Media en Entertainment on Netsensei

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 19 Aug 2025 11:53:53 +0200

Ondertussen is mijn vakantie afgelopen en ben ik terug aan de slag. Op het werk gaan we een zeer druk najaar tegemoet. Er wacht veel verandering en daar is nogal wat werk mee gemoeid. Op het einde van de rit ligt er wel een pak vooruitgang en nieuwe mogelijkheden in heel wat zaken.

Vorige week was ik jarig. Ik heb mezelf een Kindle Paperwhite 12de generatie cadeau gedaan. Mijn oude Kindle Paperwhite kocht ik in 2014, en na al die jaren begon die echt wel pluimen te laten. Helaas bestelde ik het verkeerde hoesje. Ondertussen ligt een vervanging bij de post op mij te wachten, en moet ik even bekijken hoe ik kan retourneren naar Amazon.

Over Amazon gesproken, Louise vroeg of we niet Amazon Prime kunnen nemen. Voor de prijs van een pintje per maand dacht ik: waarom niet? Ik heb zelf ondertussen Valkyrie (2008) en Warfare (2025) bekeken. En ik zie daar nog een pak series staan die ik best wel wil bingen, zoals The Man in the High Castle.

Ik las nogal wat lovede reviews over Warfare. Zelf vond ik het een onnodige film. Ik begrijp waar Alex Garland naartoe wilde gaan: een absoluut minimalistische evocatie, zonder in glorificatie te vervallen. Het resultaat vond ik eerder saai en voorspelbaar. Natuurlijk, er is de absolute gruwel die oorlog is. In een tijd waarin je oorlog live kan volgen via de GoPro beelden die soldaten posten op YouTube, vraag ik me af wat de toevoegde waarde is van een film die elke interpretatie uit de weg wil gaan.

Ik heb in mijn vakantie gelijk ook Project Hail Mary gelezen. Ik heb een haat-liefde verhouding met de schrijfstijl van Andy Weir. Het is proza die snack-gewijs leest. Maar ik moet Weir wel nageven dat hij een spannend verhaal kan vertellen en een eindeloze verbeelding heeft. Dit was een geweldig vermakelijk boek om te lezen. Ik kijk uit naar de gelijknamige film met Ryan Gosling.

Over de maatschappelijke rol van social media

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 10 Jan 2021 13:24:21 +0000

Wat. Een. Week. De bestorming van het Capitool op woensdag was onuitgegeven. Even onuitgegeven was het feit dat de hele wereld ze live kon volgen via digitale technologie. Dit is zo’n gebeurtenis die we historisch noemen omdat we nu al geloven dat ze een gigantische impact zal hebben op het publieke debat en hoe de amerikaanse samenleving zichzelf zal definieren in de toekomst.

Dat laatste merken we al in hoe sociale media en technologie platformen in de voorbije dagen actie hebben ondernomen:

Evident is het nemen van die acties niet. Deze bedrijven stellen zichzelf zo open voor conservatieve kritiek: dat ze daarmee zich zondigen aan openlijke censuur en de vrije meningsuiting aanvallen. En dat zorgt voor een fundamenteel debat dat ook voor Europa bijzonder relevant is, en dus onze aandacht verdient.

In Amerika schenkt Section 230 van de Communications Decency Act uit 1996 immunitieit aan iedereen die content online host:

No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider.

Die bepaling is enorm belangrijk want meer concreet voorziet ze ook dit:

The statute in Section 230(c)(2) further provides “Good Samaritan” protection from civil liability for operators of interactive computer services in the removal or moderation of third-party material they deem obscene or offensive, even of constitutionally protected speech, as long as it is done in good faith.

Dat betekent dus dat iedereen die een forum, gastenboek, commentaarbox, mailinglist,… uitbaat, beschermd is tegen rechtszaken wanneer die actief een online discussie modereert.

Alleen hebben sociale media het in de afgelopen jaren nagelaten om zelfstandig actief te modereren. Of om voldoende voorziening te ontwerpen en te bouwen in hun systemen die millioenen gebruikers toelaten om zichzelf op onafhankelijke en vrije wijze online te organiseren en discussies te beheren. Dat vormde onderdeel van een bewuste strategie: de focus van deze bedrijven ligt immers op het capteren van gegevens van grote groepen van individuen met het oog op marketing en advertenties. In die context werd het beheren van gigantische gemeenschappen, of het bouwen van voorzieningen die dat mogelijk maken, beschouwd als een pure kostenpost ondergeschikt aan het business model, en niet als een sociale, burgerlijke of morele verantwoordelijkheid.

En dat heeft bijzonder grote gevolgen. Section 230 staat nu centraal in een verhit en bijzonder complex politiek debat. Zowel progressieven als conservatieven Section 230 aanpassen of zelfs afschaffen. Maar dan wel om totaal verschillende redenen. Progressieven willen sociale media ter verantwoording kunnen roepen voor hun gebrek aan actie tegen hate speech, online misbruik en online discriminatie. Conservatieven – inclusief Trump – willen dan weer sociale media kunen vervolgen omwille van vermeende of al dan niet bewezen censuur tegenover conservatieve stemmen.

Ondertussen heeft ook het Departement of Justice in 2020 een grote anti-trust zaak tegen deze bedrijven aanhanging gemaakt. In dat kader formuleerde ze vier grote aanbevelingen rond het hervormen van Section 230.

Voor ons in Europa lijkt dat allemaal “ver van ons bed”. Niets is minder waar. De wijze waarop het Europese publieke debat online wordt gevoerd en beheerd, krijgt wel degelijke vorm vanuit een Amerikaanse cultureel, moreel en wettelijk kader. Het Europese publieke debat vindt immers plaats in een digitale ruimte – de software – die ontworpen werd door Amerikaanse bedrijven binnen een kader van Amerikaanse waarden en normen. In die zin is dus ook hier het debat om hervormingen, gedreven door de Europese commissie, enorm belangrijk. Het ter verantwoording roepen van Big Tech heeft immers niet alleen betrekking op Mark Zuckerberg of Jack Dorsey, maar op vrijwel iedereen die een online discussie host, ongeacht de grootte of de vorm.

Wanneer je de acties van de grote platformen van de laatste dagen houdt tegen het complexe debat over hun maatschappelijke rol en impact van de laatste 10 jaar, dan komt het toch allemaal wel heel erg over als too little, too late.

In het meest optimistische geval gaat Big Tech eindelijke pro-actief over tot vergaande hervormingen om het maatschappelijke belang te kunnen beschermen. Ofwel, blijft het hierbij en hopen ze dat alles terug business as usual zal zijn in enkele maanden tijd. In dat geval zal het verbannen van Trump niet veel meer zijn dan virtue signaling.

Tien YouTube kanalen die ik subscribe

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 28 Dec 2020 14:10:58 +0000

Ik kijk sinds jaar en dag veel minder televisie. Naast Netflix is YouTube mijn andere goto. YouTube is een oneindige bron van video materiaal en kanalen. Zo op het einde van dit rare jaar deel ik graag tien kanalen die ik meer dan de moeite waard vind om te volgen.

Alton Brown

Scherpe messen en scherpere tongen. Alton Brown is een Amerikaanse TV kok. Eentje die met veel humor vanuit zijn keuken de meest uiteenlopende kooktips en tricks deelt.

Adam Savage’s Tested

Adam Savage kennen we van Mythbusters. Tegenwoordig is hij voornamelijk actief op YouTube. Uit zijn workshop komen nog steeds de meest buitengewone projecten en hacks. Van Lego tot een Iron Man pak.

Townsends

Jason Townsends verkent het dagelijkse leven in Amerika in de 18de eeuw. Re-enactment, dat zeker, maar wel heerlijk rustiek en zen.

Modern History TV

Jason Kingsley, OBE, the Modern Knight, duikt in het Middeleeuwse Engeland. Van zwaardvechten en boogschieten tot mode en keuken. Dit kanaal trekt dezelfde kaart als Townsends.

Lazy Game Reviews – LGR

Retrogaming is tegenwoordig in. Dit kanaal is een trip naar de jaren ’90 en mijn jeugd. LGR brengt oude computers en games terug tot leven en geeft recensies alsof ze net zijn gepubliceerd.

Big Clive Dot Com

Clive omschrijft zichzelf als “the trashiest electronic channel on YouTube” en dat is niet ver van de waarheid. Clive haalt goedkope elektrische en elektronische toestellen uiteen en probeert de meest uitzinnige ideeen uit. Jaegermeister in een Sodastream? Waarom niet?

Historical Italian Cooking

Deze man verkent dan weer de Italiaanse keuken doorheen de eeuwen. Voornamelijk recepten en gerechten uit de Antieke, Middeleeuwse periode en de Renaissance.

Curious Marc

Marc mag je een digitale archeoloog noemen en is autoriteit in het restaureren van oude, vroege computers en electronica. Zo bracht bij een originele Apollo Guidance Computer tot leven. Hij wordt ook gevraagd door academische instellingen om oude data te recupereren. Zoals data over fossielen op oude IBM floppies.

exurb1a

Universe is weird, yo. Fijne staaltjes storytelling, maar ze komen wel met en stevige dosis existential angst.

Red Means Recording

Ik sluit af met een streep muziek. Red Means Recording is fijne elektro gemaakt op synthesizers allerlei door Jeremy Blake. De naam verwijst naar het rode LED lampje dat aan gaat bij opname van een track.

Ik keek naar Barbaren op Netflix

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 15 Nov 2020 15:41:47 +0000

Barbaren is een Duitse serie waarvan je de eerste reeks nu op Netflix kan bekijken. Centraal staat een Romeinse officier die voor een verscheurende keuze staat. Kiezen voor het Romeinse Rijk dat hem geadopteerd heeft, of zijn Germaanse afkomst en de stammen waarmee hij verwant is. In zes episoden krijg je een verhaal vol intriges, wisselende allianties, verraad, trouw en twijfel over identiteit voor geschoteld.

De achtergrond voor deze serie is waar gebeurd: de Slag om het Teutoburg Woud rond 6 na Christus waarin de Romeinse veldheer Publius Quintcillius Varus het opnam tegen een verbond van Germaanse stammen. Ook de hoofdrolspelers, Thusnelda en Arminius, hebben echt bestaan. Verder is het verhaal, zoals het in de serie wordt gebracht, aangedikt en bewerkt om er beklijvend entertainment van te maken. Schrijver Arne Nolting geeft ook aan in de recensie in de New York Times dat de serie in eerste plaats goede fictie wil brengen.

Classical Education Today gaat dieper in op de mate waarin de serie zich verhoudt tot de historische werkelijkheid. Een van de fijnere punten is het Latijn waarvan de Romeinse soldaten zich bedienen. Daar is vrij zorgvuldig mee omgesprongen ook al kan niet precies worden achterhaald hoe authentiek, historisch conversationeel Latijn hoort te klinken. Wat de acteurs brengen is een gerestaureerde interpretatie. Het klinkt in ieder geval heel natuurlijk.

Je hoeft echter geen klassieke achtergrond te hebben om de verhaallijn te kunnen volgen. Het is ook vrij snel duidelijk in welke richting het verhaal zich beweegt. De screenwriting en de acteerprestaties zijn echter top waardoor de rek en de spanning er goed in blijen. Uiteraard is er het onvermijdelijke bloedvergieten en zwaardgevechten, maar het is nooit excessief en voldoende gedoseerd om het verhaal te ondersteunen. Op geen enkel moment begint Barbaren te vervelen. Een aanrader om te binge watchen.

Amerika kiest Biden/Harris for president

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 07 Nov 2020 21:04:03 +0000

Ook al zat het er al even aan te komen, het bleef nagelbijten. En toen kondigden CNN, de BBC en de anderen aan dat Joe Biden en Kamala Harris de Amerikaanse presidentsverkiezingen hebben gewonnen. De New York Times kopt in het groot Biden Beats Trump. We hebben geklonken op het goede nieuws. Ietwat overdonderd, maar vooral bijzonder opgelucht.

New York Times – Biden Beats Trump

De voorbije uren brachten de CNN commentatoren de sfeer in de Nieuwe Wereld in woord en beeld. Ik hoorde zelfs al meermaals “Healthcare isn’t a left issue. It’s a life issue.” vallen. Voorzichtig hoopvol dat er verzoening mag komen. Wij klonken op het goede nieuws. Via sociale media, Instagram, Facebook, Reddit, Twitter, Tik Tok, zagen we hoe de wereld met ons mee klonk. Ze heeft overduidelijk nood aan troost en hoop voor de toekomst. Het voelt een beetje aan als wakker worden uit een nachtmerrie.

En Trump? Wel, prominente stemmen uit zijn kamp beginnen zich druppelsgewijs te distantiëren. Diegene die nog blijven, willen het verzet in de rechtbank verder zetten. Het zal pas echt voorbij zijn wanneer hij president af is en justitie eindelijk werk kan beginnen maken van de talloze strafvorderingen die tegen hem en zijn entourage lopen.

Niets van betekenis is vanzelfsprekend. Ook niet deze historische overwinning. Er ligt werk op de plank. Veel werk. Dat deze uitslag de wereld mag inspireren in deze donkere tijden.

Dispatches

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 22 Jan 2019 20:58:44 +0000

Ik ben begonnen in Frank Herbert’s Dune. Ik had de sample al even op mijn Amazon Kindle staan. Nauwelijks 20 minuten ver en ik zit volledig in het verhaal. Qua opening kan het alvast tellen. Nu de rest van het boek.

The Atlantic publiceerde vorige week The Age Of Tech is Over. Software eats the world. En nu de markt van (multi)media zo goed als opgegeten is, willen gevestigde waarden zoals Amazon andere markten bedwingen. Retail om er zo maar eentje te noemen. Instagram doet een pivot en wordt de ‘Sears catalogus voor de Millenial’. Een digitale Trois Suisses, quoi.

De functie van de silo’s evolueert. Instagram, dat was ooit om een kiekjes uit het dagelijkse leven tot een feed van leuke Polaroid herinneringen te rijgen. Instagram is dus aan het vervellen tot een fashion catalogus. Het veld ligt de facto open om die oorspronkelijke functie over te nemen. Er ligt een opportuniteit voor federated platformen zoals Pixelfed om in het gat te springen.

Ik veronderstelde dat het integreren van OAuth in Symfony een Moeilijke Kwestie zou zijn. Niks bleek minder waar. FOSOAuthServerBundle is de juiste keuze. Ik blijf denken in patronen. Ik hou dezelfde architecturale principes aan doorheen de technische implementatie van het beheer van gebruikers, records, clients,… Zo kan ik het tempo om de dingen te bouwen een stuk sneller laten schakelen.

Een teken van deze Modern Times. Jongeren bezoeken meer musea en galleries. Niet zozeer voor de permanente collectie, wel om te de-stressen.

Thought spaces

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 17 Feb 2018 14:37:10 +0000

Dries denkt sinds een aantal weken over bloggen anno 2018. En ik volg met veel interesse hoe zijn gedachten ontwikkelen.

Social media hebben in de laatste jaren de lat om online te publiceren zeer laag gelegd. Gelijk wie kan in no time een profiel aanmaken op een sociaal platform en een ruim publiek bereiken. Alleen is het zo dat die platformen eigenlijk “afgesloten tuinen” zijn. Status updates, foto’s, instant articles,… ze zijn nauwelijks vindbaar, laat staan toegankelijk, buiten de muren van zo’n platform. Als je gebruiker moet je je bovendien conformeren aan de voorwaarden en de beperkingen van zo’n platform. Probeer maar eens een hyperlink te leggen in een tekst in een Facebook post om maar iets te zeggen. Hoe groot Facebook en Twitter ook mogen zijn, het Web is vele malen groter, rijker en diverser.

Ik schreef zelf al eerder over dat probleem en waarom ik meer zou willen bloggen. Maar tot nog toe vecht ik met het hoe, _waarover _en voor wie. Je kan evenmin bezwaarlijk zeggen dat ik veel blog. Als in dagelijks of wekelijks.

Dries worstelt met dezelfde vragen, en dat leidt tot interessante discussies in de commentaren. En het heeft ook mezelf aan het denken gezet.

Wanneer ik terug blik, dan stel ik dit vast.

Dit is een persoonlijke blog. En meteen het langst lopende project in mijn leven. Ik schrijf over wat ik op mijn weg tegen kom. Dat was en is de idee althans.
Technologie is een belangrijk aspect van mijn identiteit, maar ik heb altijd geworsteld met het idee om veel over technologie hier te schrijven. Uiteindelijk ben – geheel volgens de Zeitgeist – een aparte blog gestart.
Alleen schrijf ik tegenwoordig veel minder op beide blogs dan ik aanvankelijk had verwacht. Bovendien beperk ik mij in de laatste jaren op deze blog slechts tot wat ik consumeer, en niet wat ik creëer, ervaar of denk.
Ik pen hier voornamelijk in het Nederlands. Maar daar beperk ik mijn bereik eigenlijk enorm mee. De wereld en het Web is veel meer dan Vlaanderen alleen.

Daarom zette Dries’ blogpost Reclaiming my blog as my Thought Space met een verwijzing naar Om Malik, mij aan het, welja, denken. Het idee dat een blog eerder een ‘denkruimte’ is waarin je je gedachten kan laten ontwikkelen is een veel interessantere benadering dan louter het vakje ‘techblog’ of ‘lifelog’.

Vooral deze bijdrage van Roy Scholten:

I’ve been going back and forth about this as well. I don’t even write the long pieces, so it resulted in many short bits and pieces not getting posted at all. I don’t have the readership you have, but my conclusion was “anything goes” just to get the flow of content going: http://www.yoroy.com/2018/anything-goes

Het paradigma ‘anything goes‘ is een goed instrument om terug naar te grijpen om de beperkingen waar ik mee worstel te door breken. Daarom dus dat het idee om dit te proberen:

Taal mag niet langer een factor zijn. Verwacht dus ook af en toe iets in het Engels.
Ik blog even goed terug over het technische in plaats van dat aspect uit te sluiten.

Hoe dat precies in zijn werk zou moeten gaan, dat vraagt nog wat denkwerk. Het voornaamste is dat ik gewoon terug begin te schrijven.

Kijktip: Mindhunter

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 02 Nov 2017 18:00:09 +0000

Het originele plan was twee dagen werken, drie dagen thuis. Het werden vijf dagen thuis wegens acute buikgriep zondagnacht. Tussen slapen, hydrateren en nog meer dutten in de zetel betekende dat kiezen voor Netflix.

Als ik een serie voor dit najaar mag aanraden, dan is het Mindhunter. Jaren ’70, criminal profiling, seriemoordenaars, FBI,… 10 episodes wanhoop, ongemakkelijkheid, spanning en vooral top acteerwerk.

Overigens zijn de seriemoordenaars in kwestie ook stuk voor stuk echte personen. Zo werd Ed Kemper ook in het echt geïnterviewd in het kader van profiling onderzoek. Maakt het allemaal nog wat meer visceraal.

Facebook eradicator

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 26 May 2017 11:11:32 +0000

Vorig jaar schreef ik over mijn haat/liefde verhouding met sociale media. Facebook op kop. Ik schreef toen dat ik soms op de pauze knop duw wanneer het over consumptie gaat. Een digitale detox als het ware. Want het verleden leert me dat de inkijk in het leven van anderen, mij niet altijd gelukkig maakt. Integendeel. En de wetenschap bevestigt dat. In het laatste jaar heb ik ook het gevoel dat het mij ook gewoon minder boeit. Dat heeft meer te maken met hoe de Facebook algoritmes mijn Wall manipuleren, dan wat mensen posten.

Ik had het er nog deze week met een collega over. Ook hij had exact hetzelfde gevoel. De klad zit er in. Iets wat mensen zoals Ev Williams al een tijdje door hebben. Waar privacy voor de collega een breekpunt zou kunnen worden in de nabije toekomst, geloof ik dat er eerder dat er iets meer fundamenteel zal spelen: een groeiend besef dat sociale media – de likes, de mentions, de commentaren – mensen domweg niet gelukkig maken. Dit zijn technologieën die nauwelijks een decennium bestaan. We beginnen langzaam door te hebben wat de impact is op onze psyche op de lange baan.

De Facebook app staat al enkele jaren niet meer op mijn smartphone. Best. Decision. Ever. Nu ben ik sinds een aantal weken een stap verder gegaan. Op mijn laptop heb ik de Facebook News Feed Eradicator plugin geïnstalleerd. Wanneer ik nu naar Facebook surf, krijg ik dit te zien:

Bye Bye Facebook

Een beetje drastisch? Misschien. Maar het helpt me wel om mijn focus doorheen mijn dag meer in het hier en nu en bij mezelf en de mensen rondom mij te houden. Ergens is het ook weer een terugkeer naar hoe het vroeger was. In plaats van een bord boordevol content voorgeschoteld te krijgen, kies ik terug zelf waar ik mee wil worden geconfronteerd. En die autonomie is me best wel goud waard.

Het betekent nu ook weer niet dat ik helemaal niets zie. Het gaat er vooral om de passieve consumptie van sociale media te beperken. Ik kan ’s avonds door mijn feed gaan via mijn iPad of via mijn andere laptop. Ik krijg ook nog alle notificaties van evenementen en groepen te zien. En dat is eigenlijk meer dan voldoende merk ik.

Beme

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 07 May 2016 11:51:16 +0000

Casey Neistat lanceerde een klein jaar geleden Beme, zijn tech start-up. Beme is een kruising tussen Periscope en Snapchat. Je kan er korte video’s mee maken, maar er zijn drie grote beperkingen: er zijn geen filters om je video mee op te smukken, je kan niet volgen op het scherm van je smartphone terwijl je filmt en het eindresultaat zie je zelf pas nadat je je video met je volgers heb gedeeld.

Begin deze week lanceerde Beme en Neistat hun versie 1.0 mét een Android variant. Gelijk heb ik die geïnstalleerd. Ik heb nog maar twee filmpjes gemaakt, maar het concept spreekt wel enorm aan. Je verstopt jezelf niet achter je scherm en er is geen post bewerking waar je je zorgen over kan/hoeft te maken. Filmen en on line gooien. Meer is er niet aan.

Zoals dat gaat met nieuwe sociale platformen zit Beme nu zo’n beetje de honeymoon fase waarin vooral de early adopters de hele speeltuin voor zich hebben. Het is me ook niet echt duidelijk wat het business model rond Beme is: er is vooralsnog geen ruimte voor reclame voorzien en ik zie ook nog niet meteen merken op de kar springen. Benieuwd dus hoe dit verder gaat evolueren.

In ieder geval is ’s mans enthousiasme aanstekelijk om de komende dagen even te experimenteren.

Good going, Neistat!

Merkwaardige links: week 1

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 09 Jan 2016 15:00:48 +0000

Zeven seizoenen zijn er ondertussen al van: Comedians In Cars, Getting Coffee. Geen idee hoe ik dat heb kunnen missen. De laatste episode is een must-see: Jerry Seinfeld bezoekt Barack Obama.

Het jaar beginnen doen we met het Online Trendrapport 2016 van Wijs. Maar liefst 160 bladzijden over mens en digitaal. Alleen voor trendwatchers en marketeers? Zeker niet. Aanrader als je even wil spieken in de nabije toekomst.

TIL in 2015 deed Tom Hanks mee in I Really Like You van Carly Rae Jespen. Lipsync begot! Hashtag #upbeat.

Linus Tech Tips volg ik sinds dit voorjaar. Hij realiseerde dit waanzinnige project: 7 Gamers, 1 CPU – Ultimate Virtualized Gaming Build Log.

Joshua Kunst vroeg het zich af: What do we ask on Stack Overflow? Het resultaat is gewroet in data en statistieken met R en inzichten over de populariteit van technologieën.

We gaan nog wat geduld moeten oefenen: GRRM heeft The Winds of Winter nog lang niet af. Vinden we dat spijtig? Om het met de gevleugelde woorden van Neil Gaiman te zeggen: GRRM is not my bitch. Gewoon afwachten en ondertussen genieten, misschien zelfs herlezen, van wat reeds verschenen is.

2016: nieuwe start, lege inbox? Bankroet uitroepen is een bijzonder radicale start van het jaar. Dan is deze tip een ideaal compromis om het nieuwe jaar in te zetten en de Augiasstal uit te mesten.

Kijkt gij nog veel TV eigenlijk?

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Fri, 13 Nov 2015 22:24:51 +0000

TV is passé. Hing ik vroeger een ganse avond voor de buis, dan komt het tegenwoordig zelfs niet bij mij op om mij het bakje toe te eigenen en doelloos te zappen. Wat is er dan veranderd? Wel, ik woon niet meer alleen, for starters. Belangrijker is dat online streaming hier sinds jaar en dag serieus zijn intrede heeft gedaan. Blijkt dat het aanbod van video op hoge kwaliteit zoveel rijker is, vergeleken met wat televisie vandaag biedt. En door dat het multichannel gebeurt, kan je gelijk wanneer op gelijk welke locatie kijken naar wat je maar wil. Ik vind dat dus prachtig.

’s Avonds nestel ik mij met iPad of laptop en mijn Urbanears Plattan in de Poäng. Zappen is voor mij kiezen tussen Netflix of YouTube. De eerste is een no-brainer, maar de laatste is voor velen een minder evidente keuze.

YouTube bevat miljoenen video’s. Het overgrote deel is pure rommel, maar er zit ook heel wat met zorg samengesteld materiaal tussen. YouTube laat videomakers toe om een _kanalen _te maken. Dat zijn pagina’s waar je je video’s kan onderbrengen. Bezoekers van de site of gebruikers van de YouTube app kunnen zich inschrijven op kanalen. Zodra er een nieuwe filmpje wordt gepubliceerd, komt dat dan in hun gecureerde lijst van kanalen waar men op is geabonneerd.

Succesvolle videomakers bereiken in extreme gevallen zo miljoenen abonnees. Op dat punt hebben ze hun gewone job ingeruild om voltijds filmpjes te maken. In ruil krijgen ze van YouTube een deel uit de reclame inkomsten.

Stel dus dat je geïnteresseerd bent om eens een weekje te vullen met YouTube in plaats van televisie, hoe begin je daar dan aan?

Eerst en vooral: zorg dat je een Google account hebt. Heb je een gmail mailadres? Dan heb je een google account.
Surf dan naar de YouTube site en klik op “sign in” om in te loggen.
Onder elk filmpje staat een knop “subscribe”. Vind je filmpjes van eenzelfde videomaker leuk, dan klik je op die knop om jezelf te abonneren op zijn/haar kanaal.
Op de startpagina van YouTube staan er bovenaan twee grote knoppen, “Home” en “Subscriptions”. Klik je op die laatste, dan krijg je een lijstje met de meest recente video’s die in jouw geabonneerde kanalen werd gepubliceerd.

Op welke kanalen ben ik zoal geabonneerd? Wel, without further ado, een greep uit mijn abonnementen:

Casey Neistat is een entrepreneur – bekijk zeker eens Beme – en bekende online vlogger (video blogger) uit New York. Hij heeft zijn hart verloren aan de stad. Vanop zijn skateboard filmt hij zijn dagelijkse leven op eigen, hippe wijze.

Destin van Smarter Every Day is een nieuwsgierige ingenieur. Hij gaat op zoek naar wetenschappelijke antwoorden op gekke vragen en natuurverschijnselen en doet dat op zeer enthousiaste wijze.

De Slo Mo Guys zijn twee gekke Britten en een camera die kan filmen met een hoge framerate. Van ontploffende molotovcocktails tot gelei aan gort slaan met een tennisracket: ze filmen het allemaal in slow motion.

Mehdi van ElectroBOOM maakt geen onderscheid tussen bloopers en een gelukte opname. Zijn avonturen met elektriciteit eindigen doorgaans met vuurwerk, een brandplek of een kapotte telefoon. Maar op slinkse wijze leert hij je wel hoe elektriciteit werkt en waar je voor moet opletten.

The Geekgroup aangevoerd door Captain Chris Boden is een onafhankelijke bende nerds, geeks en een grote loods volgestouwd met hardware. Ze runnen The Geekgroup makerlab of fablab. Denk 3D printers, elektronica, CNC machines en nog zoveel meer. Een must voor elke DIY maker.

Fan van humor? Dan is Enter The Dojo Show misschien wel je ding. Persiflage in ware The Office stijl op de McDojo gevechtsportclubs in de States.

Mythbusters Jamie Hyneman en Adam Savage vloggen met hun crew op Tested. Hun video’s zijn eerder panelgesprekken, interviews maar ook rapportage over de projecten lopende in Savage’s legendarische workshop of productreviews van allerlei geeky gadgets.

Voor de gamers onder ons is Steven Williams aka Boogie2988 gewoonweg gefundenes fressen. De man en zijn alter ego Francis geven uitgebreid hun ongezouten commentaar op de gaming markt, de grote publishers van games en nog zoveel meer.

Geïnteresseerd in chemische reacties? Dan is Periodic Videos je goto kanaal. Professor Sir Martyn Poliakoff heeft het hele chemie departement van de University of Nottingham met succes op YouTube gekregen. Droge materie? Niet zoals zij elementen in beeld kunnen brengen.

Vsauce is een klassieker. Michael beschouwd reeds jaren de meest mindblowing vragen. Wanneer hebben we alle namen “opgebruikt”? Wat gebeurt er met de koplampen van je wagen als je aan lichtsnelheid zou rijden? Is jouw “rood” hetzelfde als mijn “rood”?

Ik ben nog op veel meer geabonneerd naast opgesomde kanalen. Aangevuld met Netflix staat er zo altijd wel een paar uurtjes gecureerde video content klaar. YouTube zelf zal gelijkaardige filmpjes van andere kanalen aanbieden op basis van je abonnementen. Op die manier blijf je niet hangen bij dezelfde kanalen maar loop je meer kans op nieuwe kanalen te landen die minstens zo interessant zijn.

Als ik TV kijk, dan zal ik nog eerder via de Chromecast video streamen dan dat ik de digicorder aanzet om naar het reguliere aanbod te kijken.

De afsluitende gedachte is dat ik eerlijk gezegd ook niet zo snel terug zou willen keren naar een TV aanbod dat door zenders en verdelers wordt geprogrammeerd. Die media staan nu eenmaal onder druk en dat voel ik ook wel als ik dan toch eens TV kijk: men blijft plakken bij veilige formats en bekende koppen die goed liggen bij het grote publiek. TV voelt zo eerder steriel en gemaakt dan echt authentiek aan. Het staat toch allemaal in schril contrast met de durf waarmee videomakers op YouTube de grenzen van het medium elke keer opnieuw op zoeken.

Ready Player One

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 11 Nov 2015 21:39:30 +0000

De toekomst wordt nog een interessante kwestie. Volgens Ernest Cline is het anno 2045 zo’n beetje game over met de mensheid. We hebben de aarde uitgeput en onze beschaving is vervallen in een semi-chaotisch dystopia. Hoewel, game over is misschien wat kort door de bocht: voor een bescheiden prijs kan je via je persoonlijke virtuele bril binnen stappen in de OASIS: het virtuele utopia waar iedereen zich zowat heeft terug getrokken. Zie het als een soort kruising tussen World of Warcraft, Second Life en nog wat games: een virtuele wereld waar alles mogelijk is. Zolang je natuurlijk de nodige credits op kan hoesten.

Ready Player One

Wade Watts is een tiener zonder echte familie of banden die zijn leven – tot school lopen toe – slijt in OASIS. Het verhaal begint met het overlijden van de maker van OASIS. In zijn online testament maakt hij bekend dat er ‘easter egg’ in het spel verborgen zit. Wie de raadsels kan oplossen en de het Ei vindt, wordt zijn erfgenaam. En zo barst een race los tussen de meest uiteenlopende karakters en facties in OASIS…

Ready Player One is een boek voor gamers en geeks. Laat dat meteen duidelijk zijn: het hele boek steekt vol met verwijzingen naar elementen uit de pop- en gamecultuur van de jaren ’80, ’90 en ’00. Soms bekroop me het gevoel om paragrafen over te slaan omwille van de name dropping. Gelukkig wordt het nooit echt gortig en keert Cline tijdig terug naar de verhaallijn. En die verhaallijn is vrij rijk: er zijn een aantal parallelle verhaalbogen die afwisselend aan bod komen zodat het boek nooit gaat vervelen. Het mooie aan een futuristische wereld zoals OASIS is dat Cline er alle kanten mee uit kan gaan, en die mogelijkheden heeft hij ten volle benut.

Cline heeft een vlotte, lichte schrijfstijl. In het engels leest Ready Player One als een trein. Verwacht geen verheven literair werk, maar wel een spannend en vlot geschreven boek.

Aanrader? Zeker voor wie veel computergames heeft gespeeld of nog speelt en voor zie die graag eens een toegankelijke, spannende scifi lezen.

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 02 Feb 2015 11:46:17 +0000

Journalist Jens Franssen over journalistiek. Wat hij zegt in die 20 minuten en 50 seconden gaat over de kern van de zaak.

In deze tijden van information overload is het nieuws meer en meer wat je er zelf van maakt. Verkijk je dus niet op de angst voor een veranderende wereld waarin business modellen onder druk staan en onafgebroken, rusteloze jacht op soundbites. De waan dagelijks doorprikken met context, feiten en achtergrond. Daar gaat het over.

Meer dan ooit is er nood aan kritische blikken met geslepen pennen.

Dit was december

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 27 Dec 2014 13:16:44 +0000

Vakantie!! En dat nog tot na nieuwjaar! Hoezee. Tot nu toe spenderen we de tijd tussen vrienden en familie. Kerstavond was de traditionele fondue met het lootjesspel bij de schoonfamilie. We doen dan van quiz en gekke dansjes rond een kerstboom met een stapel cadeaus. Kerstmis brengen we met zijn allen door bij mijn ouders.

Vakantie, dat is natuurlijk ook laat opstaan, te tam zijn om kleren aan te doen en de rest van de dag in de zetel met iPads en laptops doorbrengen.

Netflix is hier in huis gehaald! De laatste weken staan in het teken van House of Cards, Downton Abbey en Marco Polo. Die laatste heb ik op een weekend ge-binge-watched. In tegenstelling tot de kritieken, vond ik het best wel een fijne, onderhoudende serie.

We hebben meteen ook een Chromecast erbij genomen. Met je iPad de TV aansturen is zo’n gemak. En het beperkt zich niet alleen tot Netflix maar ook YouTube. In de laatste maand kijk ik nauwelijks nog naar mainstream TV. Ware het niet voor anderen in huis, ik zou overwegen het TV abonnement gewoon op te zeggen of tot een minimum te beperken.

Ik beschik sinds kort over een Kindle Paperwhite. Ik heb even overwogen om voor een Kobo te gaan, maar aangezien ik heel wat Engelstalige literatuur lees, werd het de e-reader van Amazon. We hebben bovendien maar zoveel plaats in huis om een bibliotheek te zetten. De meeste van mijn boeken zijn opgeslagen in plastic dozen die in onze garage gestapeld staan.

In de kerstvakantie wordt het dus mijn lijstje vullen voor de komende maanden en bekijken wat sites zoals Goodreads en /r/books allemaal te bieden hebben.

Ik kreeg ook minder goed nieuws te horen.

In mei kreeg ik te horen dat er een scheurtje in een schouderpees had. Niets waar toen meteen iets aan gedaan zou worden. Tenzij het ongemak bleef. Ik mocht zelfs sporten. Dus, na een zomervakantie vol rust zocht ik de fitnesszaal op voor wat voorzichtige krachttraining en de kinesist voor de nodige begeleiding. Helaas belandde ik na een paar weken terug in een sukkelstraatje. Deze maand ging het andermaal richting specialist.

Er zou dan toch een SLAP scheur zitten in mijn rechterschouder. De dokter omschreef het als: “Je soupape is kapot.” En ja, dat is zo pijnlijk als het klinkt. Het komt er op neer dat zoiets doorgaans niet vanzelf geneest. Na de kerstvakantie volgt er nog een onderzoek met CT scan en dan is het bepalen hoe 2015 er voor mij verder uit zal zien.

Boss

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 15 Apr 2014 07:21:42 +0000

Kelsey Grammer heeft na zeven jaar eindelijk Frasier van zich kunnen afschudden. Het resultaat is Boss waarin hij in de huid kruipt van de machtsgeile, corrupte burgemeester van Chicago. De serie werd al na 2 seizoenen naar de prullenbak verwezen wegens tegenvallende kijkcijfers. Canvas durfde het aan om ze alsnog te programmeren. Gisteren werd de pilot uitgezonden. En dat smaakte naar meer.

Benieuwd hoe het verder afloopt.

Die keer dat we gewonnen hadden

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 13 Nov 2013 19:32:14 +0000

De Misses deed het zo maar eventjes: een televisie winnen. Dat ging zo. Op de morgen van Allerheiligen aan het ontbijt trok ze haar laptop even dichterbij om vervolgens op te springen en te roepen “We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!!” De avond voordien gaf Café Corsari voor 60 jaar televisie elke minuut van de uitzending een televisie weg aan de eerste die het juiste antwoord op een vraag via hun website wist binnen te schieten. Nodeloos te zeggen dat de website het na twee vragen al voor bekeken hield. Maar de Misses hield dapper vol en wist er dus eentje te winnen.

Nu ben ik eerder terughoudend als het over winnen en gratis-voor-niets gaat, maar na wat heen en weer mailen mogen we dus morgen naar Antwerpen afzakken om daar deel uit te maken van het publiek van de live uitzending. Naderhand mogen we ons gewonnen toestel in ontvangst nemen. Ik weet niet wat ik spannender vind: een televisie opname bijwonen (nog nooit gedaan, hey!), of effectief met een voor-niets televisie in de kofferbak terug huiswaarts mogen rijden.

Om naar uit te kijken

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 08 Feb 2012 18:37:12 +0000

In de categorie: dingen waar ik naar uitkijk.

Cube World. Omdat dit door 1 gek wordt gemaakt van de grond af. Maar ook omdat ik vroeger uren versleten heb met het spelen van Zelda op mijn GameBoy.

Game of Thrones. Van HBO weet je dat ze goeie dingen brengen. The Sopranos of Boardwalk Empire bijvoorbeeld. Ik ben de laatste weken tussentijds bezig in het eerste boek van A Game of Thrones, het epos van George R.R. Martin. Geniaal verhaal. Ik blijf maar lezen en pagina’s draaien. Ook al is het een kloef van net geen duizend pagina’s. Als HBO zich dus aan een verfilming waagt, dan krijgt dat van mij meer dan gewone interesse.

De boog kan immers niet altijd gespannen staan!

Spotify

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 20 Nov 2011 16:28:26 +0000

Yup. Deze week heb ik mij, na een beetje aarzelen, dan toch ook maar Spotify geïnstalleerd. Muziek streamen, dat moet ik niet meer uitleggen. Het concept lijkt me wel een nieuw gemak om muziek te leren kennen. Sinds jaar en dag wilf ik op YouTube naar muziek. Op het werk staat er altijd wel een tabje open met een clip. En dankzij de “related” clips kan ik zo doorklikken naar dingen die mij misschien wel interesseren. Leuk, maar ietwat onhandig. Spotify leek dus een antwoord te bieden.

Spotify installeren kan zelfs het kleinste kind: de applicatie downloaden en uitpakken, inloggen doe je met je Facebook account. De rest gebeurt vanzelf.

Het eerste wat opvalt: Spotify leest mijn iTunes bibliotheek uit en catalogeert netjes de hele zwik. Mooi! Ik kan dus kiezen tussen iTunes en Spotify om mijn muziek te beluisteren! En ja, dat gaat ook om de nummers die ik via iTunes had gekocht. Nu, Spotify komt natuurlijk met zijn eigen winkel. Je kan dus nummers bij Spotify kopen. Ik vraag me af of je die dan weer kan afspelen in iTunes. Ik heb dat nog niet geprobeerd.

Dan maar even de ‘Radio’ tab aanklikken. Je kan kiezen tussen een stuk of wat genres en je krijgt een selectie van nummers uit de albums van het moment te horen. Zo klikte ik net “Blues” aan en nu luister ik naar Police Dog Blues uit Hugh Laurie’s laatste, Let Them Talk. Mooi. Om de zoveel nummers krijg je wel een commercial naar het hoofd gesmeten. Reclame voor andere artiesten dan wel: Selah Sue en The Subs worden, ietwat weinig subtiel, aangeprezen.

Het mooiste is de zoekfunctionaliteit. Ik kan pakweg Georgia On My Mind van Ray Charles plus alle mogelijke covers (inclusief die van John Mayer) opvragen. Meer zelfs, ik kan het volledige nummer zo streamen en beluisteren.

Voor wat ik er van heb geprobeerd is dit dus een geweldig nieuw speelgoed. De reclame neem ik er graag bij aangezien het momenteel gratis is. Ik heb begrepen dat ik de komende zes maanden onbeperkt kan luisteren en dat het daarna een klein bedragje betalen is of beperkt worden tot slechts 10 uur luistergenot per maand. Heb ik dat er voor over? Goh, het betekent weer een extra kost op mijn VISA rekening. Hoe klein ook, het is toch weer een 120 euro extra op jaarbasis. En dat terwijl SABAM dezer dagen andermaal probeert om ISP’s zoals Telenet auteursrechten te laten betalen. Een kost die ook, jawel, in het internet abonnement aan de consument zou worden verrekend. Dubbele kassa dus.

En dan is er nog het inloggen via Facebook. Wat Spotify vrolijk doet is een Facebook applicatie toevoegen aan je Facebook account. Eentje die je, stilzwijgend, toegang heeft om de gegevens van je account af te lezen. In de eerste plaats je verjaardag en een lijst van je vrienden. Die laatste heeft Spotify nodig om een Friendslist te tonen in de zijbalk. En om te kunnen delen met je vrienden naar welke muziek je luistert. Maar als je naar de privacy instellingen op Facebook gaat piepen dan zie je daar ook dingen staan zoals “Spotify may access your data when you are not using the application”. En daar heb je dus semi-stilzwijgend akkoord voor gegeven. Je kan die applicatie altijd de toegang tot je gegevens ontzeggen, maar zodra ik dat probeer, weigert Spotify nog toegang tot de muziek. Dat “Gratis” is dus niet zo gratis als het lijkt: je betaalt met je persoonlijke gegevens. En geen klein beetje. Nu, andere toepassingen zoals Foursquare zijn geen haar beter en lezen eveneens vrolijk je Facebook data uit. Privacy betekent tegenwoordig niets meer on line.

Verder moet ik zeggen dat streamen van muziek zo’n beetje een ongelofelijk gemak is. En toch, ik stond gisteren in de FNAC tussen de rekken met CD’s en ik kon niet helpen om me af te vragen: Is dit dode technologie? Hoe lang gaan ze nog meegaan? Aan alles komt immers een einde. En ergens zou ik het wel jammer vinden want, persoonlijk vind ik een cd of lp uit je muziekkast kiezen en in de speler duwen een belangrijk deel van de ervaring. Want zo virtueel op een knop duwen en meteen alles kant en klaar geserveerd krijgen, dat is toch een beetje op het gevaar af dat het allemaal als gestandaardiseerde eenheidsworst over komt. Een beetje moeite doen om muziek te leren appreciëren, daar gaat het toch ook wel om.

Dingen die mijn avond dan wel weer goed maakten

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 05 Nov 2011 14:25:04 +0000

Dingen die mijn avond dan wel weer goed maakten: Deze meneer eens live aan het werk zien. En hij deed dat goed! (Met dank aan F. om mij, ondanks het humeur, alsnog mee te sleuren.) En natuurlijk een pakketje van Amazon op mijn bureau vinden met daarin de laatste nieuwe van Coldplay. Score!