Impulsief reizen: Bretagne

Dus. Vorig jaar trokken we redelijk impulsief richting Noord-Frankrijk. Dit jaar doen we zo’n gezinstrip nog eens over. Ik had al een week verlof vastgelegd in de Paasvakantie. En dus besloten we vanmiddag op een drafje vijf dagen Bretagne te boeken.

We verblijven op goed 15 kilometer van Saint-Malo. Jawel. We hebben geen echt concreet plan van wat nu precies willen zien, maar de Mont Saint-Michel staat toch al met stip op ons verlanglijstje.

Het spreekt voor zich dat we dat hier ten huize keihard zien zitten. Nu de vingers kruisen dat ook het weer een beetje mee wil.

Meditatie

Ik weet dat het raar klinkt, maar dit moet je toch écht proberen…

Meditatie. Dagelijks. Tien minuten. Aanrader.

Lineage OS op mijn One Plus One

Mijn One Plus One (OPO) is bijna twee jaar oud. Tot op vandaag is het de beste smartphone die ik al heb gehad. Heel tevreden van. De OPO kwam origineel met het OxygenOS besturingssysteem. Dat is de versie van Android die door One Plus wordt ontwikkeld. Zoals dat gaat met smartphones, is regelmatig updaten een noodzakelijk kwaad. Gelukkig is dat proces doorgaans redelijk pijnloos. One Plus stuurt zelf af en toe een OTA (Over The Air) update uit en je moet slechts op een ‘update’ knop tikken om die te installeren.

Alleen. Die updates lopen vaak achter op het nieuwste wat Android te bieden heeft. De laatste versie van OxygenOS voor de OPO is gebaseerd op Android “Lollipop” 5. Ondertussen lanceerde Google halverwege vorig jaar Android “Nougat” 7. Leveranciers van smartphones passen de versie van Android altijd aan voor hun toestellenreeks en lopen daardoor altijd wat achter.

Voor de gewone gebruiker zal het worst wezen. Maar ik speel graag met de “bleeding edge” versie van software.

Sinds jaar en dag is het installeren van een nieuwe versie van Android een eitje. Vorig jaar had ik OxygenOS ingewisseld voor CyanogenMod. Die versie bezorgde mij Android “Marshmallow” 6.0.1. Aangezien ik nogal wat apps op mijn GSM installeer, ging het ding gaandeweg trager en trager werken. Maar wat me het meest irriteerde was het regelmatig wegvallen van de data verbinding. Ik moest meermaals per dag mijn smartphone herstarten om verbinding te hebben. Verre van praktisch dus.

Eind vorig jaar vertrok de originele maker van CyanogenMod en ging het project op de schop. Maar in de coulissen werd er getimmerd aan een opvolger: LineageOS. Het heeft even geduurd, maar ondertussen is er ook voor de OPO een nieuwe versie uit.

Dat vraagt dus om mijn smartphone opnieuw te installeren. Ter referentie maak ik in een volgende blogpost wat nota van het proces. In eerste instantie doe ik dat voor mezelf, maar misschien heeft een ander er ook wat ander. Al was het maar omdat ik door flink wat losse tutorials en artikels heb moeten ploegen om de juiste procedure uit te vogelen.

Hoe het nieuwe besturingssysteem me bevalt? Dik in orde! Mijn smartphone loopt weer zo vlot zoals ik hem eerst kreeg. De eerste indrukken zijn alvast positief, en ik sluit me er graag bij aan. Wat me vooral opvalt is dat ik terug een volle 24 uur zonder lader kan. Dat was voorheen wel even anders.

Ik heb er wel mijn smartphone volledig voor moeten wissen, maar dat was het de moeite meer dan waard. Nu nog wat tunen en we kunnen weer verder.

Pasta carbonara

Wat is je favoriete recept dat je in vijftien minuten of minder kan klaarmaken?

Aha! Een pasta carbonara! Doodeenvoudig om te maken. Hier in Vlaanderen verwart men dat al eens met mac and cheese. Ik heb het recept tien jaar geleden geleerd van een napolitaan, en ik gebruik dat nog altijd dankbaar.

Ingrediënten:

  • Olijfolie
  • Een ei per persoon
  • Gerookte spekjes
  • Gedroogde basilicum
  • Peper
  • Witte wijn
  • Sjalotjes of een ajuin.
  • Pasta (capellini)
  • Parmigiano

Werkwijze

  • Breng water aan de kook
  • Voeg de pasta aan het water toe
  • Snij het uitje of de sjalotjes
  • Verhit de olijfolie
  • Stoof het uitje glazig
  • Doe er nu de spekjes bij
  • Kruid af met peper en – optioneel – basilicum
  • Bak alles mooi op.
  • Blus met de witte wijn en laat even stoven
  • Scheid de eierdooiers van het eiwit en behoud de dooiers.
  • Giet de pasta af
  • Meng de spekjes en de dooiers onder de pasta door.
  • Serveer porties met de geraspte Parmigiano.

Het idee is dat de dooier enigszins stolt terwijl je ze door de warme pasta mengt. De pasta krijgt een mooie coating van ei en spekjes mengsel.

Avonturen met Proximus

Sinds jaar en dag betrekken we hier ten huize Proximus voor telefonie, internet en TV. Aangezien we geen deftige kabelaansluiting op het appartement hebben, is Telenet geen optie.

Nu laat onze decoder sinds een aantal maanden zijn pluimen. Programma’s worden niet opgenomen, conflicten waar er geen zijn aangegeven, trage interface,… Heel wat ergernis. Nu wil het toeval dat iedereen vanmiddag thuis was en we wat tijd hadden om eens richting Proximus winkel te trekken. Zo gezegd, zo gedaan. Decoder losgekoppeld, kabels en ‘kaske’ verzameld en de boel in een boodschappentas meegenomen.

Het is een avontuur geworden. Eentje waar we niet helemaal blij van worden.

We hadden verwacht dat we gewoon onze oude decoder met bijhorende draden en afstandsbediening ter plaatse konden inruilen voor een nieuw toestel. Maar dat feest gaat niet door. Sinds november vorig jaar zijn de inruilpunten afgeschaft. Volgens de winkel moesten we bellen naar de technische dienst en daar om een nieuw toestel vragen. We dropen dus met onze boodschappentas vol elektronica terug af naar huis.

Ik ontzie het me altijd om te bellen naar de Proximus helpdesk. Dat heeft niets met hun medewerkers te maken, en alles met de jungle van onduidelijke voicemenu’s die een mens moet doorwandelen om de juiste persoon aan de lijn te krijgen. Deze keer kostte het mij ‘slechts’ 10 minuten. Ik ging gelijk voor vervanging van onze straatoude BBOX-2 modem en decoder.

De modem, daar haalde ik bakzeil. Blijkbaar vervangt Proximus geen toestellen die nog in goede staat zijn. Ook al gaat het om oude hardware. Ergens begrijp ik wel dat het moeilijk is om iedereen van een nieuwe modem te voorzien, anderzijds snap ik niet dat je toestel eerst volledig de geest moet geven want dat kan nog lang duren als je er enigszins zorg voor draagt.

De decoder, die wordt toegestuurd naar een Kiala postpunt. We moeten die dus zelf afhalen. En de oude gaat in een doos per retour naar Proximus. Volgens de helpdesk ga ik dinsdag 2 sms’en krijgen om te melden of de decoder in aantocht is. Blijkbaar ligt de samenwerking met Kiala moeilijk want ik werd gewaarschuwd: krijg ik géén sms’en, dan is er iets misgelopen onderweg. In dat geval moet ik opnieuw bellen naar de helpdesk en moet er een technicus langs komen met een toestel.

Ik weet niet wat u denkt, maar dat schept allemaal weinig vertrouwen én het is bijzonder omslachtig. We hebben dus vandaag nog geen nieuwe decoder én het is niet duidelijk wanneer er eentje in de nabije toekomst in ons midden zal komen.

Als toemaatje was er de afstandbediening. De helpdeskdame vermeldde terloops dat we die zéker niet mochten inwisselen. Wat? Que? Blijkt dus dat bij het inwisselen bij Kiala enkel de decoder de post op gaat. Doe je de afstandsbediening er bij, dan kan je niéts met je nieuwe decoder. Urgl?! In de winkel was daar géén melding van gemaakt. Daar ging het van: doe alles – dus draden én afstandsbediening – maar de post op.

Nu wil het toeval dat ons ‘kaske’ sowieso dringend aan vervanging toe was. Zegt de helpdeskdame doodleuk: ‘Ha ja, je kan die énkel inruilen in de winkel!’ Wat? Que? Huh? Maar we komen net van de winkel! De winkel waar ze ons vertelden dat we de héle santeboetiek moesten inwisselen per postpakket! Duizend excuses, meneer-mevrouw, maar neen, dat gaat dus niet. Die afstandbediening, dat moet via de winkel.

Ik trok dus met veel tegenzin mijn vest aan om snel naar een andere Proximus winkel, iets dichter in de buurt, te trekken en daar het kaske in te wisselen. Blijkt dus dat dat ook niét zomaar gratis kan. Klap op de vuurpijl! Het kost dus 20 Euro om een vervanging te krijgen. De verkopers kunnen daar weinig aan doen. Meer zelfs, ze waren zelf niet op de hoogte van die fijne details.

Afin. Het is niet allemaal zo negatief. We hebben onze factuur eens grondig onderzocht en gelijk gevraagd om de volledige boel om te schakelen naar het nieuwe – wie bedenkt die namen ook –  Tuttimus. Zo eens per jaar informeren of uw abonnement nog voordelig is, ik kan dat iedereen aanraden. Het scheelt ons alvast toch weer een 15 Euro per maand.

Retro gaming

Game night vanavond. Sinds een half jaar heeft Louise haar eigen iPad. En daar heeft ze, helemaal zelf overigens, een heel assortiment spelletjes op verzameld. Vooral die van Ketchapp Games spreken haar enorm aan.

Sinds een paar dagen is ze verslingerd aan Supermario kloon Jumpy.  Ha! Ideaal om ye olde NES nog eens boven te halen. Een ware retro gaming night dus wegens vakantie. En zie, ze vond het nog fijn ook om het originele Super Mario Bros te spelen.

Corrupting young minds. #retropie #nintendo

A post shared by Matthias Vandermaesen (@netsensei) on

Merci Retropie!

Van de ene challenge in de andere

Februari ligt achter ons. Tournée Minerale is achter de rug. Of ik een maand geen druppel heb aangeraakt? Yup! Challenge succesvol beëindigd. Het laatste glas sloeg ik op 27 januari achterover. Dat wil dus zeggen dat ik vrijdag 5 weken droog sta. Hoe ik me voel? In één woord: geweldig.

Wat ik na een dikke week schreef, klopt ook op het einde van de maand. Ik zit zowel mentaal als fysiek een stuk beter in mijn lijf. Scherper, lichter, helderder omschrijven het zo’n beetje. Ook al heb ik net een paar zeer drukke weken achter de rug, ik voel me een stuk beter uitgerust. Ik dronk voorheen geen hoeveelheden van betekenis, maar het verrast dat er toch een merkbaar verschil is met helemaal niks drinken.

Ga ik hier nu mee verder? Wel, er bestaat zoiets als de Jerry Seinfeld strategie om dingen vol te houden:

He told me to get a big wall calendar that has a whole year on one page and hang it on a prominent wall. The next step was to get a big red magic marker. He said for each day that I do my task of writing, I get to put a big red X over that day.

“After a few days you’ll have a chain. Just keep at it and the chain will grow longer every day. You’ll like seeing that chain, especially when you get a few weeks under your belt. Your only job is to not break the chain.”

Ik heb net 5 onafgebroken weken achter de rug, ik heb tot nog toe niet echt het gevoel dat ik er onder de abstinentie lijdt, ik haal er toch wel mijn voordeel uit en ergens zou ik het stom vinden om een serie zomaar te doorbreken. Voldoende redenen vind ik om het gerust nog een tijdje te blijven volhouden, lijkt me.

En ondertussen is er op deze Aswoensdag een nieuwe challenge. Kathleen daagt iedereen uit mijn 40 dagen te bloggen. Elke dag van de Vasten een stukje schrijven. Dat lijkt me een leuke om te proberen. Meer informatie vind je terug op Tuttefrut. Ik heb ondertussen het startpakket dat ze de deelnemers toestuurde, doorgenomen: dikke aanrader! Morgen heb ik een snipperdag genomen. Er is een beetje tijd om wat te brainstormen over onderwerpen voor de komende maand. Go!

Server onderhoud

Sinds 2010 host ik mijn digitale zoo op een VPS van Linode. Op één gelegenheid na, ben ik vrij tevreden van hun diensten.  Tot op heden betaalde ik ook een aardig bedrag voor die server: 20$ per maand. Plus 5$ voor een dagelijkse en wekelijkse geautomatiseerde backups. Sinds 2010 kreeg ik occasioneel wel meer bang for the buck – extra RAM geheugen, meer disk space – maar aan de prijs zelf is nooit gezakt.

Eind vorig jaar merkte ik dat Linode haar tarieven had aangepast en de Linode 2048 VPS naar de low-end was opgeschoven. Voor 10$ plus 2.5$ per maand koop ik exact dezelfde service.

Verder had ik mijn server indertijd manueel had geconfigureerd. Veel werk dat ik niet opnieuw wilde uitvoeren. Sinds enkele jaren bestaan er software tools zoals Puppet, Chef en Ansible die zeer veel server management taken automatiseren en waarmee administrators hele serverparken kunnen beheren. In plaats van elke server apart opnieuw te configureren, schrijf je eenmaal een configuratiebestand en rol je dat dan uit op alle servers.

En dus heb ik in de afgelopen weken af en aan gewerkt om het huishouden op punt te zetten.

Ten eerste heb ik mijn hele configuratie vastgelegd in Ansible scripts gebaseerd op Phansible. Op mijn Macbook laat ik een lokale ontwikkelingskopie van de hosting lopen die ik aanstuur met Vagrant. Met mijn Ansible scripts kan ik die kopie volledig geautomatiseerd dezelfde configuratie geven als de server die bij Linode loopt. Het mooie aan die opzet is dat ik zo zeker ben dat wat ik op mijn laptop bouw, ook zal werken op de server wegens exact dezelfde setup. Verder kan ik nu ook zeer snel naar een andere server, of zelfs een andere hosting dienst, verhuizen mocht dat nodig blijken.

Ten tweede is er het beheer van elke individuele site. Zowel Drupal als WordPress komen met nogal wat plugins en modules die op hun beurt ook regelmatig updates en upgrades krijgen. Dat betekent dus regelmatig werk op de plank om al die code uit te testen en up te daten. Vroeger deed ik dat nog handmatig maar dat is vandaag quasi ondoenbaar. Tegenwoordig gebruik ik Capistrano om updates voor individuele sites als aparte releases te verpakken en uit te rollen op de server. Mijn specifieke setup heb ik gepubliceerd op Github.  Ook hier heb ik met één commando een hele waslijst aan taken geautomatiseerd.

Allemaal goed en wel. Maar wat betekent dat nu concreet? Wel, vandaag heb ik de laatste site gemigreerd naar een nieuwe, goedkopere server en de oude server finaal uitgezet. Een kleine mijlpaal die ik vooral in mijn factuur voor hosting ga voelen. Zo bespaar ik op jaarbasis maar eventjes 150 USD. En verder betekent het ook dat ik minder tijd moet steken in onderhoud naar de toekomst.

Een maand zonder met Tournée minérale

Tournée Minérale Tournée Minérale

Yup. Ik doe ook mee met Tournée Minérale. Eén maand bewust geen alcohol. Waarom? Daarom.

  1. Ben ik zelf een veeldrinker? Niet bepaald. Eerder een gelegenheidsdrinker. Ik drink al eens graag een pintje. In onze barkast bewaar ik onder andere een aantal uitgelezen whisky’s. En er zijn de sociale gelegenheden waar al snel een glaasje cava, de sjampieter of wijn wordt aangeboden. Vele kleintjes maken een onzichtbare grote. Groter dan we misschien zelf wel zouden vermoeden. Het is goed om daar eens heel bewust bij stil te staan.
  2. Alcohol doet wat met het lijf. En veel heb je niet nodig om effect te voelen. Drink ik ’s avonds een Tripel Karmeliet, dan moet ik de dag erna iets dieper gaan om een fysieke inspanning te kunnen leveren. Ik merk dat als ik op de fiets zit of in de klimgordel hang. Bovendien geraak ik sneller gedehydrateerd en moet ik meer water drinken na een avondje door zakken. Onthouding heeft duidelijke directe, fysieke voordelen.
  3. Ik merk dat ik ook mentaal beter in mijn vel zit wanneer ik even droog sta. Ik kan beter en langer focus houden. Bovendien verbetert de kwaliteit van mijn slaap.
  4. Alcohol en vieze ziektes zijn beste maatjes. Met het ouder worden ben ik daar een stuk bewust in aan het worden: ik heb maar één gezond lichaam gekregen en dat hoor ik vandaag in ere houden zodat ik er morgen ook van zal kunnen genieten.
  5. Alcohol en rijden. Tjah. Ik hou daar een bijzonder eenvoudig principe aan: Heb ik de autosleutels op zak, dan raak ik geen druppel aan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Je moet zelfs geeneens gedronken hebben. Als het me dan toch ooit overkomt, dan wil ik alvast daar over geen verwijten naar mezelf toe moeten maken.

Mijn laatste glas dateert van 27 januari. Ik sta dus een kleine 10 dagen bewust droog. Ik voel me fantastisch en ik heb nog geen moment moeite gehad met het feit dat ik mezelf verplicht nuchter te blijven. Het is nu ook niet de eerste keer dat ik voor langere tijd nuchter ben. Maar bewust een volle maand met een volle agenda? Die uitdaging ga ik graag aan.

En jullie? Doen jullie mee met Tournée Minérale? Waarom? Wat denk je zelf over je eigen alcohol consumptie?

We kochten een huis

We hebben een huis gekocht! Jawel. We kunnen het nog niet helemaal bevatten, maar we hebben een echt huis van baksteen met een dak, muren, ramen en een voordeur gekocht.

We huren sinds enkele jaren een ruim appartement in hartje Oostkamp. Louise gaat hier dichtbij naar school, dus verhuizen was niet meteen opportuun. Nu komt de overstap naar het middelbaar wel zo zoetjes aan in zicht. Dat betekent dus een andere school. Ondertussen vonden we voor onszelf ook wel dat de tijd rijp was om eens voorzichtig na te denken over een eigen huis.

De vastgoedmarkt betreden, daarvoor moet je je kieten smout’n. De prijzen en de kwaliteit van het aanbod gaan alle kanten uit. Toen we een paar weken geleden besloten om eens onze neus voorzichtig in de wind te steken, gingen we er nog van uit dat het maanden en maanden zou duren vooraleer we iets zouden vinden dat een beetje aan onze eisen zou beantwoorden.

Alleen draaide het helemaal anders uit…

Vlak na nieuwjaar wonnen we een eerste keer financieel advies in. Wat is ons budget? Hoeveel kunnen we lenen? Waar moeten we op letten? Daarna begonnen we de vastgoedwebsites in het oog te houden. Elke avond een half uurtje rond kijken om een idee te krijgen van wat je voor je geld kan krijgen. En dat viel op het eerste zicht nogal hard tegen. Het gros van de huizen zijn – om het zacht uit te drukken – in lamentabele staat. Makelaars zijn bedreven in het hanteren van eufemismen zoals “Op te frissen” of “Heeft potentieel”. Maar een renovatieproject, dat zagen wij helemaal niet zitten. Een betaalbare, afgewerkte woning vinden, dat zou dus een zeer stevige uitdaging worden.

Half januari besloten we om toch maar eens een teen in het water te steken. We hadden online een huis gezien dat qua prijs wel oké was en er op de foto’s nu ook niet zo onaantrekkelijk uit zag. Toevallig stond er in een parallelle straat een tweede huis te koop. Iets duurder, maar zeer recent gerenoveerd. “Ach.”, dachten we, ” Waarom ook niet?” En dus legden we twee afspraken op dezelfde dinsdagavond vast.

Onze eerste afspraak bracht ons naar het tweede, duurdere huis. Het was instant liefde zodra we een voet over de drempel hadden gezet. Een recent aangepakte arbeiderswoning. Ideaal voor ons drieën. Niet zo erg groot, maar wel zeer efficiënt ingedeeld. Een ruime, lichte leefruimte met moderne keuken, garage, vier slaapkamers, een mooie badkamer en een aangenaam terras. De eigenaars zitten zelf in het vastgoed en hadden eigenhandig de renovatiewerken aangepakt. En het is wel duidelijk dat ze op kwaliteit en afwerking mikten: op een lik verf en een poetsbeurt na, zijn er hoegenaamd geen structurele bouwwerken nodig. Na een half uur stonden we beiden uitgeschud op straat. Dat kon nu toch niet waar zijn dat we gelijk het eerste huis dat we bezochten, zouden kopen? We wisten niet goed wat we ervan moesten denken.

Dat andere huis, dat was het andere uiterste. Zodra we er binnen waren wisten we dat dit het niet was. Er zou bijzonder veel werk bij komen kijken om er enigszins ons ding van te maken. Het bevestigde alleen maar harder wat we vonden van het eerste huis.

We beseften gelijk dat we snel moesten beslissen. Het huis was nog maar pas op de markt, maar de makelaar liet weten dat er nog gegadigden waren. Na een korte nacht hakten we de knoop door. De volgende morgen belden we naar de makelaar: we brachten een bod uit op het huis. Die avond, nauwelijks 24 uur na ons eerste bezoek, zaten we terug in diezelfde fijne leefruimte om de eerste papieren te tekenen samen met de eigenaars. Die lieten ons gelijk weten dat ze het bod hadden aanvaard. Onze breinen konden amper bevatten hoe snel het allemaal ging.

In de voorbije dagen gingen we door een rush van papierwerk. De kredietaanvraag opstarten, een notaris kiezen, het stedebouwkundige dossier inkijken, de formele verkoopovereenkomst laten opstellen,.. Deze week was het dan zo ver. We hebben de compromis getekend. De volgende stap is het laten verlijden van de akte. En dan is het officieel ons huis.

Het huis zelf ligt in de Sint-Katarina wijk in Brugge. We gaan vlak buiten de Brugse stadswallen wonen. Je hoeft enkel de ring over te steken en je bent in het historische centrum van de stad. Dicht bij alles en iedereen. Een persoonlijke plus voor mezelf is dat we op een paar honderd meter van de klimzaal én het station gaan wonen.

Iets moois om naar uit te kijken. Dat zeker!