Gezondheid en Welzijn on Netsensei

De tijd van het jaar: ziek zijn

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 20 Feb 2025 21:51:22 +0100

Februari is een lamlendige maand. Donker, koud, kil. En alsof dat niet genoeg is, wordt iedereen ook nog eens ziek. Sommige jaren weten we daar aan te ontsnappen, maar in 2025 is het goed raak. Alle drie zijn we in de laatste drie weken ziek geworden.

Ikzelf kreeg twee weken geleden een stevige griep. Ik ben wel ingeënt, maar het smerige virus heeft me toch goed te pakken. Enkele dagen hoge koorts, en sindsdien geraak ik niet uitgerust, en heb ik last van mijn bovenste luchtwegen. Morgen trek ik naar de dokter om die persistente hoest aan te pakken.

Hopelijk betert het snel in de komende weken. Nog wel geteld 2 maanden voor ik vertrek richting Spanje.

Een halve week zonder mijn smartphone

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 13 Jan 2025 11:32:15 +0100

Toen ik mijn One Plus 9 Pro vorige maandag voor herstelling bij Quick Solutions binnen bracht, dacht ik die snel terug in mijn handen te hebben. Het werd echter vrijdagavond. Volgens de winkelverantwoordelijke in de Vlaanderenstraat moest er een cruciaal onderdeel worden besteld. Alleen duurde de levering van dat onderdeel via BPost veel langer dan gedacht. Veel excuses van hun kant, en wat geduld van mijn kant later kwam het allemaal toch in orde. Met een nieuwe batterij is mijn smartphone klaar voor een tweede leven.

Tegelijk kreeg ik ook een aantal dagen verplichte digitale detox voor de kiezen. Enkele observaties:

De eerste uren voelde ik mij wat ontheemd en onrustig, maar daarna herinnerde ik me aan hoe het vroeger was.
Mijn hoofd was opmerkelijk lichter zonder social media, doomscrollen,… Brain Rot is real.
Mijn leesfrequentie lag een stuk hoger. Op de trein kwam mijn Kindle quasi elke keer uit mijn rugzak.
De paar telefoontjes die ik moest plegen: een nummer op een hoek papier skribbelen en dan een vaste lijn zoeken.
Ik miste wel wat persoonlijke berichtjes.
Ik neem graag een snelle foto. Er waren een paar moment waarop ik dat miste.

Stof om over na te denken…

prosit-neujahr

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 01 Jan 2024 15:00:43 +0100

Prosit neujahr! Een nieuw jaar start ik met een klassieker: kijken naar het nieuwjaarsconcert uit Wenen. Hopelijk start het nieuwe jaar in stijgende lijn, want de laatste weken van 2023 waren niet om naar huis te schrijven.

Ik moest het Kerstgebeuren aan mij voorbij laten gaan wegens een derde keer Corona. Voor mij vertaalt zich dat in: veel koorts, geen energie, een stevige snotvalling en hoofdpijn. Een soortement griep die mij niet verder laat slepen dan de afstand tussen de zetel en mijn bed. Ondertussen ben ik vlot genezen om de overgang van oud naar nieuw te mogen vieren.

Een nieuw jaar brengt nieuwe kansen.

Zo heb ik vooralsnog geen plannen om andermaal een trektocht te maken. Misschien verandert dat nog, wie weet.

Tot het einde van mei heb ik wekelijks les Italiaans. Een nieuwe taal leren is best wel pittig, want naast 3.5 uur les moet ik ook toch thuis wat studeren en krijg ik af en toe huiswerk mee.

Ik ben trouwens opnieuw UGent student. Wegens dat ik voor het werk ben ingeschreven voor een intensieve cursus Knowledge Graphs. RDF, Semantisch Web, Linked Data,… Ik krijg er zelfs enkele ECTS credits voor.

Verder heb ik nog een paar digitale projecten waar ik in 2024 verder aan zou willen werken.

O ja, en natuurlijk boeken lezen en podcasts luisteren. Hopelijk kan ik dit jaar daar iets meer tijd voor vrij maken.

Opa

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 06 Jun 2020 19:31:49 +0000

Dag Opa! Wat gaan we je missen! Dank je voor elk jaar dat we met je mochten delen. Dank je voor je enthousiasme, je positiviteit en je vreugde over alles in het leven. Dank je voor alle levenswijsheid die je ons van kleinsaf aan hebt meegegeven. Ik weet heel zeker dat je van daarboven ons zal mee volgen. En ik piep dan af en toe eens omhoog. We zien elkaar wel terug. En dan klinken we samen nog eens onze glazen wijn. Zoals kleinzoons en opa’s dat doen. Da-ag!

Opgedragen aan Hendrik Vandewoude 27 juli 1922 – 25 mei 2020

We budgetteren met You Need A Budget #teamynab

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 17 Mar 2019 21:16:30 +0000

We zijn 6 weken ver. Hoe loopt dat nu zo, van budgetteren met YNAB of You Need A Budget? Heel goed. We zijn natuurlijk nog maar anderhalve maand ver. Naar het schijnt duurt het toch wel even vooraleer we er echt de vruchten van plukken. De eerste weken waren alvast heel leerijk. Tijd dus om wat ervaringen te delen.

Als je het goed wil doen, dan moet je echt elke uitgave bijhouden en elke euro in een budget gieten. Opstarten betekent dus een paar uurtjes investeren in cijferen, nadenken over alle grote en kleine, maandelijkse en jaarlijkse rekeningen. Dat is best wel confronterend, maar wel noodzakelijk.

Het idee? Je verdeelt je maandelijkse te besteden budget over uitgavenpostjes. Boodschappen, kleren, hypotheek, restaurant, vervoer,… alles wordt in kaart gebracht, en alles krijgt een ingeschat bedrag. Elke uitgave die je doet moet je via de YNAB app met het juiste postje matchen. Zo krijg je al snel heel goed zicht waar je geld naartoe gaat.

Ook dat is confronterend, maar het geeft wel gemoedsrust. Je zet immers het geld voor de basisuitgaven al op zij. En in je dagelijkse uitgaven houd je rekening met de andere postjes. Je weet exact hoeveel je kan uitgeven.

Gelukkig is een budget niet in steen gebeiteld. Het mooie is dat je van rolling with the punches kan doen. Zo hebben we een maandelijkse post voor dokterskosten. Als we niet ziek worden, dan kunnen we dat geld transfereren naar het postje boodschappen, of uit eten, of gewoon naar volgende maand waar we ons budget dan bijstellen.

Give every dollar a job, is dan ook een slagzin van YNAB. Je wordt echt wel gedwongen om na te denken over wat je met je geld wil doen en kan doen. En dat geeft meteen ook gemoedsrust. Je ziet immers zelf waar de werkpunten liggen, waar je geld naartoe gaat en of je op het einde van het loon nog wat maand over zal hebben of niet. En je zal ook veel minder snel geneigd zijn om allerlei impulsaankopen te doen omdat je weet dat je dan in je budget zal moeten schuiven.

Het valt op dat we na 6 weken eigenlijk niet meer kijken naar het bedrag op de bankrekening. Enkel de bedragen in YNAB tellen. Het enige waar we voor moeten opletten is dat het bedrag in YNAB overeenkomt met wat er effectief op de rekeningen staat.

YNAB is een Amerikaans product, en dus kunnen ze in Amerika automatisch YNAB koppelen met hun bank. Wij moeten alles handmatig invullen via de app. En dat betekent toch eens om de twee weken een uurtje controleren of alles nog wel klopt. Dat vraagt allemaal wel wat discipline. En da’s meteen ook de grote uitdaging. Onze motivatie is de gemoedsrust dat we veel meer controle hebben over onze financiën.

YNAB heeft ook wat verbeterpunten. Als je met met twee of meer een budget wil beheren, dan moet je dat met dezelfde account doen. Wil je het helemaal goed doen, dan moet je echt elke euro in je portefeuille ook bijhouden. Doe je dat niet, dan wordt het al wat moeilijker wanneer je een geldopname doet aan een automaat.

Ook al kost het wat moeite, budgetteren met YNAB is een echte aanrader.

Jezelf tegen komen II

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 27 May 2017 11:32:38 +0000

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Toen ik mijn opzeg per mail gaf, deed ik dat met een mix van frustratie, teleurstelling maar ook enorme opluchting omdat ik zo eerlijk was tegenover mezelf. Leuk is het niet. Ik hier immers al zo lang naar uit keek.

Het plan is nu om in het komende jaar zoveel mogelijk in de zaal te oefenen op het voorklimmen. Leren vertrouwen op het materiaal, vertrouwen krijgen in mijn eigen klimervaring,… Het betekent ook veel vallen en mezelf zachtjes uit de comfort zone pushen. Vooral ook mezelf mentaal voor te bereiden en daar voldoende tijd voor vrij maken.

Volgend jaar is er een nieuwe kans.

The Subtle Art of Not Giving a F*ck

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 06 Apr 2017 20:36:54 +0000

Ik vermijd boeken en blogposts in de categorie self-improvement. Mijn sceptische kantje houdt niet van al te eenvoudige zen-platitudes over het leven, list-icles die je via tien bullet points omtoveren in een nieuwe mens of goeroe’s die bezweren hoe je je werkelijke potentieel kan aanboren.

The Subtle Art of Not Giving a f*ck

Voor Mark Manson maak ik een uitzondering. Met The Subtle Art of Not Giving a F*ck benadert hij het leven vanuit een heel andere hoek. Ons leven duurt maar zo lang, dus de kunst bestaat er in om de belangrijke van de minder belangrijke zaken te onderscheiden. En de enige manier om dat te doen is om de harde waarheid te erkennen: dat we verantwoordelijkheid moeten durven opnemen voor de keuzes die we maken in plaats van excuses te zoeken die buiten onszelf liggen. Immers, we maken ons nogal snel druk over onbenulligheden terwijl we de diepe persoonlijke vraagstukken vakkundig uit de weg gaan omdat ze ons bang maken, dwingen om risico te nemen of ons confronteren met kanten van ons die we liever niet willen zien. Waar Manson zich in onderscheidt is dat hij die keuzes niet verbindt aan de maakbaarheid van de realiteit. Dat laatste is wat hem betreft een illusie. Elke keuze leidt naar een andere keuze, bevat wel potentieel maar is zeker geen belofte. De kunst bestaat er in om te leven volgens onze eigen authentieke zelf en niet zoals anderen ons zien.

Manson is een prille dertiger die met zijn boek de gemiddelde Millennial – en bij uitbreiding de gehele mensheid – een trap onder de kont wil geven. En dat doet hij met verve. Zijn schrijfstijl is hard en zeer rechttoe rechtaan maar de inhoud is altijd empathisch. Het mooie is dat ik mij vaak ongemakkelijk voelde, juist omdat hij naar mijn gevoel boenk erop zit en de juiste dingen schrijft. Hij laat bijvoorbeeld geen spaander heel van dynamiek waarmee we onszelf dagelijks saboteren. Of hij beschrijft feilloos hoe we nogal makkelijk de schuld van ellende bij anderen leggen in plaats van in eigen boezem te kijken.

Wanneer je wat tussen de lijnen leest, dan merk je wel dat hij geen nieuwe dingen vertelt. Het zijn stuk voor stuk universele wijsheden waar hij naar terug grijpt. Sommige dingen had je moeder je even goed kunnen vertellen, andere elementen vind je dan weer terug in de Oosterse tradities. Manson haalt het allemaal door de gehaktmolen en schrijft zijn eigen interpretatie in zijn eigen woorden. Sommige lezers stoot hij daarmee voor het hoofd.

Het is een boek dat zeker aan het denken zet. Het heeft alvast mij aan het denken gezet. En daarom kan ik het alleen maar aanraden. Een ander mens zal je er misschien niet meteen van worden, maar het kan je wel enorm helpen om beter te begrijpen hoe je zelf en anderen in mekaar steken.

Bestel The Subtle Art of Not Giving a F*ck hier.

Van de ene challenge in de andere

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 01 Mar 2017 21:30:48 +0000

Februari ligt achter ons. Tournée Minerale is achter de rug. Of ik een maand geen druppel heb aangeraakt? Yup! Challenge succesvol beëindigd. Het laatste glas sloeg ik op 27 januari achterover. Dat wil dus zeggen dat ik vrijdag 5 weken droog sta. Hoe ik me voel? In één woord: geweldig.

Wat ik na een dikke week schreef, klopt ook op het einde van de maand. Ik zit zowel mentaal als fysiek een stuk beter in mijn lijf. Scherper, lichter, helderder omschrijven het zo’n beetje. Ook al heb ik net een paar zeer drukke weken achter de rug, ik voel me een stuk beter uitgerust. Ik dronk voorheen geen hoeveelheden van betekenis, maar het verrast dat er toch een merkbaar verschil is met helemaal niks drinken.

Ga ik hier nu mee verder? Wel, er bestaat zoiets als de Jerry Seinfeld strategie om dingen vol te houden:

He told me to get a big wall calendar that has a whole year on one page and hang it on a prominent wall. The next step was to get a big red magic marker. He said for each day that I do my task of writing, I get to put a big red X over that day. “After a few days you’ll have a chain. Just keep at it and the chain will grow longer every day. You’ll like seeing that chain, especially when you get a few weeks under your belt. Your only job is to not break the chain.”

Ik heb net 5 onafgebroken weken achter de rug, ik heb tot nog toe niet echt het gevoel dat ik er onder de abstinentie lijdt, ik haal er toch wel mijn voordeel uit en ergens zou ik het stom vinden om een serie zomaar te doorbreken. Voldoende redenen vind ik om het gerust nog een tijdje te blijven volhouden, lijkt me.

En ondertussen is er op deze Aswoensdag een nieuwe challenge. Kathleen daagt iedereen uit mijn 40 dagen te bloggen. Elke dag van de Vasten een stukje schrijven. Dat lijkt me een leuke om te proberen. Meer informatie vind je terug op Tuttefrut. Ik heb ondertussen het startpakket dat ze de deelnemers toestuurde, doorgenomen: dikke aanrader! Morgen heb ik een snipperdag genomen. Er is een beetje tijd om wat te brainstormen over onderwerpen voor de komende maand. Go!

Een maand zonder met Tournée minérale

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 06 Feb 2017 19:59:52 +0000

Yup. Ik doe ook mee met Tournée Minérale. Eén maand bewust geen alcohol. Waarom? Daarom.

Ben ik zelf een veeldrinker? Niet bepaald. Eerder een gelegenheidsdrinker. Ik drink al eens graag een pintje. In onze barkast bewaar ik onder andere een aantal uitgelezen whisky’s. En er zijn de sociale gelegenheden waar al snel een glaasje cava, de sjampieter of wijn wordt aangeboden. Vele kleintjes maken een onzichtbare grote. Groter dan we misschien zelf wel zouden vermoeden. Het is goed om daar eens heel bewust bij stil te staan.
Alcohol doet wat met het lijf. En veel heb je niet nodig om effect te voelen. Drink ik ’s avonds een Tripel Karmeliet, dan moet ik de dag erna iets dieper gaan om een fysieke inspanning te kunnen leveren. Ik merk dat als ik op de fiets zit of in de klimgordel hang. Bovendien geraak ik sneller gedehydrateerd en moet ik meer water drinken na een avondje door zakken. Onthouding heeft duidelijke directe, fysieke voordelen.
Ik merk dat ik ook mentaal beter in mijn vel zit wanneer ik even droog sta. Ik kan beter en langer focus houden. Bovendien verbetert de kwaliteit van mijn slaap.
Alcohol en vieze ziektes zijn beste maatjes. Met het ouder worden ben ik daar een stuk bewust in aan het worden: ik heb maar één gezond lichaam gekregen en dat hoor ik vandaag in ere houden zodat ik er morgen ook van zal kunnen genieten.
Alcohol en rijden. Tjah. Ik hou daar een bijzonder eenvoudig principe aan: Heb ik de autosleutels op zak, dan raak ik geen druppel aan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Je moet zelfs geeneens gedronken hebben. Als het me dan toch ooit overkomt, dan wil ik alvast daar over geen verwijten naar mezelf toe moeten maken.

Mijn laatste glas dateert van 27 januari. Ik sta dus een kleine 10 dagen bewust droog. Ik voel me fantastisch en ik heb nog geen moment moeite gehad met het feit dat ik mezelf verplicht nuchter te blijven. Het is nu ook niet de eerste keer dat ik voor langere tijd nuchter ben. Maar bewust een volle maand met een volle agenda? Die uitdaging ga ik graag aan.

En jullie? Doen jullie mee met Tournée Minérale? Waarom? Wat denk je zelf over je eigen alcohol consumptie?

You made the cut

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 20 Dec 2016 21:43:33 +0000

Matthias, hoe lang klim je nu eigenlijk al? Een dikke vijf jaar. Op mijn 29 ben ik begonnen. Medailles ga ik er dus niet meer mee winnen. Maar in tegenstelling tot voetbal of fietsen, is dit een sport die ik nu eens echt graag doe. Het is ook een bijzonder rijke sport waar je in kan groeien.

Ik pikte klimmen op in Antwerpen dankzij vriend J. De Wall Street was toen onze vaste prik. Na mijn verhuis terug naar Brugge, kwam ik terecht in de Bloso klimzaal en werd ik lid van de Brugse Bergstijgers.

In België kan je 4 klimvaardigheidsbewijzen (KVB’s) behalen. Dat zijn een soort brevetten die je kan behalen door een cursus te volgen. Het zijn clubs, zoals de Bergstijgers, die zo’n cursussen aanbieden. Om in de meeste klimzalen vrij te mogen na klimmen (top rope), is een KVB 1 een vereiste. Veel houdt dat niet in: twee lessen en een evaluatiemomentje. Het wordt pas interessant als je de volgende brevetten wil behalen.

KVB 2, da’s leren veilig indoor voor klimmen. Het verschil met na klimmen is dat het touw niet voor jou klaar hangt. Je bent als klimmer wel beveiligd met een touw, maar je moet dat dus zelf inpikken in boorhaken in de muur. Leren veilig voor klimmen kost je iets meer moeite en tijd. En je moet ook in wat extra materiaal investeren. Maar eenmaal onder de knie, is het wel een leuke, alternatieve manier van klimmen.

En dan is er KVB 3. Dat brevet bewijst dat je veilig op een geëquipeerde rots kan voor klimmen. Outdoor dus. Op de massieven in de Ardennen.

Ik behaalde mijn KVB 2 in 2013. Dan was er de operatie aan mijn rechterschouder en even de onzekerheid of ik zelfs terug zou klimmen. Het idee om ook outdoor te leren klimmen was dus helemaal op het achterplan geraakt in de laatste jaren. Met mijn schouder is het ondertussen quasi helemaal in orde gekomen. En aangezien ik net de kaap van de 35 heb gerond, dacht ik bij mezelf: “Nu of nooit. Dit is niet iets wat je nog eens vijf jaar moet uitstellen!”

Toen de aankondiging voor de cursus KVB 3 vorige maand werd gepubliceerd, heb ik mezelf meteen ingeschreven. De plaatsen zijn immers zeer beperkt.

Vandaag kreeg ik antwoord:

You made the cut ! Plan die weekends maar in!

Ik ga in het voorjaar van 2017 een aantal weekends in de Ardennen leren klimmen op rots! Eind juni mag ik dan examen afleggen in de hoop het brevet te behalen. Een heel mooi vooruitzicht alvast.

Het laatste brevet is KVB 4, maar dat is voor de alpinisten. Dan leer je alpine klimmen. Da’s niet meteen iets wat ik vandaag ambieer. Maar het is wel fijn om een flink stuk van de weg naar dat brevet te mogen afleggen. Had je me tien of vijftien jaar geleden verteld dat ik dit ooit nog zou doen, ik had je voor gek verklaard.

(Foto: CC0 / Cindy Chen)

Molly

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 11 Dec 2016 11:07:31 +0000

Van een kat zeggen ze soms: je woont er mee samen, maar het is niet “jouw dier”. Katten zijn nogal eigenwijs, en onze Britse Korthaar is daar een toonbeeld van. Ze is geen pakkebeest. Ze komt niet gezellig op de schoot liggen en ze laat zich niet graag aanhalen. Ze zoekt ons gezelschap wel op, maar het is dan wel om vanop respectabele afstand ons doen en laten te bestuderen. Niet dat ze niet lief is, maar ’t is op haar manier.

Een tijd geleden was er een nestje kittens bij kennissen. Louise en haar vriendinnetjes brachten een bezoekje en waren meteen verkocht. “Oooh! Dat grijsje is superlief!! Ooooh! Hoe schattig, dat zwartje!” U begrijpt wel. “Waarom ook niet?”, dachten wij, “Een kitten kan je van jongsaf opkweken.” We hakten de knoop door en sinds vrijdagavond racet er hier een klein, grijs pluizebolletje doorheen de woonkamer.

Welkom Molly!

Tandarts

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 05 Jul 2016 19:19:15 +0000

Dat het van voor de schouderoperatie geleden was dat ik nog eens op tandartsbezoek ben geweest. Hoog tijd dus voor de jaarlijkse controle. Altijd iets wat ik met een due sense of dread and trepidation tegemoet ga.

Dit jaar had ik bijna een home-run gescoord. Mijn tanden blijken zo goed als gaaf en vertonen quasi geen slijtage. Bijna. Een piepklein beginnend, oppervlakkig gaatje rechtsachter was nefast voor de feestvreugde. De aanslag was zo miniem dat de tandenmeneer meteen besloot de zaak aan te pakken en de boor ter hand te nam.

Nu, sinds jaar en dag probeer ik van de frisdrank af te blijven. En dat helpt volgens mij wel om een goed rapport te krijgen. Mocht er nog iemand twijfelen: Danira en Kobe bewezen onlangs nog wat frisdrank met tanden doet.

De Mol

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Mon, 08 Feb 2016 22:31:51 +0000

Hm. Wie is de Mol? Als ik dan toch een gok zou wagen na twee afleveringen:

Issabel
Bruno
Gilles
Manuella
Stijn
Cathy
Hanne
Thibaud

Ik denk dat de kunst van het mollenwerk erin bestaat om het er ook niet al te vingerdik erop te leggen. Issabel lijkt me na twee afleveringen een goeie mol: springt niet te fel in het oog, maakt zich niet al te verdacht, draait toch goed mee in de groep. En ik gok erop dat ze leep genoeg is om haar kans te grijpen wanneer de opportuniteit zich voor doet: zoals bij dat weg stemmen van Ruth. Om diezelfde reden is Bruno voor mij de runner-up.

Cathy en Thibaud zet ik nu lager. De eerste omdat ze als een ongeleid project over komt, de andere omdat hij moeilijk te schatten is. In beide gevallen kan het natuurlijk bewuste strategie zijn, maar dat moet dan nog blijken. Marc zei “om de twee dagen wordt er iemand weg gestemd.” Dat zou betekenen dat we na twee afleveringen nog maar goed vier dagen ver zijn. Dat het spel dus drie weken duurt. Hoe lang kan je bewust de boog gespannen houden om de verdenking op jou te laten rusten en zo je tegenspelers zich te laten kannibaliseren?

De spannink!

Verkouden: deel 2

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sun, 07 Feb 2016 13:14:31 +0000

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ondertussen een goeie nachtrust gehad. Vandaag gaat het terug stukken beter.

Dat was de tweede keer in nauwelijks een maand tijd, dat ik in de lappenmand verzeilde. Als ik het weerbericht zo lees, blijft het de komende week nog koud, nat en killig. Ik zal blij zijn wanneer het eindelijk terug keert. De lichamelijke weerstand snakt naar wat zon om terug op de plooi te komen.

Een beetje ziekjes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 16 Jan 2016 17:00:20 +0000

We zijn half januari. Twee weken na de feesten en je mag er veilig van uit gaan dat ik een griepachtig ding zou gaan krijgen. Gisteren was het van dattum: de hele dag voor pampus in bed/zetel gelegen en een huisbezoek van de dokter om de diagnose te bevestigen. Vannacht het klokje rond geslapen. Vandaag voel ik een stuk minder mottig, maar het bleef toch bij zetel hangen.

Gelukkig staat Black Sails op Netflix.

Harr!

Terug in de klimgordel

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Tue, 22 Dec 2015 13:00:59 +0000

Volgens mijn Swarm heb ik een streak van 4 weken in de klimzaal. Dat kan maar één ding betekenen: jawel, ik ben terug actief aan het klimmen. De schouder is voldoende hersteld. Eigenlijk stak ik in september reeds de spreekwoordelijke teen in het water. Op zaterdag- of zondagvoormiddag klimt er nauwelijks iemand: ik trok er dan alleen op uit om voorzichtig te oefenen.

Als je een jaar niet hebt geklommen, dan moet je terug van nul beginnen. Je kan niet zomaar de wand bestormen. De kinesist heeft me dagelijkse oefeningen opgelegd om mijn schouders aan te sterken, maar een uur traversé is toch nog steeds andere koek. Die eerste keer klimmen was dus een pijnlijke confrontatie.

Begin november ben ik terug begonnen met top rope. Tussen traversé en top rope is er nog eens een wereld van verschil. Die eerste klimsessie moest ik echt vechten om routes van laag niveau uit te klimmen. Na 45 minuten hield ik het toen voor bekeken. Maar content dat ik was om terug een klimgordel te mogen dragen!

Ondertussen zijn we een maand verder. Ik klim nog steeds niets boven niveau 5a. Ik mag trouwens ook nog steeds niet meer dan één keer per week klimmen. Mijn schouder laat duidelijk weten wanneer ik in het rood ga. Maar ik merk wel de sprongen die mijn lijf maakt qua conditie. Klimmen is trouwens niet alleen conditie, maar ook techniek: hoe kan je met een minimum aan bewegingen en energie, een stuk overbruggen? Dat ben ik niet verleerd: het verbaast me hoe snel ik op de wand terug val op oude reflexen zoals klimmen op de benen. Wat ik wel mis is zelfvertrouwen op bepaalde bewegingen. Bijvoorbeeld wanneer ik me mijn linkervoet op een crimp moet opduwen, terwijl ik mijn gewicht steun op mijn rechterhand en doorgrijp met links: als ik weg glijd, dan valt mijn volle gewicht op mijn rechterschouder. Eén keer meegemaakt: niet voor herhaling vatbaar.

Nu, het vraagt allemaal wel flink wat inspanning en motivatie.

’s Morgens vroeg oefeningen te doen? Yup. Pijnlijk? Hell yes! ’s Avonds ook mezelf motiveren om oefeningen te doen? Check. De dag beginnen om 7h ’s morgens bij de kinesist? Doing that. De boodschap van de dokter was dan ook vrij duidelijk: zolang ik actief wil sporten, moet ik dagelijks blijven oefenen.

No pain, no gain en al.

10 weken post op

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 13 Jun 2015 12:26:29 +0000

Ondertussen ben ik zo’n tien weken post-op. Twee maanden en een beetje. Waar sta ik nu zo ongeveer?

Sinds twee weken rijd ik terug met de fiets. Ik leg dagelijks de 7 kilometer heen en terug naar het station af. Voor mijn operatie eindigde dat altijd met drukkende pijn vlak onder mijn sleutelbeen. Die is nu volledig verdwenen.
Ik kan terug alle dagdagelijkse bewegingen – van autorijden tot computeren – uitvoeren zonder pijn. Dat was voorheen ook niet het geval.
Mijn arm blokkeert niet meer als ik die boven mijn hoofd gestrekt laat zakken. Mijn ROM is momenteel bijna 100%.

Allemaal goede dingen, maar een schouder is een complex geheel van drie gewrichten. Er is nog een hele weg te gaan naar de finish:

Actief zware lasten torsen – een flightcase in het jeugdhuis, de zware rolluik van onze slaapkamer,… – daar moet ik voorlopig nog voor passen.
Mijn schouder naar binnen of naar buiten plooien (denk: portefeuille in de achterzak steken) doet nog altijd pijn. Die vermindert wel week na week, maar ik mag rekenen dat daar nog een lange weg te gaan is.
’s Morgens sta ik op met een spieren die wat tijd moeten krijgen om los te komen.

Medicatie neem ik niet. Als mijn schouder zeurt, dan is het gewoon kwestie van een andere houding te vinden. De kinesist zie ik nog steeds drie keer per week. Ondertussen zitten we volop in de actieve oefeningen: met lichte gewichten en zo werken. Thuis werk ik dagelijks enkele sets af met mijn Theraband. Oefening en tijd geven om rustig aan kracht te winnen zijn de sleutel.

Was het een goede zaak om mij te laten opereren? Absoluut. Ik ben vandaag beter af in vergelijking met enkele maanden terug. Nu de zomer in om de rest van de weg af te leggen.

Oneerlijk

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Thu, 16 Apr 2015 17:40:49 +0000

Het moet ergens in 2006 geweest zijn dat we elkaar tegen het lijf liepen. Op een BlogCom of een Blog Awards. Ik weet het mij niet zo goed meer. Ik herinner me wel de fijne jongedame die ik er toen ontmoette.

Sindsdien volgden we elkaar virtueel en kruisten ook in het echte leven onze paden wel eens.

Ik herinner me hoe je mee deed met onze eerste bescheiden poging om een Brugse stadsblog te starten. En de korte periode dat we even pendelvriendjes waren.

Verder leefden we elk ons leven en bekeken we elkaar vanuit de verte via de sociale media. En we zagen van mekaar dat het goed was.

En dan viel de bom in oktober vorig jaar. Kanker. Kind toch. Ik was daar niet goed van. Oneerlijk is het juiste woord. Toch niet die fijne jongedame die nog een heel leven voor zich zou moeten hebben.

In de laatste maanden kwam er geen of geen positief nieuws. Drie weken geleden stuurde ik je nog een berichtje via Facebook. Even inchecken. Je zei het toen niet zo met zoveel woorden, maar je antwoord voelde aan als afscheid. Ik kon toen niet vermoeden dat het zo snel zou gaan.

Waar je ook bent, Evelien, rust zacht!

Post op

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Wed, 15 Apr 2015 09:16:48 +0000

Ik ben een week post operatie en alles gaat goed. Ik had mij voorbereid op veel pijn en ongemak maar dat valt allemaal zeer goed mee. Het operatieverslag vertelt me dat er minder werk nodig was dan gedacht.

Ondertussen krijg ik passieve kine. Om de andere dag word ik gemanhandled door een therapeut. En ik doe pendeloefeningen. Ik laat mijn arm hangen en de zwaartekracht doet de rest. Het plan is om binnenkort over te schakelen op actieve oefeningen,

De voorbije week kreeg ik de betere pijnmedicatie. Als het enigszins kan probeer ik die niet te nemen. Mijn maag protesteerde en van de zware kanonnen laat de geest steken vallen. Vuil spul, pijnmedicatie.

Ik mag mijn arm voorzichtig gebruiken. Liefst voldoende om de spieren geactiveerd te houden. Ik beschik wel over wat vrijheid, maar heel wat bewegingen zijn off limits. Tanden poetsen, bijvoorbeeld. Of mijn rug drogen na een douche. Of zelfs tikken op een klavier. Alles wat een beetje kracht en tijd kost, dat lukt niet echt. En mijn arm boven mijn hoofd tillen om een pull aan te doen is vooralsnog helemaal geen optie.

Volgende maandag eerste tussentijdse evaluatie door de chirurg. Benieuwd wat die gaat vertellen.

(Dit berichtje werd geschreven met de WordPress app op mijn iPad. Een touchscreen bedienen lukt vrij vlotjes.)

Onder het mes

matthias@netsensei.nl (Matthias Vandermaesen) — Sat, 14 Mar 2015 14:57:31 +0000

Volgende maand onderga ik een exploratieve kijkoperatie aan mijn rechterschouder. De chirurg gaat het scheurtje in het gewrichtskapsel herstellen en littekenweefsel weg halen. De ingreep duurt op zich ongeveer een uur waarna ik een nacht in het ziekenhuis moet door brengen. Aangezien het mijn allereerste keer onder het mes is, is het een beetje een big deal.

Nu heb ik wel een goed idee hoe zo’n operatiekwartier er van binnen uit ziet en hoe het er daar allemaal aan toe gaat. Maar het vooruitzicht om zelf als lijdend voorwerp op de tafel te liggen, da’s toch andere koek.

Ik mag rekenen op een aantal weken intensieve revalidatie om mijn arm opnieuw te leren gebruiken. Ik ben rechtshandig dus dat betekent dat ik in de eerste weken zeer beperkt zal zijn. Daarna zou het beter moeten gaan. Al zullen dagdagelijkse bezigheden zoals fietsen of een doos tillen niet voor meteen zijn.

Actief terug sport beoefenen is iets voor de lange termijn. Terug klimmen? Daar denk ik momenteel zelfs niet eens aan. Alles zal afhangen van wat de chirurg precies moet doen en hoe het herstel verloopt.

De beslissing om te opereren is al een hele tijd geleden gevallen. De agenda voor april is blanco om volledig te kunnen concentreren op herstellen.

In ieder geval is de hoop dat er een eind komt aan drie jaar sukkelen met een pijnlijke arm.