Categorieën
Leven

Antwerp city trip

Er was een lang weekend, we hadden een Flair bon op overschot en het kind is op reis met haar vader. De goden moesten ons dus wel goed gezind zijn en dus besloten we om van last minute city trip te doen. Even dachten we aan Leuven omdat we daar op zondagavond nog een familiebezoekje hadden gepland, maar Marktrock deed ons al vlug kiezen voor een alternatieve bestemming: Antwerpen.

Ja, ik weet het. Ik heb er jaren gewoond, dus waarom er terug keren, maar een metropool als Antwerpen verandert zo snel dat er altijd wel nieuwe dingen te ontdekken zijn.

We hebben het ons niet beklaagd.

De Flair bon stuurde ons naar het Radisson Blu hotel op het Astridplein. Recht tegenover het Centraal Station. Het moet gezegd: fantastisch hotel.  Mooie standaard kamers, superbedden, twee maal een fantastische buffetbrunch om de dag mee te beginnen en een heel wellness ding dat vaste prik was na een dagje stappen. Bovendien zit je knal boven metrostation Astrid en ben je op 1-2-3 in het centrum.

Het was vooral een weekend waar we ons culinair wat hebben laten gaan. Niet dat we ons gewaagd hebben aan allerlei gastronomische hoogstandjes, maar we zijn toch op een paar leuke plekken in de stad beland.

Ellis Gourmet Burger

Ellis is de ‘betere’ hamburgerketen en bestaat nog maar enkele jaren. Maar hun vestigingen schieten zo’n beetje als paddestoelen uit de grond.  We hadden nog geen voet uit het hotel gezet of we zaten al aan een tafeltje op De Keyserlei. Voor een schappelijk bedrag krijg je een mooie, verzorgde gourmet hamburger met frietjes. Ik ging voor een classic maar je kan er ook meer exotischere varianten bestellen. Aanrader!

El Torero

Kleine honger? Dan zijn de tapas van El Torero op de  Oude Koornmarkt een aanrader. Van fingerfood genieten en mensjes kijken is de max.  De kaart is helemaal niet zo duur en biedt een ruim assortiment aan Spaanse specialiteiten.

Wagamama

Aziatische keuken. Fusion toestanden. En er is er maar eentje van deze Britse naam in België.  Een lekkere rijstschotel en een stevige kom ramen met stukjes eend, varken, koriander, groentjes, etc. Meer moet dat niet zijn. Opnieuw op De Keyserlei.

Er was natuurlijk niet alleen food. We hebben ook wat van shopping gedaan. In de Fnac kocht ik de volgende twee delen van Terry Pratchett’s Discworld saga waar ik al een eeuwigheid af-en-aan door worstel: Guards! Guards! en Eric. En in de Habitat vonden we eindelijk een luchter naar ons goesting voor het peertje in onze living.

En verder was het vooral verwonderen over hoe mooi sommige hoeken van de stad zijn geworden.  De Keyerslei vind ik werkelijk een verademing. Je loopt er niet meer op elkaars tenen, voelt er niet meer zo benepen aan. Het is een mooie brede boulevard geworden waar je zelfs wat van m’as-tu-vu kunt doen. Fijn om te zien!

Tenslotte zijn we ook nog eens verzeild in de Zoo. In het voorjaar hebben we een abonnement genomen en dat kwam nu mooi van pas om eens vlug onder ons tweetjes bij de gorilla’s en de leeuwen langs te lopen.

Geslaagd weekend? Geslaagd weekend! Merci Flair voor de fijne bon!

Categorieën
Lezen

Gelezen

Er was vakantie, iets meer dan twee weken tijd, en een reis naar Italië. Als er ooit gelegenheid zou zijn om een boekenachterstand enigszins goed te maken, dan was dat dan. Ik hou niet echt een lijstje bij van wat ik allemaal nog zou willen lezen, dus heb ik volgende de titels meer op goed geluk dan wat anders gekozen.

Oorlog en Terpentijn

oorlogterpentijn

Ik heb lang getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen. De recensies in de pers en de commentaren hadden er wel eens voor kunnen zorgen dat dit lelijk zou tegenvallen. Maar niks is minder waar. Ik heb dit boek op goed drie dagen tijd uitgelezen.

Urbain Martien, de grootvader van Hertmans, blijft al in de eerste bladzijden in de kleren hangen. Dit is niet louter een literair verslag over de gruwelen aan het front, maar het levensverhaal van een kleine tragische figuur die nog eens de dubbele pech had te leven op de verkeerde plaat en tijd. Urbain wil in de voetsporen van zijn vader restaurateur/schilder treden, maar blijkt op jeugdige leeftijd niet over voldoende talent te beschikken. Een armoedige jeugd in het 19de eeuwse Gent is zijn deel. Als adolescent stapelen de frustraties zich op, maar gevangen in de tijdsgeest kropt hij die gewoon op. Alsof dat niet genoeg is, ontsnapt ook hij niet aan de Wereldbrand en de gevolgen van de Spaanse Griep.  De rest van zijn leven wordt gedomineerd door vastklampen aan een verminkt verleden.

Niettegenstaande Urbain reeds 35 jaar geleden overleden is, wist Hertmans het verhaal van zijn grootvader terug in elkaar te puzzelen dankzij diens dagboeken, getuigenissen en overlevering. Dit is geen fictie en dat maakt het stukken persoonlijker.

Hoewel dit géén lichtvoetige lectuur is, zorgt Hertmans’ dichterlijke stijl wel een zeer vlotte en intense leeservaring. Een aanrader!

De Cirkel

theciricle

Ik zag de oranje rug uitsteken in het boekenrek bij de Fnac. En toen herinnerde ik mij vaag een recensie uit de Metro. Deze thriller van Dave Eggers schetst een dystopische nabije toekomst waar de startup cultuur en sociale media helemaal ontsporen.

De Cirkel is de multi-national na Facebook, Google, Twitter, etc. Het is een moloch die de touwtjes van het Internet strak in handen heeft en de wereldbevolking een gelikte on line ervaring geeft. Enige voorwaarde is dat je betaalt met je persoonlijke gegevens.  Mae wordt door haar vriendin Annie binnen geloodst op de afdeling Customer Experience. Eerst moet ze vragen van klanten van De Cirkel beantwoorden. Niettegenstaande druk voor deze yuppie meteen zeer hoog is, lijkt ze zich goed uit de slag te trekken. Maar steeds verder wordt ze in een leeuwenkuil getrokken. Beetje bij beetje breekt De Cirkel verder in, in het persoonlijke leven en de geest van Mae en bij uitbreiding de ganse wereldbevolking. Hoe ver kunnen ze gaan vooraleer men zich afkeert van het bedrijf? Keert men zich überhaupt ooit af eenmaal blijkt dat iedereen leeft bij de gratie van De Cirkel? Is er zelfs nog mogelijkheid om te ontsnappen aan het alziende oog van De Cirkel?

Het onderwerp en de vraagstukken, daar heb ik als developer dagelijks mee te maken. Ik heb Facebook, Twitter en andere technologieën van zeer dichtbij heel snel, heel groot zien worden. En ook ik heb daar soms gemengde gevoelens bij. Geloof me vrij dat ik bij momenten mij nogal ongemakkelijk voelde toen ik deze roman las. En als dat Eggers’ bedoeling was, dan is hij daar met verve in geslaagd.

De Boekendief

bookthief

Pietje de Dood is zowel een gevoelige ziel als een begenadigd verteller. En dat was meteen de eerste verrassing die dit boek bracht.

Liesel Meminger verliest haar broertje en moeder aan het begin van het verhaal en komt terecht bij het pleeggezin Hubermann. Vanaf dan beleven we het dagelijkse leven van Nazi Duitsland door de ogen van een jonge tiener, vertelt door de Dood. We zien boekverbrandingen, we zien een ondergedoken Jood, we zien vaders en broers die naar het front trekken en beschadigd terugkeren, we zien hoe buurten en steden plat worden gebombardeerd. En we zien wat dat allemaal doet met buren, vrienden, melkboeren, schoolnonnen,… En Liesel is de rode draad die af en toe een boek pikt en even weg vlucht in gestolen verhalen terwijl ze betekenis probeert te geven aan wat er rondom haar gebeurt.

Dit is dan weer géén Stefan Hertmans. Qua schrijfstijl is dit helemaal young adult, maar de verhaallijn is dat duidelijk niet. Het is een heel toegankelijk boek, en tegelijk ook niet. Je kan niet zomaar afstand nemen van wat Liesel en haar omgeving overkomt. Ook al brengen ze de Nazi groet en is iedereen een haar verwijderd om elkaar te verklikken, je leeft ook wel vrij snel mee met deze mensen die gevangen zitten in hun tijd en niet anders kunnen dan meedrijven op de brede stroom van een oorlog.

De hollywood film is naar het schijnt niet echt een succesvolle adaptie , maar op papier vind ik dit best wel een warm verhaal.

Categorieën
Internet

Onthoud het allemaal maar eens, meneer

Ik wilde een fotoalbum van onze reis naar Toscane op het web smijten. Ik dacht: “Hey, ’t is lang geleden dat ik nog eens ingelogd heb op mijn Flickr account.” Als in: sinds ergens in 2012.  Dus, even met wachtwoord en gebruikersnaam inloggen.

Ik heb mijn account aangemaakt in 2005. Toen Flickr nog van Flickr was. Sinds een ruim aantal jaren zwaait Yahoo! daar de plak. En gemakshalve hebben ze de accounts van Flickr geïntegreerd in hun Yahoo! ID systeem. Die overgang werd toen allemaal redelijk semi-automatisch geregeld.

Dus. Ik moet inloggen met mijn Yahoo! ID… maar wat was het wachtwoord al weer? Een mens probeert dan enkele klassiekers en voor je het weet is de boel geblokkeerd.  Dus moet je jezelf authenticeren met allerlei codes en/of security vragen. En daar loopt het in de mist.

Kijkt maar:

failedlogin

Eum. Dat mailadres zegt mij helemaal niks.

9 jaar geleden moet ik een korte tijd een aantal accounts geregistreerd hebben met een hotmail mailbox die ik mij vaag herinner.  Natuurlijk weet ik niet welke mailbox dat precies was en kan ik de code die gevraagd wordt, niet zonder meer ophalen.

Microsoft heeft in de afgelopen jaren ook wel een paar keren stevig schoonmaak gehouden in de slapende mailboxen. De kans is dus bijzonder klein dat de bewuste mailbox nog bestaat. Erger nog: ondertussen heeft iemand het mailadres in kwestie misschien wel geregistreerd!

Opnieuw: ik herinner het mij vaag. Heel zeker weet ik het niet. Het rare is dat ik nog in 2013 notificaties van Flickr heb ontvangen op een andere mailbox die ik tot vandaag wel nog gebruik.

Afin, Momenteel is er dus een Flickr account met mijn foto’s waar ik niet op kan inloggen en is de kans bijzonder klein dat Yahoo! mij zal willen geloven dat ik bij die account hoor.

De lessen die ik hieruit trek:

Als je je bij een dienst registreert, doe dat met een mailbox die geregistreerd is bij een duurzame dienst.

Als je mailbox dan toch dreigt te verdwijnen: overloop dan toch even je accounts bij belangrijke diensten zodat je niet in de problemen komt.