Categorieën
Tube

The right kitchen knife

if you’re a carnivore you want to certainly add someting like this to your arsenal

Alton Brown. Plezante TV kok extraordinaire. We weten weer wat te bekijken dit weekend.

Categorieën
Leven

Schnirff

Koud, nat, winderig,… het heeft even geduurd maar het najaarsweer heeft me dan toch eindelijk op de knieën gekregen. Een kleine drie weken snotteren en kuchen kwamen gisterenavond tot hun hoogtepunt.

Vandaag  geraakte ik niet veel verder dan de zetel. Te suf om écht productief te zijn.

Blergh.

Categorieën
Leven

Running shoes

De kop is er af. De eerste kilometers heb ik in de benen. Deze week heb ik voor het eerst gelopen sinds de collegejaren. Anderhalf decennium terug was dat wekelijkse prik: lopen rond het voetbalveld, coopertests, duurlopen,… Het ging me toen allemaal vrij goed af. Toen ik de schoolpoort achter mij liet, gingen de versleten adiddas lopertjes aan de haak.

Tot deze week.

Sinds ik Born to Run uit heb, is het terug beginnen kriebelen. Zomaar sportschoenen aantrekken en löss gaan leek me geen zo’n strak plan. Ik heb in de laatste jaren per slot van rekening, buiten de klimavonturen en de fietsafstanden, vooral heel veel op een bureaustoel gezeten.

De Decathlon was ideaal om goedkoop wat trainingskleren te scoren, maar de sportschoenen, die heb ik gekocht in een gespecialiseerd Running Center.  Ik werd er op de loopband gezet terwijl er een camera op mijn hielen was gericht.  Mijn rechtervoet komt correct neer, maar mijn linkeronderbeen knikt licht naar buiten. Met wat goeie raad van de specialist stapte ik met een paar aangepaste Izumi’s buiten. Een kleine investering, maar wel eentje waarmee ik heel wat ellende hoop uit te sparen in de nabije toekomst.

Om de motivatie er in te houden heb ik mij Zombies, Run! aangeschaft.  De premise: je bent terecht gekomen in een post-apocalyptische wereld waar zombies de dienst uit maken. Als ‘Runner Five’ moet je missies oplossen voor een kleine gemeenschap die zich terug getrokken heeft in één van de laatste menselijke bastions. Je moet de veilige muren van de basis ruilen voor de gevaarlijke buitenwereld waar je lopend zombies moet zien te ontwijken om voorraden te verzamelen. Tijdens je oefensessie krijg je via je oortjes instructies. Elke missie brengt je iets verder in de verhaallijn. Clever, want je wil weten wat er verder gebeurt en dus ga je verder mee in het verdoken trainingsschema.

En dan staat een mens op een donkere oktoberavond aan de voordeur in zijn nagenieuwe jogging en hagelwitte lopertjes. En zet de dwingende stem van een radio-operator je aan om in een  jog tempo van start te gaan.

Het eerste doel is mijn lichaam langzaam te laten wennen aan het lopen. Dit is niet hetzelfde als klimmen of fietsen.  Lopen moet je blijkbaar leren. Voorzichtig opbouwen is de mantra.

Dus liep ik begin deze week voor het eerst. Ik koos voor een tempo dat mij goed lag. Ik voelde hoe mijn t-shirt zich vol zoog met zweet terwijl ik focuste op mijn ademhaling. Een goede 30 minuten later had ik de eerste 5 kilometer achter de rug. *slik* Is dat niet waar al die Start To Run fans naar toe werken? Was dat te veel? Heb ik te snel gelopen? Of ben ik gewoon in betere conditie dan ik zelf vermoedde?

De volgende twee dagen deden mijn benen pijn. Ouch! Tegen dag drie trok de pijn weg. Goed. Spierpijn dus. Voldoende rust nemen tussendoor is het ordewoord. Het weer zat de laatste dagen tegen, dus dat kwam mij even mooi uit.

Gisteren was het kalm en fris. Ideaal om opnieuw te lopen. Weer dezelfde afstand en ietsje meer. Nu gaat het een stuk beter. Ik probeer opnieuw toe zoeken naar het juiste tempo en de juiste loopwijze. Bovenal: ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Beginnen de kuiten ongemakkelijk aan te voelen? Kies dan voor een wandeltempo. Voel ik mijn hart hard bonzen? Schakel een versnelling lager.

De spierpijn steekt vandaag minder hard door. Opnieuw laat ik er een paar dagen tussen om te recupereren. Oostkamp is niet zo heel erg groot, maar best wel een mooie speelterrein om zombies te ontlopen.

Ik ben benieuwd waar het verhaal mij zal leiden.

Categorieën
Leven

Wij doen van weekmenu

Jawel, een heus weekmenu.

Het begon met een paar frustraties op het einde van vorig schooljaar. We dachten niet erg hard na over onze warme maaltijd. Vaker dan niet was het in de supermarkt nog beslissen wat er ’s avonds op tafel zou komen. Op zo’n moment is er geen tijd, geen zin en geen inspiratie om de variatie in het menu te houden. Op tafel verscheen te vaak de typische, eenzijdige weekavondkost: patatjes met vleesjes zoals chipolata’s, hamburgers, kaasburgers,… en boontjes of worteltjes, spaghetti bolognaise of iets met brocolli. We werden er niet gelukkiger van en echt gezond vonden we het ook niet.

Sinds de Grote Vakantie plannen we tijdens het weekend wat we in de komende week zullen eten. En die kleine verandering heeft heel wat prettige gevolgen gehad.

Ere wie eer toekomt: het plan kwam van mijn madame. Zij boog zich gedurende een aantal dagen over onze kookboekbibliotheek en maakte een selectie van recepten. Het criterium: gevarieerd, gezond en haalbaar op een weekavond.

In het weekend maken we wat tijd om de weekmenu in te plannen. In beginnen kozen we wat van alles maar ondertussen zit er een pasta avond, een veggie avond en een vis avond tussen. Of een combinatie van die drie. We kijken ook wel een beetje naar onze eigen agenda. Het heeft weinig zin om te koken als we wat later thuis komen.

Sinds de invoering van het weekmenu eten we een stuk gevarieerder en gezonder. Er staat een pak minder vlees op het menu. Deze week selecteerden we zelfs onbewust alleen maar veggie gerechten zelfs. We kwamen daar achter toen we in de warenhuis voor de slagerij en charcuterie stonden en tot de conclusie kwamen dat we daar niets nodig hadden.

We verrassen onszelf ook vaker met nieuwe gerechten en smaken die we anders nooit zouden proberen. We proberen nieuwe ingrediënten en kruiden. En heel wat recepten lijken moeilijker dan ze eigenlijk zijn. Het meeste vind je gewoon terug in de supermarkt.

Onze keukenvensterbank heeft een ware metamorfose ondergaan: ze staat vol met oregano, rozemarijn, koriander, bieslook en wat nog. We hebben geleerd dat als je ze echt elke dag voldoende water geeft, ze bijzonder welig tieren.

Een bezoekje aan de supermarkt gaat stukken vlotter en bevat heel wat minder stress als je perfect weet wat je nodig hebt. Onze basisboodschappenlijstjes zijn sneller opgesteld. We moeten ook maar eens in de week op foerage.

We koken een grotere portie dan we nodig hebben en de rest gaat de koelkast/diepvries in. We nemen al eens een restjes mee naar het werk en vaak eten we in het weekend gewoon diepvries in plaats van een snelle hap of een pizza.

We voelen het ook in onze portefeuille. We gooien minder eten weg, we kopen minder vlees en bereide gerechten. Soep of basissaus maken van groenten op hun retour is het makkelijkste wat je kan doen. En na een paar keer doen kost het je nauwelijks tijd.

Door het nieuwe menu voelen we ons allebei een stuk beter en het maakt onze dag ook een stuk rijker. We zijn bewuster met onze maaltijd bezig en we schatten ons avondmaal meer naar waarde dan vroeger.

Hoe moeilijk is het nu om zelf zoiets op poten te zetten?

Momenteel hebben we een vrij regelmatig leven en weten we allebei wanneer we ongeveer thuis zullen zijn op weekavonden. We hebben een gemeenschappelijke agenda zodat we kunnen aftoetsen of een weekmenu haalbaar is. Het lukt natuurlijk niet elke week, maar we slaan een week ook niet zonder meer over. En soms wordt een weekmenu ook maar op de valreep opgesteld.

Ons kruidenrek, de kast met basisingrediënten en ons kookallaam vervolledigden we ook niet van de ene op de andere dag. Dat is iets wat groeit mettertijd. In het begin vraagt het wat extra investering. Neem nu een vijzel: niet iets wat je elke dag zou nodig hebben. Maar vorige week heb ik ze toch twee keer goed kunnen gebruiken.

Ik kan het iedereen het idee van een weekmenu aanraden. Het kost een klein beetje discipline, maar je haalt er wel zoveel meer uit.