Categorieën
Leven

Jezelf tegen komen II

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Toen ik mijn opzeg per mail gaf, deed ik dat met een mix van frustratie, teleurstelling maar ook enorme opluchting omdat ik zo eerlijk was tegenover mezelf. Leuk is het niet. Ik hier immers al zo lang naar uit keek.

Het plan is nu om in het komende jaar zoveel mogelijk in de zaal te oefenen op het voorklimmen. Leren vertrouwen op het materiaal, vertrouwen krijgen in mijn eigen klimervaring,… Het betekent ook veel vallen en mezelf zachtjes uit de comfort zone pushen. Vooral ook mezelf mentaal voor te bereiden en daar voldoende tijd voor vrij maken.

Volgend jaar is er een nieuwe kans.

Categorieën
Lezen

Bill Gates’ boeken voor de zomer van 2017

Elk jaar beveelt Bill Gates 5 boeken aan voor de zomer. Ook dit jaar doet hij dat weer.

Summer Reading 2017 by Bill Gates

Ik bevind me momenteel ergens in Hanya Yanagihara’s A Little Life. Daarnaast staan Paulo Coelho’s The Alchemist en The Pilgrimage op mijn Kindle te wachten.

Categorieën
Internet

Facebook eradicator

Vorig jaar schreef ik over mijn haat/liefde verhouding met sociale media. Facebook op kop. Ik schreef toen dat ik soms op de pauze knop duw wanneer het over consumptie gaat. Een digitale detox als het ware. Want het verleden leert me dat de inkijk in het leven van anderen, mij niet altijd gelukkig maakt. Integendeel. En de wetenschap bevestigt dat. In het laatste jaar heb ik ook het gevoel dat het mij ook gewoon minder boeit. Dat heeft meer te maken met hoe de Facebook algoritmes mijn Wall manipuleren, dan wat mensen posten.

Ik had het er nog deze week met een collega over. Ook hij had exact hetzelfde gevoel. De klad zit er in. Iets wat mensen zoals Ev Williams al een tijdje door hebben. Waar privacy voor de collega een breekpunt zou kunnen worden in de nabije toekomst, geloof ik dat er eerder dat er iets meer fundamenteel zal spelen: een groeiend besef dat sociale media – de likes, de mentions, de commentaren – mensen domweg niet gelukkig maken. Dit zijn technologieën die nauwelijks een decennium bestaan. We beginnen langzaam door te hebben wat de impact is op onze psyche op de lange baan.

De Facebook app staat al enkele jaren niet meer op mijn smartphone. Best. Decision. Ever. Nu ben ik sinds een aantal weken een stap verder gegaan. Op mijn laptop heb ik de Facebook News Feed Eradicator plugin geïnstalleerd. Wanneer ik nu naar Facebook surf, krijg ik dit te zien:

Een beetje drastisch? Misschien. Maar het helpt me wel om mijn focus doorheen mijn dag meer in het hier en nu en bij mezelf en de mensen rondom mij te houden. Ergens is het ook weer een terugkeer naar hoe het vroeger was. In plaats van een bord boordevol content voorgeschoteld te krijgen, kies ik terug zelf waar ik mee wil worden geconfronteerd. En die autonomie is me best wel goud waard.

Het betekent nu ook weer niet dat ik helemaal niets zie. Het gaat er vooral om de passieve consumptie van sociale media te beperken. Ik kan ’s avonds door mijn feed gaan via mijn iPad of via mijn andere laptop. Ik krijg ook nog alle notificaties van evenementen en groepen te zien. En dat is eigenlijk meer dan voldoende merk ik.

Categorieën
Media

Ik bekeek Christopher Nolan’s Dunkirk

Al een tijdje hou ik deze prent in het oog. Dunkirk of een kroniek van het Mirakel van Duinkerken.

Eerst de trailer…

Dunkirk Trailer #2 (2017) | Movieclips Trailers

Ik denk dat dit een van de betere trailers is die ik sinds lang heb gezien. En er valt best wel wat uit te pikken.

De opbouw van de spanning is zorgvuldig georchestreerd. En dat is geen toeval. Veel heeft te maken met regisseur Christopher Nolan. Die heeft een voorkeur om met het element ‘tijd’ te spelen. De onwrikbare chronometer die in de achtergrond de tijd weg tikt staat daar symbool voor. Duinkerken was voor de British Expeditionary Force letterlijk een race tegen de tijd. Volledig ingesloten door de Wehrmacht was hun laatste uitweg de zee. Enkel een oversteek kon de 338.000 soldaten nog redden. Ook in zijn andere films komt tijd terug. Inception en Interstellar, bijvoorbeeld, waarin hij de tijd volledig deconstrueert en de verhaallijn uit elkaar laat vallen. Ook hier zien we dat weer terug komen in verschillende sequenties vanuit het perspectief van verschillende personages.

Dan is er de cinematografie. Andermaal kiest Nolan voor een samenwerking met Hoyte van Hoytema. Net zoals Interstellar is ook Dunkirk bedoelt voor IMAX schermen. De stranden van Duinkerken, de open zee en het luchtruim boven het Kanaal lenen zich daar uitstekend toe. Je voelt de spanning bij de uitgeputte, op elkaar gepakte soldaten terwijl ze, volledig blootgesteld aan de elementen en de Luftwaffe, staan te wachten op verlossing die maar niet schijnt te komen. Nolan maakt de toeschouwer deel van de actie door ze er midden in te plaatsen.

De Luftwaffe shots waarin een uitstekend gecaste Tom Hardy de show steelt, doen me geweldig denken aan die ouderwetse oorlogsfilms uit de jaren ’60. Battle of Britain uit 1969 bijvoorbeeld.

Battle of Britain - Heinkel Turkeyshoot

Voor de muziek tekent Hans Zimmer andermaal. Hij stond ook in voor Inception en Interstellar. Wat me meteen opvalt is dat dezelfde dreigende ondertoon die we leerden kennen in Inception, ook hier terug komt. Moet ook wel aangezien, net als Inception, de premise van de film een race tegen de tijd is. Ik ben dus zeer benieuwd naar de volledige soundtrack.

Geheel terzijde. Sattelite Empire maakte een geweldige remix van Zimmers’ Time uit Inception.

Time - Hans Zimmer (Satellite Empire Remix)

Tenslotte zijn er de acteurs. Topcast. Tom Hardy vermeldde ik al. Doen ook mee: Cillian Murphy, Mark Rylance, Kenneth Branagh en James D’Arcy. Je ziet dat de rollen hen op het lijf zijn geschreven. Tom Hardy is bikkelharde, ijskoude RAF piloot. Kenneth Branagh als commandant die lijdzaam met getormenteerde blik de apocalypse ondergaat, Mark Rylance en Cillian Murphy die mooi contrasteren als de plichtbewuste veteraan en de net uit zee opgeviste, doodsbange, wat laffe soldaat.

Ah, Kenneth Branagh. Die blijft mij bij als Henry V in de gelijknamige verfilming van het Shakespeariaanse werk. Met het geweldige We few, We Happy Few, We Band of Brothers.

Henry V - Speech - Eve of Saint Crispin's Day - HD

In dezelfde lijn valt er in de trailer Churchills‘ beruchte We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds. We shall never surrender.

Het is niet de eerste keer dat Duinkerken in een film in beeld wordt gebracht. In 2007 bracht Joe Wright in Atonement de stranden magistraal in beeld. In één continue single take die maar liefst 5 minuten duurt wandelt de camera doorheen een Boschiaanse tafereel waarin schoonheid en waanzin elkaar afwisselen. Hoogtepunt is de hymne Oh lord and father of Mankind gebracht door een groepje verslagen soldaten vooraleer de camera de kijker terug in de realiteit van de oorlog mee sleurt. Het is ook een hoogstandje aangezien hier nauwelijks computer effecten konden worden gebruikt. Elk onderdeel van de take moest perfect worden getimed.

"Atonement" - Dunkirk Scene, Five minute single take tracking shot

Breathe through the heats of our desire
Thy coolness and Thy balm;
Let sense be dumb, let flesh retire;
Speak through the earthquake, wind, and fire,
O still, small voice of calm.

Mooie woorden. Hoe spannend deze film dan ook mag worden. Ze blijft geworteld in een echte oorlog. Het is goed om ook daar even bij stil te staan.