Categorieën
Techtalk

Server onderhoud

Sinds 2010 host ik mijn digitale zoo op een VPS van Linode. Op één gelegenheid na, ben ik vrij tevreden van hun diensten.  Tot op heden betaalde ik ook een aardig bedrag voor die server: 20$ per maand. Plus 5$ voor een dagelijkse en wekelijkse geautomatiseerde backups. Sinds 2010 kreeg ik occasioneel wel meer bang for the buck – extra RAM geheugen, meer disk space – maar aan de prijs zelf is nooit gezakt.

Eind vorig jaar merkte ik dat Linode haar tarieven had aangepast en de Linode 2048 VPS naar de low-end was opgeschoven. Voor 10$ plus 2.5$ per maand koop ik exact dezelfde service.

Verder had ik mijn server indertijd manueel had geconfigureerd. Veel werk dat ik niet opnieuw wilde uitvoeren. Sinds enkele jaren bestaan er software tools zoals Puppet, Chef en Ansible die zeer veel server management taken automatiseren en waarmee administrators hele serverparken kunnen beheren. In plaats van elke server apart opnieuw te configureren, schrijf je eenmaal een configuratiebestand en rol je dat dan uit op alle servers.

En dus heb ik in de afgelopen weken af en aan gewerkt om het huishouden op punt te zetten.

Ten eerste heb ik mijn hele configuratie vastgelegd in Ansible scripts gebaseerd op Phansible. Op mijn Macbook laat ik een lokale ontwikkelingskopie van de hosting lopen die ik aanstuur met Vagrant. Met mijn Ansible scripts kan ik die kopie volledig geautomatiseerd dezelfde configuratie geven als de server die bij Linode loopt. Het mooie aan die opzet is dat ik zo zeker ben dat wat ik op mijn laptop bouw, ook zal werken op de server wegens exact dezelfde setup. Verder kan ik nu ook zeer snel naar een andere server, of zelfs een andere hosting dienst, verhuizen mocht dat nodig blijken.

Ten tweede is er het beheer van elke individuele site. Zowel Drupal als WordPress komen met nogal wat plugins en modules die op hun beurt ook regelmatig updates en upgrades krijgen. Dat betekent dus regelmatig werk op de plank om al die code uit te testen en up te daten. Vroeger deed ik dat nog handmatig maar dat is vandaag quasi ondoenbaar. Tegenwoordig gebruik ik Capistrano om updates voor individuele sites als aparte releases te verpakken en uit te rollen op de server. Mijn specifieke setup heb ik gepubliceerd op Github.  Ook hier heb ik met één commando een hele waslijst aan taken geautomatiseerd.

Allemaal goed en wel. Maar wat betekent dat nu concreet? Wel, vandaag heb ik de laatste site gemigreerd naar een nieuwe, goedkopere server en de oude server finaal uitgezet. Een kleine mijlpaal die ik vooral in mijn factuur voor hosting ga voelen. Zo bespaar ik op jaarbasis maar eventjes 150 USD. En verder betekent het ook dat ik minder tijd moet steken in onderhoud naar de toekomst.

Categorieën
Leven

Een maand zonder met Tournée minérale

Yup. Ik doe ook mee met Tournée Minérale. Eén maand bewust geen alcohol. Waarom? Daarom.

  1. Ben ik zelf een veeldrinker? Niet bepaald. Eerder een gelegenheidsdrinker. Ik drink al eens graag een pintje. In onze barkast bewaar ik onder andere een aantal uitgelezen whisky’s. En er zijn de sociale gelegenheden waar al snel een glaasje cava, de sjampieter of wijn wordt aangeboden. Vele kleintjes maken een onzichtbare grote. Groter dan we misschien zelf wel zouden vermoeden. Het is goed om daar eens heel bewust bij stil te staan.
  2. Alcohol doet wat met het lijf. En veel heb je niet nodig om effect te voelen. Drink ik ’s avonds een Tripel Karmeliet, dan moet ik de dag erna iets dieper gaan om een fysieke inspanning te kunnen leveren. Ik merk dat als ik op de fiets zit of in de klimgordel hang. Bovendien geraak ik sneller gedehydrateerd en moet ik meer water drinken na een avondje door zakken. Onthouding heeft duidelijke directe, fysieke voordelen.
  3. Ik merk dat ik ook mentaal beter in mijn vel zit wanneer ik even droog sta. Ik kan beter en langer focus houden. Bovendien verbetert de kwaliteit van mijn slaap.
  4. Alcohol en vieze ziektes zijn beste maatjes. Met het ouder worden ben ik daar een stuk bewust in aan het worden: ik heb maar één gezond lichaam gekregen en dat hoor ik vandaag in ere houden zodat ik er morgen ook van zal kunnen genieten.
  5. Alcohol en rijden. Tjah. Ik hou daar een bijzonder eenvoudig principe aan: Heb ik de autosleutels op zak, dan raak ik geen druppel aan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Je moet zelfs geeneens gedronken hebben. Als het me dan toch ooit overkomt, dan wil ik alvast daar over geen verwijten naar mezelf toe moeten maken.

Mijn laatste glas dateert van 27 januari. Ik sta dus een kleine 10 dagen bewust droog. Ik voel me fantastisch en ik heb nog geen moment moeite gehad met het feit dat ik mezelf verplicht nuchter te blijven. Het is nu ook niet de eerste keer dat ik voor langere tijd nuchter ben. Maar bewust een volle maand met een volle agenda? Die uitdaging ga ik graag aan.

En jullie? Doen jullie mee met Tournée Minérale? Waarom? Wat denk je zelf over je eigen alcohol consumptie?

Categorieën
Leven

We kochten een huis

We hebben een huis gekocht! Jawel. We kunnen het nog niet helemaal bevatten, maar we hebben een echt huis van baksteen met een dak, muren, ramen en een voordeur gekocht.

We huren sinds enkele jaren een ruim appartement in hartje Oostkamp. Louise gaat hier dichtbij naar school, dus verhuizen was niet meteen opportuun. Nu komt de overstap naar het middelbaar wel zo zoetjes aan in zicht. Dat betekent dus een andere school. Ondertussen vonden we voor onszelf ook wel dat de tijd rijp was om eens voorzichtig na te denken over een eigen huis.

De vastgoedmarkt betreden, daarvoor moet je je kieten smout’n. De prijzen en de kwaliteit van het aanbod gaan alle kanten uit. Toen we een paar weken geleden besloten om eens onze neus voorzichtig in de wind te steken, gingen we er nog van uit dat het maanden en maanden zou duren vooraleer we iets zouden vinden dat een beetje aan onze eisen zou beantwoorden.

Alleen draaide het helemaal anders uit…

Vlak na nieuwjaar wonnen we een eerste keer financieel advies in. Wat is ons budget? Hoeveel kunnen we lenen? Waar moeten we op letten? Daarna begonnen we de vastgoedwebsites in het oog te houden. Elke avond een half uurtje rond kijken om een idee te krijgen van wat je voor je geld kan krijgen. En dat viel op het eerste zicht nogal hard tegen. Het gros van de huizen zijn – om het zacht uit te drukken – in lamentabele staat. Makelaars zijn bedreven in het hanteren van eufemismen zoals “Op te frissen” of “Heeft potentieel”. Maar een renovatieproject, dat zagen wij helemaal niet zitten. Een betaalbare, afgewerkte woning vinden, dat zou dus een zeer stevige uitdaging worden.

Half januari besloten we om toch maar eens een teen in het water te steken. We hadden online een huis gezien dat qua prijs wel oké was en er op de foto’s nu ook niet zo onaantrekkelijk uit zag. Toevallig stond er in een parallelle straat een tweede huis te koop. Iets duurder, maar zeer recent gerenoveerd. “Ach.”, dachten we, ” Waarom ook niet?” En dus legden we twee afspraken op dezelfde dinsdagavond vast.

Onze eerste afspraak bracht ons naar het tweede, duurdere huis. Het was instant liefde zodra we een voet over de drempel hadden gezet. Een recent aangepakte arbeiderswoning. Ideaal voor ons drieën. Niet zo erg groot, maar wel zeer efficiënt ingedeeld. Een ruime, lichte leefruimte met moderne keuken, garage, vier slaapkamers, een mooie badkamer en een aangenaam terras. De eigenaars zitten zelf in het vastgoed en hadden eigenhandig de renovatiewerken aangepakt. En het is wel duidelijk dat ze op kwaliteit en afwerking mikten: op een lik verf en een poetsbeurt na, zijn er hoegenaamd geen structurele bouwwerken nodig. Na een half uur stonden we beiden uitgeschud op straat. Dat kon nu toch niet waar zijn dat we gelijk het eerste huis dat we bezochten, zouden kopen? We wisten niet goed wat we ervan moesten denken.

Dat andere huis, dat was het andere uiterste. Zodra we er binnen waren wisten we dat dit het niet was. Er zou bijzonder veel werk bij komen kijken om er enigszins ons ding van te maken. Het bevestigde alleen maar harder wat we vonden van het eerste huis.

We beseften gelijk dat we snel moesten beslissen. Het huis was nog maar pas op de markt, maar de makelaar liet weten dat er nog gegadigden waren. Na een korte nacht hakten we de knoop door. De volgende morgen belden we naar de makelaar: we brachten een bod uit op het huis. Die avond, nauwelijks 24 uur na ons eerste bezoek, zaten we terug in diezelfde fijne leefruimte om de eerste papieren te tekenen samen met de eigenaars. Die lieten ons gelijk weten dat ze het bod hadden aanvaard. Onze breinen konden amper bevatten hoe snel het allemaal ging.

In de voorbije dagen gingen we door een rush van papierwerk. De kredietaanvraag opstarten, een notaris kiezen, het stedebouwkundige dossier inkijken, de formele verkoopovereenkomst laten opstellen,.. Deze week was het dan zo ver. We hebben de compromis getekend. De volgende stap is het laten verlijden van de akte. En dan is het officieel ons huis.

Het huis zelf ligt in de Sint-Katarina wijk in Brugge. We gaan vlak buiten de Brugse stadswallen wonen. Je hoeft enkel de ring over te steken en je bent in het historische centrum van de stad. Dicht bij alles en iedereen. Een persoonlijke plus voor mezelf is dat we op een paar honderd meter van de klimzaal én het station gaan wonen.

Iets moois om naar uit te kijken. Dat zeker!