Categorieën
Media

Under the skin

under_the_skin_xlg De collega’s hadden gepland om naar de laatste episode uit de X-Men saga te trekken vorige vrijdag, maar bleek dat de film niet werd vertoond. Op een drafje kozen we dan voor Under The Skin met Scarlett Johansson in de Sphinx. Waarschijnlijk is dit een van de meest bevreemdende films die ik in lange tijden heb gezien. De tagline luidt alvast veelbelovend:

A mysterious seductress preys upon the population of Scotland.

Scarlett speelt een soort alien die een menselijke vorm heeft aangenomen: ze is uitgestuurd in Schotland om daar mannen te verleiden naar het buitenaards ruimtetuig. Terwijl ze rondtoert in haar witte bestelwagen komt ze in contact met de Schotten in al hun facetten. Gaandeweg komt ze in een identiteitscrisis terecht: ze wil ook mens worden tussen de mensen.

Dit is niet de meest makkelijke film voor een losse vrijdagavond. De dialoog is beperkt tot het strikte minimum, de muziek en de beelden zorgen voor een zeer beklemmende sfeer. Verwacht alvast geen fantastisch hoog tempo in de verhaallijn: je moet af en toe je fantasie laten werken om de gaten in te vullen.

Je krijgt op een 2 uur tijd een heleboel indrukken van Schotland in al zijn rauwheid te zien door de ogen van een buitenaards wezen: van overweldigende natuurbeelden tot de mistroostige, grijze urbane verkavelingen. Van gewone mensen op restaurant, op straat, op de bus tot de chav’s die het hoofdpersonage ontmoet. Er zit bovendien heel wat verborgen camerawerk in: de mannen die Scarlett oppikt met haar anonieme bestelwagen zijn geen acteurs. Pas na opname werd ze verteld dat ze meespeelden in een film. Under The Skin en Brian Glazer zijn dan ook bijzonder schatplichtig aan het werk van Stanley Kubrick.

Dit is ook een heel andere film dan de blockbuster rollen die we van Johansson gewend zijn. De film wordt voor het grootste gedeelte ook gedragen door haar acteerprestatie. Zonder veel woorden weet ze afstand te creëeren tussen zichzelf en alle grote en kleine drama’s die zich rondom haar afspelen. We zien een heel andere kant van haar: ze haalt alles uit de kast om op een geloofwaardige wijze als alien in de huid van een mens te kruipen.

Een aanrader als je dezer dagen zin hebt in een andere film.

Categorieën
Media

Kon Tiki

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Niet moeilijk dat Hollywood vroeg of laat meneer Heyerdahl zou leren kennen.

Alvast op de iMDB watchlist geplaatst!

Categorieën
Leven Media

Pecha Kucha Brugge

Op 2 mei vindt er een Pecha Kucha Night Brugge plaats! Wannes F., Robbie B. & Stijn B. en mezelve zijn we sinds begin februari in de weer. In Gent worden er al langer Pecha Kucha Nights georganiseerd, dus we vonden het meer dan de hoogste tijd om ook in Brugge er eentje te organiseren.

Wat is een Pecha Kucha?

Pecha Kucha, of “chit-chat” in het Japans, is een presenteerwijze waarbij een onderwerp in 20 slides met voor elke slide 20 seconden wordt toegelicht. Het idee is dat je zo een PechaKuchaNight kan organiseren met een pak sprekers die elk een korte powertalk geven. Het concept werd oorspronkelijk uitgevonden door het architectenbureau Klein-Dytham in Tokio en heeft sindsdien de wereld veroverd.

Deze week vond nog de PechaKuchaGhent editie 13 plaats. Natuurlijk zijn wij ook daarheen afgezakt: het smaakte naar meer!

Meer info: http://www.pechakucha.org/

Welke onderwerpen?

Wel, doorgaans worden de sprekers gezocht in de wereld van innovatie, creativiteit, architectuur, cultuur, design, fotografie,… We zijn er van overtuigd dat ook Brugge een pak creatief talent in huis heeft en we wilden met onze eerste PechaKuchaNight een forum bieden.

Wie komt er allemaal?

We hebben een mooie, diverse line-up. Voor elk wat wils.

– Jeffrey Vanhille, meubelhermaker
– Seppe Van den Berghe, muzikant, illustrator en grafisch ontwerper
– Wim Ballieu, Balls & Glory
– Kirsten Willem, conversation manager Club Brugge
– Davy Denduyver, student Beeldende Vormgeving
– Pierre Muylle, directeur van MADmusée
– Frederik Lamote, Romantify
– Pieter Van Eenoge, zelfstandig illustrator
– Maud Bekaert, letterbeeldhouwster
– Lien Dereere, Burlesque artieste

Praktisch?

Alle communicatie vind je terug op Facebook. Voor de eerste editie is er een event pagina waar je je op kan inschrijven. Het hoeft natuurlijk niet, je bent immers vrij welkom. De toegang is gratis. Maar als je even laat weten of je komt, hebben wij een beter idee hoeveel toeschouwers we mogen verwachten. En er is natuurlijk ook een fanpagina!

We doen dit natuurlijk niet alleen. Onze avond wordt ondersteund door Villa Bota / Het Entrepot in kader van de World Wide Week. Een initiatief waarbij beide organisaties de deuren open gooien voor het brede publiek. Zowel virtueel als in ’t echt.

Onze #PKB1 gaat door op 2 mei vanaf 20h in Villa Bota // Astridpark 8 // 8000 Brugge.

Categorieën
Media

Plattan

Sinds jaar en dag heb ik muziek in de oren wanneer ik onderweg ben. Aangezien reizen een aanzienlijk deel van mijn bestaan uitmaakt, is goed audiomateriaal een minimale vereiste.

Ik heb veel plezier gehad van de Sennheiser CX200. Goeie geluidskwaliteit en de dopjes zitten aangenaam in het oor. Alleen, er zat geen doosje bij om de rubberen oortjes op te bergen. En dus rol ik die nogal al eens snel rond mijn GSM (Spotify!). Aangezien de rubberen oortjes los zitten, ben ik er al enkele onderweg kwijt geraakt. Niks zo frustrerend als merken dat je zo’n dopje kwijt bent. Gelukkig komt de verpakking met een aantal reserve, maar na enkele keren mag je nieuwe kopen.

Niet ideaal.

En dus ben ik op zoek gegaan naar een alternatief. Oortjes zijn heel klein en makkelijker weg te bergen dan een zware koptelefoon, maar de laatste jaren is er in dat departement ook wel heel wat veranderd. Er is een nieuwe markt ontstaan waarbij de lichtgewicht DJ hoofdtelefoons een nieuwe lijn neefjes kreeg: reis- en straat hoofdtelefoons.  Sony, AKG,… hebben zo wat reeksen uitgebracht, maar wie een beetje rondkijkt ziet vooral veel designerphones zoals WESC, Dr Dre Beats, SkullCandy in het straatbeeld.

Zelf wilde ik dus wel de overstap wagen naar een makkelijk opbergbare hoofdtelefoon met goede geluidskwaliteit. In de FNAC kon ik er verschillende paren paar uitproberen. Ik dacht eerst even aan WESC Piston maar zonder goeie on line reviews wilde ik er mij niet aan wagen. Uiteindelijk ben ik gevallen voor het scandinavische minimalisme van de UrbanEars Plattan. Ze klonken veruit superieur tegenover de rest van het gamma dat uitgestald lag.

Ik heb ze ondertussen al even uitgeprobeerd. Op zich zitten ze heel gemakkelijk, het geluid is super en kwalitatief voelt alles heel duurzaam aan (Metaal! Canvas bekleding!) Alleen beginnen ze wel na een uurtje constant luisteren pijn te doen aan de oren. Ik vermoed/hoop dat dat met het dragen wel zal beteren als de hoofdband zich wat kan zetten. Ik ben in ieder geval heel tevreden met de aanschaf!

Via Facebook kreeg ik overigens nog de tip om eens te kijken naar de Capital van AiAiAi mocht de Plattan mij niet bevallen.

Categorieën
Media

Micro appartement

Only in NY! Voor een wereldstad waar bewoonbare oppervlakte een bijzonder waardevol goed is, is dit fantastisch. Of nog, hoe je met weinig toch een bijzonder comfortabel leven kan leiden.

Niet dat ik er nu meteen zou willen wonen. Het is niet dat die mens meteen allerlei hobbies erop kan nahouden. De eigenaar is een duidelijk een beeldschermmens. Veel plaats heb je daar niet voor nodig. En een wasmachine of droogkast zag ik toch ook niet in de weg staan. En dat gedoe met die opbergbare inductiekookplaten: ik weet het nog zo niet.

Hoe zou dat hier zitten. Bestaan er hier bewoonbare micro appartementen in Antwerpen, Gent of, begot, Brugge?

Categorieën
Media

Eufloria

In de categorie “leutige games voor mijn iPad”: Eufloria!

Categorieën
Media

Discworld

Sinds begin dit jaar verdiep ik mij in de zesdelige Song of Ice and Fire van G.R.R. Martin. De meeste kennen de reeks beter als A Game of Thrones. Maar dat is echter het eerste boek.

Ik zit momenteel ergens halverwege boek vijf. Midden in allerlei intriges, duus’d-en-één verhaallijnen en honderden karakters. Het is moeilijk om het allemaal bij te kunnen houden maar het leest gelukkig als een trein. Vlak voor onze afreis leek het er op dat ik zonder leesvoer zou vallen en dus trok ik richting FNAC om het laatste deel mee te kunnen pikken… bleek die natuurlijk keihard uitverkocht te zijn. En bestellen betekende dat een nieuw exemplaar pas in de winkel zou arriveren wanneer we reeds lang terug zijn in het land.

Bugger.

Na wat gedraal voor de boekenplanken besloot ik dan maar de eerste twee Discworld novelles mee te nemen. Terry Pratchett is een bijzonder bekende auteur en was pas J.K. Rowling die erin slaagde om zijn hegemonie over de bestsellerlijsten te doorbreken met Harry Potter. Discworld is een serie van semi-losse verhalen in een – zoveelste – fantasiewereld. Maar Pratchett is een geweldig meeslepend schrijver die virtuoos speelt met taal en humor. Hij pikt geweldig veel dingen uit de echte wereld op en geeft ze vertekend weer in de wereld van Discworld.

De Discworld is trouwens een platte schijf, ongeveer 16.000 km breed die meedrijft op de ruggen van 4 olifanten die op hun beurt steunen op de rug van een gigantische schildpad genaamd A’Tuin. Die laatste sjokt doorheen het heelal terwijl de zon rond de schijf heen draait. De wereld zit bovendien tjokvol magie waardoor de gemiddelde toerist er voornamelijk trollen, tovenaars, helden en nog zoveel meer fraais aantreft.

Yup. Er is ook een poging gedaan tot een TV adaptie. Naar het schijnt is het niet eenvoudig om de Discworld wereld op een goede manier te verfilmen.

Categorieën
Media

11 Months, 3000 pictures and a lot of coffee.

Via kameraad A. Nice find!

Categorieën
Media

Om naar uit te kijken

In de categorie: dingen waar ik naar uitkijk.

Cube World. Omdat dit door 1 gek wordt gemaakt van de grond af. Maar ook omdat ik vroeger uren versleten heb met het spelen van Zelda op mijn GameBoy.

Game of Thrones. Van HBO weet je dat ze goeie dingen brengen. The Sopranos of Boardwalk Empire bijvoorbeeld. Ik ben de laatste weken tussentijds bezig in het eerste boek van A Game of Thrones, het epos van George R.R. Martin. Geniaal verhaal. Ik blijf maar lezen en pagina’s draaien. Ook al is het een kloef van net geen duizend pagina’s. Als HBO zich dus aan een verfilming waagt, dan krijgt dat van mij meer dan gewone interesse.

De boog kan immers niet altijd gespannen staan!

Categorieën
Media

Indie game

’t Is dat ik té weinig spelletjes speel, dezer jaren. Vroeger was ik altijd wel op zoek naar mijn dagelijkse fix. Ettelijke uren heb ik gespeeld. En independent games vond ik vaak de leukste. Leuker dan van die megaproducties die platgetreden paden bewandelen. Omdat ze het probleemoplossend vermogen prikkelen, vol humor zitten, verrassend uit de hoek komen, fris en jong zijn, vol verhaal, en vaak ongelofelijk complex in hun eenvoud.

Met het verhuizen, het pendelen, het werk en het volwassen worden is dat er een beetje uit gegaan. En dat vind ik jammer. Heel jammer.

Niks zo belangrijk als play, seriously.