehackte skype

Aan al mijn Skype contacts die deze morgen dit berichtje van mij ontvingen: mijn excuses.

Blijkbaar zijn spammers er dan toch in geslaagd mijn wachtwoord te raden om in mijn naam foute boodschappen uit te sturen. Niet erg fijn.

Deels is het mijn eigen fout. Deels is het de schuld van Microsoft. Skype werd een tijd terug overgenomen door Microsoft. Men heeft toen een halfslachtige poging ondernomen om de Skype databank met gebruikersnamen te koppelen aan de Microsoft Live databank. Het idee is dat je dan met je Microsoft account Skype kan gebruiken.

In de praktijk komt het er op neer dat je als gebruiker zelf manueel een aantal stappen moet ondernemen om de twee samen te voegen. Zolang je dat niet hebt gedaan, ben je kwetsbaar. Bibi zal daar waarschijnlijk wel instructies in een mailbox van hebben ontvangen, maar die nooit hebben opgevolgd.

Volgens The Verge ben ik niet de enige:

This entire process seems messy, but it appears to be the best way to secure your Microsoft account. If you’ve already linked a Skype username then I would suggest doing this extra merge process immediately, to secure your account. If you haven’t linked Skype and Microsoft Accounts at all, then you should be safe to link and merge with the new process.

Afin. Ik heb het nodige ondernomen. Bovendien meteen ook mijn wachtwoord veranderd én 2-Factor Authentication ingeschakeld. Vanaf heden dus terug (de illusie van) veilig.

De kerstmusical

De school van mijn madame deed gisteren van jaarlijkse kerstmusical. Die ging door in een polyvalente zaal van de stadsbibliotheek. Elk jaar geeft iedereen van de allerkleinsten tot de zesdejaars het beste van zichzelf op de bühne. De weken die vooraf gaan staan in het teken van noeste arbeid en repeteren. Na alle verhalen over de zoektocht naar de juiste jongen/meisje voor deze of gene rol, of langs Vlaamse wegen scheuren met een kofferbak vol fake “sneeuw” mocht het resultaat er absoluut zijn.  75 minuten show met feetjes, monsters, dwergen, soldaten, mensenwezens en, natuurlijk, de kerstman. Tenslotte zorgde een groep van vaste vrijwilligers voor een warme, live muzikale begeleiding.  ’t Is machtig om te zien hoe van zo’n schoolstuk, dankzij liefde en inzet van een team toegewijde mensen, een heel mooi moment wordt gemaakt voor iedereen.

Voor mij en Louise is die middag zo’n beetje traditie aan het worden. Wij nemen dan onder ons tweetjes de bus naar Brugge. Avontuur want zo vaak neemt Louise de bus niet. We zitten dan speciaal helemaal achteraan omdat dat gewoon de leukste plaats is om te zitten. Die busrit, da’s een halfuurtje tegen het raam geplakt naar buiten kijken, vragen stellen over waarom de motor van de bus stil valt (start/stop bus tegenwoordig!) en giechelen wanneer de bus door de bochten zwaait. We smikkelden een broodje smos in een veel te drukke Hema. Even een stressmomentje. Gingen we wel op tijd zijn? Aan de toiletten was het natuurlijk aanschuiven geblazen. Madammen met duizend shoppingbags en bedrukt kijkende ouders met dreinerige kinderen. U weet wel. Ik had wat marge ingebouwd, dus we waren dus helemaal op schema toen we de Hema uit liepen. Dan ging het naar de Biekorf voor de show. Nadien trakteerde ik haar en mezelf op een warme wafel bij Oyya. Smoefelen op een bankje langs de straatkant. Da’s zo’n beetje vaste prik geworden. De bus liet nog even op zich wachten, dus was er wat tijd om even te snuisteren in haar lievelingswinkel, de Flying Tiger. De busrit terug was al evenveel avontuur als de heenrit. Deze keer zat ze vol met kerstshoppers die hun slag thuis hadden gehaald. Mensjes kijken vanop de achterbank dus. En gewoon nagenieten van een heel fijne namiddag.

 

Vanaf heden: HTTPS

HTTPS netsensei

HTTP inruilen voor HTTPS, dat stond nog op het lijstje. Ik heb dat net in orde gebracht. De S staat namelijk voor Secure. Met andere woorden, wanneer je rondstruint doorheen mijn blog, dan doe je dat vanaf nu veilig.

Waarom is dat belangrijk? Omdat er op het web ook mensen en organisaties zijn met minder goede bedoelingen. Wanneer mijn webserver een pagina naar jouw computer stuurt, dan wil je zeker zijn dat er tijdens het transport niet mee werd geknoeid. Dankzij HTTPS weet jouw computer automagisch dat de pagina die hij/zij ontvangt, ook daadwerkelijke de pagina is die oorspronkelijk werd verzonden.

Maar Matthias, kan je een voorbeeld geven van dergelijk “geknoei”? Wel, wanneer je surft op een “Free WIFI hotspot” – op hotel, in het station, luchthaven, restaurant,… – dan benader je het web via een toegang waarvan je niet weet of ze wel veilig is. Je stelt je vertrouwen in de uitbater van de hotspot. Voor niets gaat natuurlijk de zon op, en sommige uitbaters durven al eens advertenties te “injecteren” in webpagina’s die jij opvraagt. Daar zijn gedocumenteerde cases van. Ondanks dat dat overduidelijk een schending is van je privacy, is dat nog relatief tam. Vandaar is het immers maar een kleine stap om code te injecteren waarmee je computer kan worden gehackt. (Wat meteen ook een pleidooi is om niet zomaar op elk open, gratis netwerk te surfen!)

Bij HTTPS worden de pagina’s die jij opvraagt van een server, versleuteld verstuurd naar je browser. Enkel diegene met de juiste sleutel kan de pagina openen.

HTTPS is dus duidelijk een Goede Zaak. Matt Mullenweg kondigde onlangs aan dat bepaalde features in WordPress in de toekomst waarschijnlijk enkel nog met HTTPS zullen werken. Google gaat sneller beveiligde sites in zijn zoekresultaten tonen dan onbeveiligde websites. En vanaf 2017 gaat Chrome onbeveiligde sites “shamen”.  Met andere woorden, het wordt in de toekomst zelfs een basisvereiste om op het web te publiceren met versleuteling.

Waarom deed ik dat dan niet eerder? Om van HTTPS gebruik te maken met je bij een externe service een digitaal certificaat aanvragen. Dat certificaat kost doorgaans iets te veel om geen pijn te doen. Sinds kort is er een gratis alternatief dat zeer snel aan populariteit wint: Let’s Encrypt. Mocht je dus HTTPS op je weblog willen activeren: dan is dit wat je wil gebruiken.

Molly

Van een kat zeggen ze soms: je woont er mee samen, maar het is niet “jouw dier”. Katten zijn nogal eigenwijs, en onze Britse Korthaar is daar een toonbeeld van. Ze is geen pakkebeest. Ze komt niet gezellig op de schoot liggen en ze laat zich niet graag aanhalen. Ze zoekt ons gezelschap wel op, maar het is dan wel om vanop respectabele afstand ons doen en laten te bestuderen. Niet dat ze niet lief is, maar ’t is op haar manier.

Een tijd geleden was er een nestje kittens bij kennissen. Louise en haar vriendinnetjes brachten een bezoekje en waren meteen verkocht. “Oooh! Dat grijsje is superlief!! Ooooh! Hoe schattig, dat zwartje!” U begrijpt wel. “Waarom ook niet?”, dachten wij, “Een kitten kan je van jongsaf opkweken.” We hakten de knoop door en sinds vrijdagavond racet er hier een klein, grijs pluizebolletje doorheen de woonkamer.

Welkom Molly!

O Hai there! #welkom #molly #catstagram

A post shared by Matthias Vandermaesen (@netsensei) on

Flickr mystery

Een anderhalf jaar geleden probeerde ik nog eens op Flickr in te loggen om wat foto’s op te laden. Om de één of andere duistere reden lukte het toen niet om mijn oude Yahoo! account te openen. Well, wha-d’-ya-know, meneer-mevrouw. Probeerde ik gisteren nog eens, lukte het deze keer mooi wel.

Dus heb ik nu twee accounts. De oude en een nieuwere. Beggars can’t be choosers, zekers?

Trolls

We hadden het goed geregeld. Een paar weken geleden zou Louise als onderdeel van haar verjaardag / sleepover met vriendinnetjes naar Trolls gaan kijken. Helaas ging dat feest niet door wegens ter elfder uur ziek geworden. Ze had dus van ons nog wat te goed, en dus trokken we onder ons drietjes gisterenmorgen naar de cinema.

Andermaal mooi werk van Dreamworks. Als je dezer dagen een animatiefilm wil zien, dan zou ik je deze alvast aanraden.

Een nieuwe blog

Een nieuwe blog! Een blog in’t nieuw! Een paar maanden noeste arbeid. Volharding troef, en het resultaat mag worden gezien. Er is bijzonder veel veranderd en dat was ook wel hoogstnodig. Ik was namelijk al lang niet meer tevreden over het oude ontwerp, een aantal storende bugs, achterhaalde functionaliteit en de verouderde copy. Mijn blog verkeerde in een lamentabele toestand. En dat was verre van bevorderlijk voor het regelmatig schrijven in de laatste jaren.

Ik schreef eerder reeds over mijn ambitie om hier terug te keren. Nochtans, kwatongen beweren al jaren dat bloggen reeds jaren dood zou zijn. Gelukkig zijn er mensen zoals Andy Baio en Jason Kottke die onlangs stukken publiceerden die mij van “Ja! Ja! Godverdomme, Ja!” deden knikken. En ook dichter bij huis wordt er duchtig geschreven en gepubliceerd. ’t Is dat deze madame met “you do you” zo hard gelijk heeft. En Graham Chapman wist dat 40 jaar geleden ook al. Ik keer niet terug uit een vorm van nostalgie, maar wel omdat dit domweg mijn stekkie op het web is, ongeacht wie meeleest en wat anderen doen. En omdat de het web mij juist de vrijheid geeft om dat plaatsje in te richten zoals ik het zelf wil.

Bij het omkatten van je blog hoort natuurlijk wat meer uitleg. Bij deze dus.

Het ontwerp

Ik bouwde het vorige ontwerp in 2008. Het was toen gebaseerd op dat van een bekende blogvader. Ook al heb ik me laten inspireren door anderen elders, deze keer ben ik ook op zoek gegaan naar een eigen stem en beeldtaal.  Ik heb me neergelegd bij het feit dat ik geen ontwerper pur sang ben. Maar uit ervaring weet ik wel wat goed werkt en mooi oogt. Vanuit die positie kon ik een fris ontwerp bouwen.

Het kleurenpalet heb ik gekozen via colourlovers.com en heet Let Me Eat Cake. De foto in de header komt van Unsplash (Patrick Tomasso) en is vrij beschikbaar via een Creative Commons Zero licentie. De lettertypes zijn Merriweather en het systeemfont van uw besturingssysteem. Ik tekende eerst de basis in Pixelmator, de details werkte ik uit in de browser.

Mobiel en toegankelijk

De vorige versie van de site dateerde van voor de introductie van de smartphone en was dus niet geoptimaliseerd voor mobiele toestellen. Deze versie is dat wel.  Als het goed is zou je deze blog dus ook mooi leesbaar moeten zijn op je tablet of iPhone. Ik maak dankbaar gebruik van hedendaagse technieken. Bijgevolg ondersteun ik oudere browsers niet langer en dat is een bewuste keuze. Om vooruit te gaan moet je soms durven breken met het verleden.

De inhoud

De inhoud is dezelfde gebleven. Deze blog was en blijft een lifelog. Ik wil mij bewust niet beperken tot een aantal thema’s in functie van een bepaald publiek. Ik schrijf in de eerste plaats omwille van mezelf. Dat er soms geen lijn te trekken is in de inhoud, is dus het logische gevolg. In het verleden worstelde ik met die chaos. Vandaag laat ik die strijd voor wat ze is, en ik laat mijn schrijfsels en hersenkronkels gewoon hun eigen weg volgen.

Jaren bloggen heeft een rijk archief opgeleverd. Maar dat archief was wel aan herwaardering toe. Ik heb dus tijd geïnvesteerd in opschonen en het toegankelijker maken van de oude content.

Ik ergerde mij al lang aan de wildgroei van categorieën. Ik heb die gerationaliseerd in 11 basiscategorieën. De bestaande inhoud, een 2.300 blogposts, heb ik opnieuw ingedeeld in deze categorieën.

Ik heb het archief een prominentere plaats gegeven. De zijbalk bevat nu een Archief blok en in het hoofdmenu vind je een veel beter uitgewerkte archiefpagina. Ik pakte ook de lijstpagina’s aan. Ik toon een beknopte teaser in plaats van de volledige blogpost om het overzicht te bewaren. De metselwerk grid layout heb ik dus verlaten wegens totaal onoverzichtelijk.

Tenslotte heb ik de zoekfunctie opgewaardeerd. Je komt het zoekformulier tegen op foutpagina’s en in de zijbalk. Zo kan je via een full text search doorheen mijn blog snuisteren.

De interactie

Interactie was, is en blijft belangrijk. Commentaar kan je vanaf nu leveren als geneste threads. Dat maakt antwoord en wederantwoord geven een stuk eenduidiger. Ik maak echter geen gebruik van Jetpack Comments of gehoste alternatieven zoals Facebook Comments of Disqus. Ik ben van mening dat als je commentaar, en dus content, van anderen een plaats wil geven, je daar ook zelf voor de omkadering in de hand hoort te nemen. Of toch als je die ruimte en vrijheid hebt. Een sterke derde partij die comments hosts is een ongelofelijk gemak, maar het is en blijft wel een stuk controle en privacy dat je uit handen geeft. Voor niets gaat immers de zon op.

Trackbacks en pingbacks hou ik uitgeschakeld. Het is ondertussen wel duidelijk dat die functies niet levensvatbaar zijn.

Het contactformulier is nieuw. Voorheen plaatste ik gewoon mijn mailadres op mijn blog. Alleen is het onmogelijk om te weten te komen hoe mensen mij terug vinden. Via een contactformulier kan ik daar iets beter vat op krijgen.

Onder de motorkap

Het actieve WordPress theme heet Libris, is gebaseerd op Underscores en heb ik van de grond af opgebouwd. De CSS code wordt gebaseerd met behulp van SASS en Gulp. De architectuur is losweg gebaseerd op SMACSS.

Ik maak gebruik van de meest recente versie van WordPress. Actieve plugins zijn Jetpack, Loco Translate, Contact Form 7, Regenerate Thumbnails en Compact Archives.

Deze site host ik op een geleasede virtuele server bij Linode. Ik neem het onderhoud van die server voor een flink stuk op mezelf. Tegenover de werklast staat dat het mijn kennis en ervaring over UNIX scherp houdt. En ik behoud armslag om problemen makkelijk zelf op te lossen.

***

Het is maar een greep uit de vele veranderingen. Sommige andere verdienen op tijd en stond nog een aparte blogpost. En verdere zullen er nog wel her en der manco’s zijn die vragen om een oplossing. Het belangrijkste is dat met het waaien van een nieuwe wind, ook de motivatie om terug meer te schrijven mag groeien.

Alvast veel leesplezier!