Categorieën
Media

Lectuur

Aangeschaft in de laatste week:

  • ISAACSON, W., Steve Jobs. De Biografie., ed. 7, Houten, Spectrum, 2011, 656 p. [Nederlandse vertaling: DE RIDDER, R., Steve Jobs. The Biography, s.l., Simon & Schuster, 2011.]
  • MARTIN, G., A Game of Thrones. Book One of a Song of Ice and Fire, ed. 36, Londen, Harper Voyager, 2011, 796 p.

OK. Ik had bijzonder veel goesting om te kijken wat ik nog had onthouden van de cursus bibliografie uit mijn Eerste Kan. Ja, ik heb moeten opzoeken hoe dat nu ook al weer ging. ’t Zit ver. Heel ver.

Categorieën
Media

The Hobbit

Het zat er natuurlijk aan te komen. Tolkien had immers nog wel wat meer geschreven dan de Lord of the Rings. Het mooie is dat ik begonnen met de Hobbit. Geweldig verhaal. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik vond de Hobbit zelfs leuker om te lezen dan de trilogie. Weer iets om een jaar lang naar uit te kijken, dus!

Categorieën
Leven Media

Damon claus

Hehe. “I know Ben Affleck!” Matt Damon blijft toch een geweldige mens! Ook al klinkt hij, volgens sommige commentaargevers, als George “Sulu” Takei. ’t Is dat Mevrouw Meisje mij volledig in de kerststemming wist te brengen.

Categorieën
Media

Pure Imagination

Categorieën
Media

Small Belgium: Antwerp

Keihard gepikt van Lie. Want: Dit. Is. Zo. Wijs!

En het verhaal achter dit filmpje lees je hier. Yep, om zoiets te produceren moet je jezelf inderdaad wel wat kunnen organiseren en flink wat doorzettingsvermogen aan de dag leggen. Het resultaat mag er echt wel zijn.

Het concept is niet nieuw. Een ander geslaagd tilt shift filmpje dat bij mij hoog heeft gescoord is The Sandpit. Of een dag in het New Yorkse stadsleven maar dan in miniatuur.

Knap werk!

Categorieën
Media

Spotify

Yup. Deze week heb ik mij, na een beetje aarzelen, dan toch ook maar Spotify geïnstalleerd. Muziek streamen, dat moet ik niet meer uitleggen. Het concept lijkt me wel een nieuw gemak om muziek te leren kennen. Sinds jaar en dag wilf ik op YouTube naar muziek. Op het werk staat er altijd wel een tabje open met een clip. En dankzij de “related” clips kan ik zo doorklikken naar dingen die mij misschien wel interesseren. Leuk, maar ietwat onhandig. Spotify leek dus een antwoord te bieden.

Spotify installeren kan zelfs het kleinste kind: de applicatie downloaden en uitpakken, inloggen doe je met je Facebook account. De rest gebeurt vanzelf.

Het eerste wat opvalt: Spotify leest mijn iTunes bibliotheek uit en catalogeert netjes de hele zwik. Mooi! Ik kan dus kiezen tussen iTunes en Spotify om mijn muziek te beluisteren! En ja, dat gaat ook om de nummers die ik via iTunes had gekocht. Nu, Spotify komt natuurlijk met zijn eigen winkel. Je kan dus nummers bij Spotify kopen. Ik vraag me af of je die dan weer kan afspelen in iTunes. Ik heb dat nog niet geprobeerd.

Dan maar even de ‘Radio’ tab aanklikken. Je kan kiezen tussen een stuk of wat genres en je krijgt een selectie van nummers uit de albums van het moment te horen. Zo klikte ik net “Blues” aan en nu luister ik naar Police Dog Blues uit Hugh Laurie’s laatste, Let Them Talk. Mooi. Om de zoveel nummers krijg je wel een commercial naar het hoofd gesmeten. Reclame voor andere artiesten dan wel: Selah Sue en The Subs worden, ietwat weinig subtiel, aangeprezen.

Het mooiste is de zoekfunctionaliteit. Ik kan pakweg Georgia On My Mind van Ray Charles plus alle mogelijke covers (inclusief die van John Mayer) opvragen. Meer zelfs, ik kan het volledige nummer zo streamen en beluisteren.

Voor wat ik er van heb geprobeerd is dit dus een geweldig nieuw speelgoed. De reclame neem ik er graag bij aangezien het momenteel gratis is. Ik heb begrepen dat ik de komende zes maanden onbeperkt kan luisteren en dat het daarna een klein bedragje betalen is of beperkt worden tot slechts 10 uur luistergenot per maand. Heb ik dat er voor over? Goh, het betekent weer een extra kost op mijn VISA rekening. Hoe klein ook, het is toch weer een 120 euro extra op jaarbasis. En dat terwijl SABAM dezer dagen andermaal probeert om ISP’s zoals Telenet auteursrechten te laten  betalen. Een kost die ook, jawel, in het internet abonnement aan de consument zou worden verrekend. Dubbele kassa dus.

En dan is er nog het inloggen via Facebook. Wat Spotify vrolijk doet is een Facebook applicatie toevoegen aan je Facebook account. Eentje die je, stilzwijgend, toegang heeft om de gegevens van je account af te lezen. In de eerste plaats je verjaardag en een lijst van je vrienden. Die laatste heeft Spotify nodig om een Friendslist te tonen in de zijbalk. En om te kunnen delen met je vrienden naar welke muziek je luistert. Maar als je naar de privacy instellingen op Facebook gaat piepen dan zie je daar ook dingen staan zoals “Spotify may access your data when you are not using the application”. En daar heb je dus semi-stilzwijgend akkoord voor gegeven. Je kan die applicatie altijd de toegang tot je gegevens ontzeggen, maar zodra ik dat probeer, weigert Spotify nog toegang tot de muziek. Dat “Gratis” is dus niet zo gratis als het lijkt: je betaalt met je persoonlijke gegevens. En geen klein beetje. Nu, andere toepassingen zoals Foursquare zijn geen haar beter en lezen eveneens vrolijk je Facebook data uit. Privacy betekent tegenwoordig niets meer on line.

Verder moet ik zeggen dat streamen van muziek zo’n beetje een ongelofelijk gemak is. En toch, ik stond gisteren in de FNAC tussen de rekken met CD’s en ik kon niet helpen om me af te vragen: Is dit dode technologie? Hoe lang gaan ze nog meegaan? Aan alles komt immers een einde. En ergens zou ik het wel jammer vinden want, persoonlijk vind ik een cd of lp uit je muziekkast kiezen en in de speler duwen een belangrijk deel van de ervaring. Want zo virtueel op een knop duwen en meteen alles kant en klaar geserveerd krijgen, dat is toch een beetje op het gevaar af dat het allemaal als gestandaardiseerde eenheidsworst over komt. Een beetje moeite doen om muziek te leren appreciëren, daar gaat het toch ook wel om.

Categorieën
Leven Media

Koud Spel

Oh Boy! Coldplay komt op 18 december naar ’t Sportpaleis. Ja, ik geef grif toe dat ik naast U2 ook fan ben van Coldplay. Om de één of andere duistere reden kan ik niet begrijpen waarom ze ooit tot de meest slaapverwekkende, ware het niet irritante, act ooit zijn bestempeld. Tjah.

Ik heb ze ondertussen wel, eum, een keer of 4 gezien. Of was het 5? Ik herinner mij nog het optreden te Werchter in 2002. Of was het 2001? Toen waren ze nog nobele onbekenden die ergens in de middag het podium beklommen. Er waren toen al de hits uit Parachutes. Maar ook de grapjurk Chris Martin die bij een voorbij drijvende, opgeblazen condoom de wei zo ver kreeg om één minuut stilte te houden voor “The guy who didn’t get lucky last night.”

Natuurlijk hebben ze ook wel hun downs gekend. Neem nu hun Christmas Lights. What. Were. They. Thinking? Serieus!

Aniehoe. Ik ben blij dat ze nog eens komen. Een heel mooie afsluiter van een persoonlijk nogal woelig jaar. Dat zeker!

Categorieën
Media

Arme luis

Hm. Ik mag dan wel een arme luis zijn tegenwoordig, ik kon het echt niet laten.

Damn you, Amazon, damn you for being so cheap!

Categorieën
Media

Welcome to space

Gisteren vertrok Atlantis op wat de allerlaatste missie is in het Shuttle programma. STS-135 sluit 30 jaar geschiedenis af. Vanaf nu hebben de Amerikanen geen eigen ruimtevaartprogramma meer. Oorlogen, crisis hebben geleid tot besparingen en het schrappen van wat ik zowat de meest vooruitstrevende bezigheid vind, waarmee de mens zich kan bezigen. Bedrijven en groeilanden zoals China en India staan wel te popelen om de fakkel over te nemen. En er is natuurlijk ook nog good old Russia. Maar dat het land dat als eerste een mens op de maan zette, uiteindelijk de handdoek in de ring gooit, dat doet toch wel wat. Het zegt veel over de nieuwe wereldorde want ruimtevaart is en blijft een prestigeproject waar handenvol geld in kruipt.

Jammer.

Categorieën
Leven Media

#rw11

Ewel, ’t zit er weer op, Rock Werchter Tweeduusdelf. Weliswaar heb ik maar een vierde meegemaakt, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb van de sfeer op de weide. Het weer zat goed, het programma zat goed en de sfeer zat goed.

Zondagmorgen ben ik een uurtje later dan gepland aangezet. Blame the cocktails. Een wat uitgelopen verjaardagsfeestje was de eerste aanslag op mijn lijf. Maar dat mocht de pret niet onderdrukken. Aftrappen deden we met The Vaccines. Londense indypop met snedig gitaarwerk van de bovenste plank. Vooralsnog onbekend maar hun “Post break-up sex” deed de Marquee een eerste keer ontploffen. Het tempo zat er goed in. De présence, daar zullen ze nog wat op moeten oefenen. Eentje om in het oog te houden.

Met de zon in het zenit werd het ook dit jaar weer bakken. De hete, opzwepende sound van Kasabian is dan ook de geknipte verwelkoming aan de hellepoort. Tom Meighan en zijn getrouwen zullen ook op zondag niet rusten om onschuldige zieltjes te ontzien. “Bring your daughter to the slaughter!” liet weinig aan de twijfel over. Ze mogen in Engeland en de States op gelijke hoogte staan met Kings of Leon, braaf zijn ze allerminst. Een felgesmaakt optreden van de bovenste plank.

Tijd voor een rustpauze? Welnee, Brandon Flowers was voor mij het hoogtepunt van deze editie. The Killers mogen dan wel even uitblazen, maar met Mr. Brightside, Jenny was a friend of mine en Read my mind haalden we fijne herinneringen op aan die vorige passage enkele jaren geleden. Deze set was doorspekt met stevige rock die doet denken aan de sixties. Even groeide het gemis aan vetkuiven, maar dat werd al snel weer weggespoeld door de energie die zich vooraan ontplooide. Flowers is en blijft charmeur eersteklas. De bakvisjes op de eerste rij vielen bij bosjes in katzwijm.

Met Nick Cave en Grinderman op de achtergrond probeerden we even te chillen. We faalden schroomlijk. Cave is en blijft een veelzijdig artiest die niet bang is om terug te keren naar de basics. Met grinderman leek hij net de god Vulcanus die in zijn smidse staal smeed. De gitaar is zijn aambeeld, zijn de hand hamer en snoeiharde akkoorden zetten als gensters de wei in vuur en vlam. Het mag dan wel rock zijn, Grinderman is stevig verankerd in de blues. We blijven nagenieten van het heerlijke Heathen Child.

Al snel werd het podium geruimd voor de hellehonden van Iron Maiden. Cohorten fans in zwarte hoodies en stevige combats traden aan om hulde te brengen aan hun helden. Dat leger bestond letterlijk uit vaders en zonen. Iron Maiden gaat dan ook reeds dertig jaar mee en geeft vooralsnog geen tekenen van enige metaalmoeheid. De twee uur durende set bevatte niet alleen hits maar ook nieuw werk. Het zal sater Bruce Dickinson wel worst wezen dat de show zo over de top is – ik kreeg alvast de slappe lach toen de ondertussen beruchte Eddie, het doodshoofd met rode spots als ogen, de Main Stage vulde. Voor de fans werd het een memorabele doortocht. Persoonlijk bevestigt het mijn vermoeden dat epische dichten over duisternis op heavy metal zijn niet mijn ding.

Na de disciplinaire zweep van Maiden volgde de ontlading en de aanloop naar de Peas met de canadees A-Trak. Tot achteraan werd er duchtig gedanst op de toegankelijke clubby bliepjes en scratches van de ene helft van het Duck Sauce duo. Heads will rolls van de Yeah Yeah Yeah’s en natuurlijk Barbra Streisand mochten niet ontbreken.

Ondertussen smikkelden we nog een laatste bord pasta en dronken we onze laatste pintjes – die bonnetjes moésten op – waarna we met voldaan gevoel huiswaarts keerden.

De Peas lieten we deze keer aan ons voorbij gaan. Het blijft een raadsel waarom de oppermeister Herman deze clowns blijft uitnodigen. Niettegenstaande er een publiek voor is kunnen we de onevenwichtige platte pop maar matig appreciëren. De recensies vandaag bevestigden wat we al vermoedden: dat het geen slecht idee was om dit jaar wat vroeger te vertrekken.

Voorwaar, een geslaagde editie.